Komisyjny projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy.
Co to jest druk sejmowy? To oficjalny numer projektu ustawy i dokumentów towarzyszących w procesie legislacyjnym.
Zobacz też: głosowania sejmowe, tematy i sekcję legislacji.
Projekt ustawy o zmianie Kodeksu karnego wykonawczego ma na celu usprawnienie kontaktu tymczasowo aresztowanych z obrońcą poprzez wprowadzenie bezterminowej zgody na korzystanie z telefonu. Celem jest zapewnienie pełnej realizacji prawa do obrony, eliminując bariery techniczno-organizacyjne związane z każdorazowym wnioskowaniem o zgodę na rozmowy telefoniczne. Zgoda będzie obowiązywać do prawomocnego zakończenia postępowania, niezależnie od zmiany organu prowadzącego lub jednostki penitencjarnej. Dodatkowo ustawa ma uprościć procedury administracyjne po stronie organów procesowych i odciążyć ich od zbędnych czynności.
Widoczny w HTML źródłowym bez JavaScript
SEJM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ X kadencja Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka Druk nr 1109 Warszawa, 20 lutego 2025 r. Pan Szymon Hołownia Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Na podstawie art. 32 ust. 2 regulaminu Sejmu Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka wnosi projekt ustawy: - o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy. Do reprezentowania stanowiska Komisji w pracach nad projektem ustawy został upoważniony poseł Paweł Śliz. Przewodniczący Komisji (-) Paweł Śliz Tłoczono z polecenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Art. 1. USTAWA z dnia 2025 r.
o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 523 z późn. zm.) w art. 217c po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu: „§ 2a. Jeżeli tymczasowo aresztowany ma ustanowionego obrońcę, organ, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje na wniosek obrońcy, przesyła niezwłocznie do dyrektora aresztu śledczego, w którym przebywa tymczasowo aresztowany, zarządzenie o bezterminowej zgodzie na korzystanie przez tego tymczasowo aresztowanego z aparatu telefonicznego w celu utrzymywania kontaktu z ustanowionym w sprawie obrońcą.
Zgoda jest skuteczna do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, także w przypadku zmiany w toku postępowania organu, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje lub jednostki penitencjarnej, w której wykonywane jest tymczasowe aresztowanie. Z chwilą zawiadomienia organu, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje, o ustaniu stosunku obrończego, organ z urzędu wydaje zarządzenie o uchyleniu zarządzenia, o którym mowa w zdaniu pierwszym i przesyła je niezwłocznie do dyrektora aresztu śledczego, w którym przebywa tymczasowo aresztowany." Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
Uzasadnienie I. WSTĘP Celem projektu ustawy jest zapewnienie osobie tymczasowo aresztowanej pełnej realizacji prawa do obrony, w tym zniesienie barier o charakterze techniczno- organizacyjnym, w aspekcie realizacji prawa do porozumiewania się z obrońcą za pośrednictwem aparatu telefonicznego.
Potrzeba wydania projektowanej regulacji ma swe uzasadnienie także w zwolnieniu organu procesowego z dodatkowych czynności techniczno-organizacyjnych, które łączą się koniecznością każdorazowego rejestrowania i rozpoznania kolejnego wniosku o zgodzie na korzystanie z aparatu telefonicznego osoby tymczasowo aresztowanej z jej obrońcą oraz fizycznego wydania stosownego zarządzenia, w tym jego doręczenia. Prawo oskarżonego pozbawionego wolności do korzystania z pomocy obrońcy, w tym w płaszczyźnie swobodnych z nim kontaktów za pośrednictwem aparatu telefonicznego ma swoje umocowanie konstytucyjne w art. 42 ust. 2 Konstytucji RP (zob.
wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lutego 2004 r., SK 39/02, OTK-A 2004/2, poz. 7). Prawo to stanowi nadto wyraz realizacji prawa osoby tymczasowo aresztowanej do bycia traktowanym w sposób humanitarny (zob. P. Tarwacki, Prawo dostępu zatrzymanego procesowo do uprawnionego prawnika jako gwarancja właściwego traktowania, PWP 2008/59, s. 21). Prawo tymczasowo aresztowanego do porozumiewania się z obrońcą jako element prawa do obrony wynika także z art. 48 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, z art. 6 ust. 3 lit. b ic Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, z art. 14 ust. 3 lit.
b id Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, jak również z treści 18 zasady Zbioru zasad mających na celu ochronę wszystkich osób poddanych jakiejkolwiek formie aresztowania bądź uwięzienia - rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ 43/173 z dnia 9 grudnia 1988 r. Dodać uzupełniająco należy, że w rozumieniu art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności korespondencją są różne sposoby komunikowania się, a zatem również rozmowa telefoniczna.
W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka pojęcie „korespondencja" interpretowane jest jako bezpośrednie komunikowanie się za pośrednictwem pisma lub środków technicznych z konkretnie oznaczonymi osobami (L. 2 Garlicki [w:] Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. T. I. Komentarz do art. 1–18, red. L. Garlicki, Warszawa 2010, s. 542). II. OBECNY STAN PRAWNY I POTRZEBA ZMIAN W obecnie obowiązującym stanie prawnym zgodnie z art. 42 ust. 2 Konstytucji RP każdy, przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania.