Poselski projekt uchwały w sprawie upamiętnienia 100. rocznicy urodzin Andrzeja Wajdy.
Co to jest druk sejmowy? To oficjalny numer projektu ustawy i dokumentów towarzyszących w procesie legislacyjnym.
Zobacz też: głosowania sejmowe, tematy i sekcję legislacji.
Projekt uchwały Sejmu RP ma na celu upamiętnienie 100. rocznicy urodzin Andrzeja Wajdy, wybitnego reżysera filmowego i teatralnego. Uchwała podkreśla jego znaczący wkład w polską i światową kulturę, doceniając jego twórczość zaangażowaną społecznie i politycznie. Sejm pragnie oddać hołd artyście, który konsekwentnie podejmował dialog z historią, tradycją i współczesnością, wpływając na przemiany społeczno-polityczne w Polsce. Projekt podkreśla znaczenie Wajdy jako twórcy polskiej szkoły filmowej i kina moralnego niepokoju.
Widoczny w HTML źródłowym bez JavaScript
Druk nr 2244 Warszawa, 17 lutego 2026 r. SEJM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ X kadencja Pan Włodzimierz Czarzasty Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Na podstawie art. 33 regulaminu Sejmu niżej podpisani posłowie wnoszą projekt uchwały: - w sprawie upamiętnienia 100. rocznicy urodzin Andrzeja Wajdy. Do reprezentowania wnioskodawców w pracach nad projektem uchwały upoważniamy pana posła Krzysztofa Mieszkowskiego.
(-) Piotr Adamowicz; (-) Urszula Augustyn; (-) Mateusz Bochenek; (-) Marek Jan Chmielewski; (-) Alicja Chybicka; (-) Magdalena Filiks; (-) Patryk Gabriel; (-) Elżbieta Gelert; (-) Tomasz Głogowski; (-) Stanisław Gorczyca; (-) Krzysztof Grabczuk; (-) Barbara Grygorcewicz; (-) Iwona Hartwich; (-) Marek Tomasz Hok; (-) Piotr Kandyba; (-) Jacek Karnowski; (-) Iwona Karolewska; (-) Paweł Kowal; (-) Iwona Maria Kozłowska; (-) Iwona Małgorzata Krawczyk; (-) Robert Kropiwnicki; (-) Wojciech Król; (-) Izabela Leszczyna; (-) Bożena Lisowska; (-) Alicja Łepkowska - Gołaś; (-) Magdalena Łośko; (-) Arkadiusz Marchewka; (-) Jerzy Meysztowicz; ( - ) Krzysztof Mieszkowski; (-) Katarzyna Osos; (-) Karolina Pawliczak; (-) Krzysztof Piątkowski; (-) Lucjan Marek Pietrzczyk; (-) Kazimierz Plocke; (-) Marek Rząsa; (-) Weronika Smarduch; (-) Anna Sobolak; (-) Paweł Suski; (-) Andrzej Szewiński; (-) Henryk Szopiński; (-) Łukasz Ściebiorowski; (-) Robert Wardzała; (-) Monika Wielichowska; (-) Adrian Witczak; (-) Anna Wojciechowska.
Tłoczono z polecenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej 1 UCHWAŁA z dnia … w sprawie upamiętnienia 100. rocznicy urodzin Andrzeja Wajdy „Mówi się o tym, jak ma wyglądać sztuka narodowa, co jest tą sztuką, a co nią nie jest. (...) ingerowanie w sztukę to nie jest zadanie dla władzy. Od tego, by zajmować się sztuką, są artyści, nie władza. Jeśli sytuacja jest taka, w której ważny jest głos artystów, społeczeństwo ten głos zrozumie i przyjmie taką sztukę, jaką artyści robią” - powiedział Andrzej Wajda po pokazie swojego ostatniego filmu „Powidoki”.
Urodzony w 1926 roku w Suwałkach reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta i scenograf, jeden z najwybitniejszych twórców w historii światowego kina. Senator I kadencji wybrany z listy Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”. Jeden z twórców polskiej szkoły filmowej. W swoich dziełach Andrzej Wajda konsekwentnie podejmował dialog z historią i mitologią narodową. Jego spójne, autorskie kino o wyraźnym rysie historyczno-moralnym polemizowało z romantycznym mitem bohatera, prezentując jednocześnie tragedię polskiego losu. Marta Mészáros, węgierska reżyserka, o Wajdzie: „Był to najbardziej wolny człowiek, jakiego znałam.
Jeśli ktoś chce poznać polską historię, powinien obejrzeć filmy Andrzeja Wajdy”. Zadebiutował w 1954 roku „Pokoleniem”, które zapoczątkowało jego trylogię wojenną. „Kanał” oraz „Popiół i diament”, w których podjął nowatorską i polemiczną refleksję nad doświadczeniem wojny, przyniosły Wajdzie międzynarodowe uznanie. W monumentalnych „Popiołach” dokonał rozrachunku z historią i polską tradycją, a we „Wszystko na sprzedaż” - z własnym środowiskiem i mitem gwiazdy, jednocześnie eksperymentując z formą i stylem filmowym. Lata 70. ugruntowały pozycję Andrzeja Wajdy jako reżysera łączącego artyzm z zaangażowaniem społecznym i politycznym.
To wtedy stworzył filmy uznane przez krytykę za arcydzieła: „Wesele”, „Ziemię obiecaną” oraz „Panny z Wilka”. Dzięki „Człowiekowi z marmuru” oraz „Bez znieczulenia” stał się jednym z głównych twórców kina moralnego niepokoju, a „Człowiek z żelaza” - artystyczny zapis narodzin „Solidarności” - przyniósł mu jeden z największych międzynarodowych sukcesów. Podobnie jak późniejsza, monumentalna ekranizacja „Pana Tadeusza”, która okazała się ważnym wydarzeniem w polskiej kulturze filmowej. W 2007 roku Wajda zrealizował bardzo osobisty i nominowany do Oscara „Katyń”. Do tematów historii i pamięci powrócił w filmie „Wałęsa. Człowiek z nadziei”.
Po premierze 2 filmu powiedział: „Przypominam dzieje Lecha Wałęsy, bo to jest bohater naszych czasów, a nagle wokół niego zebrali się politycy, którzy chcą na tym coś zarobić i próbują stworzyć pozory, że ten przywódca robotników był w jakimś sensie użyty przez kogoś. (…) To jest fantastyczne, że pojawił się taki bohater, który przywrócił Polsce wolność i doprowadził do zrealizowania swoich celów bez rozlewu krwi”. Zwieńczeniem jego twórczości filmowej były przejmujące „Powidoki” - inspirowana biografią wybitnego malarza Władysława Strzemińskiego refleksja nad losem artysty w starciu z władzą.
Jako reżyser teatralny zadebiutował w 1959 roku „Kapeluszem pełnym deszczu” w gdańskim Teatrze Wybrzeże, wprowadzając na scenę wyrazisty realizm i nowoczesną formę inscenizacji. W kolejnych latach, sięgając po klasykę dramatu, stworzył własny, rozpoznawalny język teatralny. Współtworzył, obok Konrada Swinarskiego i Jerzego Jarockiego, złotą erę Starego Teatru w Krakow
głosowanie nad całością projektu.
poprawka 2
poprawka 1
wniosek o przystąpienie do głosowania bez kierowania projektu uchwały do komisji