Interpelacja w sprawie finansowania kompleksowego leczenia zespołu stopy cukrzycowej po zakończeniu programu pilotażowego, ze szczególnym uwzględnieniem działalności szpitala w Szamotułach
Data wpływu: 2026-02-18
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Posłanka Marta Stożek pyta o plany Ministerstwa Zdrowia dotyczące finansowania kompleksowego leczenia zespołu stopy cukrzycowej po zakończeniu programu pilotażowego, podkreślając skuteczność leczenia w szpitalu w Szamotułach. Wyraża obawę o przyszłość pacjentów i apeluje o wdrożenie systemowych rozwiązań, aby uniknąć wzrostu liczby amputacji.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie finansowania kompleksowego leczenia zespołu stopy cukrzycowej po zakończeniu programu pilotażowego, ze szczególnym uwzględnieniem działalności szpitala w Szamotułach Interpelacja nr 15432 do ministra zdrowia w sprawie finansowania kompleksowego leczenia zespołu stopy cukrzycowej po zakończeniu programu pilotażowego, ze szczególnym uwzględnieniem działalności szpitala w Szamotułach Zgłaszający: Marta Stożek Data wpływu: 18-02-2026 Szanowna Pani Minister, we wrześniu 2022 r.
w szpitalu w Szamotułach rozpoczął się wewnętrzny pilotaż leczenia pacjentów zagrożonych amputacją kończyn dolnych finansowany ze środków własnych placówki. Program opierał się na kompleksowym modelu leczenia opracowanym przez dr. Piotra Liszkowskiego, którego celem było zmniejszenie liczby amputacji u pacjentów z powikłaniami cukrzycy. Już pierwszy etap pilotażu przyniósł znakomite wyniki – spośród 70 leczonych pacjentów 68 uniknęło amputacji, co potwierdziło skuteczność i zasadność wdrożonego schematu leczenia.
W kolejnej fazie, już w ramach ministerialnego pilotażu, w całym kraju leczono łącznie 400 pacjentów, z czego 256 w szpitalu w Szamotułach. Dane placówki wskazują, że około 60% pacjentów osiągnęło pełne wygojenie ran w ciągu pięciu miesięcy obserwacji, a kolejne 20% znajduje się na dobrej drodze do wyleczenia. Program był realizowany m.in. w Szamotułach, Warszawie, Gdańsku, Krakowie oraz Dąbrowie Górniczej i obejmował kompleksowe, interdyscyplinarne leczenie pacjentów z powikłaniami cukrzycy. Z dostępnych informacji wynika, że program przyniósł bardzo dobre rezultaty terapeutyczne.
Według danych przedstawianych przez ośrodki realizujące program ponad 90 proc. pacjentów zagrożonych amputacją kończyny dolnej udało się uratować przed amputacją. Jednocześnie od stycznia 2026 r. finansowanie pilotażu ze środków publicznych zostało zakończone, a decyzje dotyczące jego dalszego funkcjonowania pozostają na etapie ewaluacji. W konsekwencji szpital w Szamotułach zdecydował, by kontynuować terapię ze środków własnych, aby nie pozostawić chorych bez pomocy. Decyzja jest oczywiście godna uznania, jednak ma charakter doraźny i nie zastępuje systemowego finansowania świadczeń.
Sytuacja ta budzi poważne obawy zarówno w środowisku medycznym, jak i wśród pacjentów. Zespół stopy cukrzycowej jest jednym z najpoważniejszych powikłań cukrzycy. Choroba prowadzi do uszkodzeń naczyń krwionośnych, zaburzeń gojenia ran oraz zwiększonego ryzyka infekcji, co często skutkuje koniecznością amputacji kończyn. Z danych wynika, że w Polsce każdego roku wykonuje się kilka tysięcy amputacji kończyn dolnych u pacjentów z cukrzycą, co znacząco przewyższa wskaźniki odnotowywane w wielu krajach europejskich. Warto podkreślić, że leczenie prowadzone w ramach programu pilotażowego – obejmujące m.in.
chirurgiczne opracowanie ran, zastosowanie terapii podciśnieniowej, indywidualnie dobraną antybiotykoterapię oraz opiekę interdyscyplinarnego zespołu specjalistów – okazało się nie tylko skuteczne klinicznie, ale również racjonalne ekonomicznie. Koszt leczenia pacjenta jest bowiem znacząco niższy niż łączny koszt amputacji, rehabilitacji, zaopatrzenia ortopedycznego, a także świadczeń społecznych wynikających z trwałej niepełnosprawności.
Brak systemowego finansowania kompleksowego leczenia zespołu stopy cukrzycowej może doprowadzić do wzrostu liczby amputacji, pogorszenia jakości życia pacjentów oraz zwiększenia obciążeń finansowych systemu ochrony zdrowia i systemu zabezpieczenia społecznego. W związku z powyższym zwracam się z prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Na jakim etapie znajdują się prace nad analizą wyników programu pilotażowego leczenia zespołu stopy cukrzycowej? Czy Ministerstwo Zdrowia planuje przedłużenie finansowania programu pilotażowego do czasu wdrożenia rozwiązań systemowych, tak aby zapewnić ciągłość leczenia pacjentów?
Czy rozważane jest włączenie kompleksowego modelu leczenia zespołu stopy cukrzycowej, opartego na doświadczeniach ośrodków, które wzięły udział w programie pilotażowym, do koszyka świadczeń gwarantowanych finansowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia? Jaki jest przewidywany harmonogram wdrożenia systemowej opieki nad pacjentami z zespołem stopy cukrzycowej w Polsce? Czy Ministerstwo Zdrowia planuje utworzenie wyspecjalizowanych ośrodków leczenia zespołu stopy cukrzycowej w poszczególnych województwach, w szczególności w ośrodkach, które posiadają duże doświadczenie, jak na przykład szpital w Szamotułach?
Posłanka pyta o koordynację działań międzyresortowych w celu ograniczenia powstawania nielegalnych składowisk odpadów niebezpiecznych, wyrażając zaniepokojenie brakiem skutecznych mechanizmów. Domaga się informacji o podjętych działaniach koordynacyjnych, planowanych zmianach legislacyjnych i rozwiązaniach ograniczających obciążanie samorządów kosztami likwidacji tych składowisk.
Posłowie wyrażają zaniepokojenie detencją dzieci cudzoziemskich w Polsce, szczególnie po nowelizacji ustawy o cudzoziemcach, co stoi w sprzeczności z orzecznictwem ETPC i standardami ochrony praw dziecka. Zadają pytania o uzasadnienie dla detencji małoletnich bez opieki i działania podjęte w celu zapewnienia im alternatywnej opieki.
Interpelacja dotyczy zaostrzenia praktyki przymusowych powrotów cudzoziemców do państw niebezpiecznych, z naruszeniem zasady non-refoulement, oraz wykonywania deportacji przed zapewnieniem realnej kontroli sądowej. Posłowie pytają o procedury i przypadki deportacji pomimo ryzyka naruszenia praw człowieka i braku skutecznej kontroli sądowej.
Posłanka Marta Stożek interweniuje w sprawie systemowych nadużyć w elektronicznym postępowaniu upominawczym (EPU) prowadzonym przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód, wskazując na naruszanie praw obywateli i niezgodność z prawem UE. Pyta ministra sprawiedliwości o planowane działania naprawcze i kontrolę e-sądu w Lublinie.
Posłanka Marta Stożek interweniuje w sprawie nieprawidłowości w Izbie Komorniczej we Wrocławiu, gdzie Rada ignorowała prawomocne orzeczenia sądowe i bezstronność. Pyta o nieskuteczność nadzoru Ministerstwa Sprawiedliwości w tej sprawie i domaga się podjęcia działań w celu zapobieżenia utrwalaniu się patologicznych praktyk.
Ustawa o Finansowym Instrumencie Zwiększenia Bezpieczeństwa SAFE ustanawia ramy prawne dla działania tego instrumentu, mającego na celu finansowanie inwestycji w europejskim przemyśle obronnym. Określa zasady kontroli i audytu wykorzystania środków z pożyczki SAFE, udzielanej na podstawie rozporządzenia UE. Tworzy FIZB w Banku Gospodarstwa Krajowego, precyzuje źródła finansowania i przeznaczenie środków, a także zasady współpracy między ministrem obrony, innymi ministrami i BGK. Ustawa wprowadza zmiany w Prawie bankowym, ustawie o finansach publicznych i ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej, dostosowując je do funkcjonowania FIZB.
Projekt uchwały Sejmu dotyczy sfinansowania polskiego udziału w pożyczce udzielanej Ukrainie przez Unię Europejską w wysokości 90 miliardów euro. Środki na ten cel mają pochodzić z zamrożonych aktywów rosyjskich na terytorium Polski, należących do osób i podmiotów wpisanych na listę sankcyjną. Celem uchwały jest wsparcie Ukrainy oraz osłabienie Rosji, co Sejm postrzega jako polską rację stanu. Sejm wzywa Rząd RP do niezwłocznego wypracowania mechanizmów prawnych i organizacyjnych w celu realizacji tego finansowania.
Projekt ustawy dotyczy zmian w składach osobowych komisji sejmowych. Na podstawie art. 20 ust. 1 i art. 137 ust. 4 Regulaminu Sejmu, Prezydium Sejmu wnioskuje o odwołanie i powołanie posłów do różnych komisji, takich jak Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych, Komisja do Spraw Energii, Klimatu i Aktywów Państwowych, Komisja Finansów Publicznych, Komisja Zdrowia, Komisja Nadzwyczajna do spraw ochrony zwierząt, Komisja Nadzwyczajna do spraw zmian w kodyfikacjach oraz Komisja do Spraw Służb Specjalnych. Celem tych zmian jest dostosowanie składów komisji do bieżących potrzeb i zapewnienie efektywnej pracy parlamentarnej. Zmiany personalne mają umożliwić lepsze reprezentowanie różnych opcji politycznych w pracach legislacyjnych.
Przedstawiony tekst to fragment druku sejmowego dotyczącego ustawy budżetowej na rok 2026, po rozpatrzeniu przez Senat. Senat proponuje 10 poprawek do ustawy, obejmujących głównie przesunięcia środków między różnymi częściami budżetu państwa. Celem tych poprawek jest m.in. zwiększenie finansowania zadań własnych JST, przygotowań do Jamboree Skautowego, wsparcie Europejskiego Centrum Solidarności, Biblioteki Narodowej, Polskiej Organizacji Turystycznej, programów dla seniorów, rozbudowy szpitala w Bydgoszczy, cyberbezpieczeństwa i aktualizacja terminu wejścia w życie ustawy. Poprawki te mają na celu lepsze dostosowanie budżetu do aktualnych potrzeb i priorytetów państwa.
Projekt ustawy nowelizuje ustawę o języku polskim, wprowadzając wyjątki od obowiązku używania języka polskiego. Wyjątki te dotyczą procedur wyboru projektów finansowanych ze środków europejskich oraz konkursów na projekty badań naukowych, umożliwiając używanie języków obcych w sytuacjach uzasadnionych międzynarodowym charakterem lub koniecznością oceny przez zagranicznych ekspertów. Celem jest usprawnienie procesów związanych z projektami o charakterze międzynarodowym i badaniami naukowymi. Nowelizacja nie obejmuje konkursów i wyborów rozpoczętych przed wejściem w życie ustawy.