Interpelacja w sprawie wyraźnego i niepokojącego pogorszenia sytuacji na polskim rynku pracy oraz ograniczenia finansowania instrumentów aktywizacyjnych w momencie narastającego kryzysu

Z dostępnych danych wynika, że stopa bezrobocia rejestrowanego na koniec grudnia 2025 r. wyniosła 5,7%, a liczba zarejestrowanych bezrobotnych osiągnęła ok. 888,6 tys. osób. W styczniu 2026 r. stopa bezrobocia wzrosła do 6,0%, co oznacza przyrost o ok. 47 tys. osób w ciągu jednego miesiąca. Jednocześnie obserwowany jest spadek liczby ofert pracy zgłaszanych przez pracodawców.

Równolegle z pogarszającymi się wskaźnikami rynku pracy rząd ogranicza środki na aktywizację bezrobotnych. W budżecie na 2026 r. zaplanowano na ten cel 2,1 mld zł, co oznacza spadek o 1,5 mld zł w stosunku do roku poprzedniego. Według dostępnych analiz redukcja finansowania sięga nawet 40% dotychczasowych środków przeznaczanych na staże, szkolenia, doposażenie stanowisk pracy czy wsparcie osób rozpoczynających działalność gospodarczą.

Taka decyzja budzi poważne wątpliwości natury ekonomicznej i społecznej. W momencie, gdy pracodawcy ogłaszają zwolnienia grupowe, a kolejne branże sygnalizują trudności finansowe, państwo powinno wzmacniać instrumenty osłonowe i prorozwojowe, a nie je ograniczać. Brak zdecydowanej reakcji oznacza realne dramaty rodzin, pogłębianie niepewności wśród młodych ludzi wchodzących na rynek pracy oraz zahamowanie rozwoju lokalnych gospodarek – szczególnie w mniejszych miastach i powiatach.

W przestrzeni publicznej słyszymy zapewnienia o „stabilności rynku pracy”, jednak dane liczbowe, rosnąca liczba rejestrujących się bezrobotnych oraz sygnały płynące od przedsiębiorców przeczą tej narracji. Oczekiwany jest więc konkretny, mierzalny i finansowo zabezpieczony plan działań, a nie uspokajające komunikaty.

W związku z powyższym proszę o odpowiedzi na następujące pytania: