Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny.
Co to jest druk sejmowy? To oficjalny numer projektu ustawy i dokumentów towarzyszących w procesie legislacyjnym.
Zobacz też: głosowania sejmowe, tematy i sekcję legislacji.
Projekt ustawy o zmianie Kodeksu karnego ma na celu częściową dekryminalizację i depenalizację przerywania ciąży za zgodą kobiety. Proponuje się wyłączenie przestępności przerywania ciąży do 12 tygodnia oraz w przypadku ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu. Dodatkowo, projekt zakłada dekryminalizację sprawstwa pomocniczego w przerwaniu ciąży oraz obniżenie maksymalnego wymiaru kary w niektórych przypadkach. Celem jest zapewnienie kobietom prawa do samostanowienia i ochrony zdrowia, zgodnie z Konstytucją RP, a także zmniejszenie ryzyka związanego z nielegalnymi aborcjami.
Widoczny w HTML źródłowym bez JavaScript
Druk nr 176 Warszawa, 13 listopada 2023 r. SEJM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ X kadencja Pan Szymon Hołownia Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Na podsta wie art. 118 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 32 ust. 2 regulaminu Sejmu niżej podpisani posłowie wnoszą projekt ustawy: - o zmianie ustawy - Kodeks karny. Do reprezentowania wnioskodawców w pracach nad projektem ustawy upoważniamy Posłankę Annę Marię Żukowską.
(-) Włodzimierz Czarzasty; (-) Jacek Czerniak; (-) Agnieszka Dziemianowicz - Bąk; (-) Krzysztof Gawkowski; (-) Daria Gosek -Popiołek; (-) Katarzyna Kotula; (-) Anita Kucharska -Dziedzic; (-) Marcin Kulasek; (-) Łukasz Litewka; (-) Paulina Matysiak; (-) Wanda Nowicka ; (-) Dorota Olko; (-) Joanna Scheuring-Wielgus; (-) Arkadiusz Sikora; (-) Krzysztof Śmiszek; (-) Tomasz Trela; (-) Katarzyna Ueberhan; (-) Joanna Wicha; (-) Dariusz Wieczorek; (-) Adrian Zandberg; (-) Marcelina Zawisza; (-) Anna Maria Żukowska. Tłoczono z polecenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej projekt USTAWA z dnia ……… 2023 r.
o zmianie ustawy – Kodeks karny Art. 1. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1138, 1726, 1855, 2339 i 2600 oraz z 2023 r. poz. 289, 818, 852, 1234, 1834 i 1860) w art. 152 wprowadza się następujące zmiany: 1) w § 1 wyrazy „karze pozbawienia wolności do lat 3” zastępuje się wyrazami „grzywnie albo karze ograniczenia wolności”; 2) uchyla się § 2; 3) w § 3 skreśla się wyrazy „lub 2”; 4) dodaje się § 4 i 5 w brzmieniu: „§ 4. Nie popełnia przestępstwa, kto za zgodą kobiety przerywa jej ciążę, jeżeli od początku ciąży nie upłynęło więcej niż 12 tygodni. § 5.
Nie podlega karze, kto za zgodą kobiety przerywa jej ciążę, jeżeli badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu.”. Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Uzasadnienie 1. Potrzeba i cel projektu ustawy oraz rzeczywisty stan w dziedzinie, która ma być unormowana Od czasu przyjęcia ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r.
o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, zamknięto Polkom drogę do legalnego przeprowadzania zabiegu terminacji ciąży. Obowiązujące obecnie przepisy szczególnie uderzają w kobiety znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej. Proponowany projekt zmiany art.
152 Kodeksu karnego zakłada częściową dekryminalizację i depenalizację przerywania ciąży za zgodą ciężarnej, w tym: wyłączenie przestępności w przypadku wykonania zabiegu terminacji ciąży za zgodą kobiety, jeśli był on wykonywany nie później niż w 12 tygodniu ciąży; wyłączenie karalności w prz ypadku wykonania zabiegu terminacji ciąży w przypadku ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu; dekryminalizację sprawstwa pomocniczego; oraz obniżenie maksymalnego wymiaru kary w przypadku czynu określonego w § 1.
Zmiany proponowane przez projektod awców mają przynajmniej częściowo zapewnić realizację zasad w życiu społecznym wynikających z Konstytucji. W szczególności chodzi o prawo do samostanowienia (art. 47 Konstytucji RP) i ochrony zdrowia (art. 68 Konstytucji RP) nierozerwalnie związanego z przyrodzoną godnością ludzką (art. 30 Konstytucji RP). W obecnym porządku prawnym czyn zabroniony w art. 152 § 1 jest powszechny. Może popełnić go każda osoba, również osoba niewykonująca zawodu medycznego. Do kręgu podmiotów ponoszących odpowiedzialność nie można jednak zaliczyć kobiety dokonującej przerwania własnej ciąży lub na to zezwalającej.
Strona podmiotowa obejmuje tutaj czyny popełnione tylko umyślnie z zamiarem bezpośrednim lub zamiarem wynikowym (ewentualnym). Sprawca musi mieć świadomość, że podjęte przez niego działania doprowadzą do przerwania ciąży. Czynność sprawcza określona w art. 152 § 2 polega na udzieleniu kobiecie ciężarnej pomocy w przerwaniu ciąży z naruszeniem przepisów ustawy lub nakłanianiu jej do tego. Czynność sprawcza odpowiada t utaj w pełni charakterystyce znamion pomocnictwa w rozumieniu art. 18 § 3 oraz art. 18 § 2.