Interpelacja w sprawie wypłaty świadczenia wychowawczego
Data wpływu: 2026-02-23
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Posłanka Anita Kucharska-Dziedzic pyta o zgodność wypłacania świadczenia wychowawczego rodzicowi, z którym dziecko faktycznie nie mieszka, oraz o potrzebę doprecyzowania przepisów w kontekście kolizji z Kodeksem postępowania cywilnego. Podnosi problem niespójności między stanem prawnym a faktycznym miejscem zamieszkania dziecka, co prowadzi do wypłacania świadczenia osobom, które nie ponoszą kosztów jego utrzymania.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie wypłaty świadczenia wychowawczego Interpelacja nr 15506 do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w sprawie wypłaty świadczenia wychowawczego Zgłaszający: Anita Kucharska-Dziedzic Data wpływu: 23-02-2026 Szanowna Pani Minister, ustawą z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci wprowadzone zostało świadczenie wychowawcze. Jak wskazuje art. 4 ust. 1 tej ustawy – celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokajaniem jego potrzeb życiowych. Dalsza część przytaczanego art.
4 precyzyjnie wskazuje, komu przysługuje prawo do pobierania tego świadczenia. W ust. 2 pkt 1, jako odbiorcę świadczenia, ustawa wskazuje matkę albo ojca, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca. W związku z występowaniem w polskim systemie opiekuńczym opieki naprzemiennej realizowanej przez oboje rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, ustawodawca postanowił wprowadzić mechanizm podziału przyznawanej kwoty świadczenia wychowawczego pomiędzy rodziców wykonujących opiekę naprzemienną.
W zakresie spraw o przyznanie świadczenia wychowawczego pojawia się poważy problem praktyczny. W toku postępowań rozwodowych sądy powszechne często wydają postanowienia zabezpieczające, w których na czas trwania procesu wskazują miejsce zamieszkania dziecka przy jednym z rodziców. Zdarza się, że drugi rodzic nie zgadza się z takim rozstrzygnięciem i – wbrew postanowieniu – nie przekazuje dziecka drugiemu rodzicowi, co prowadzi do rozbieżności między stanem prawnym, a stanem faktycznym. Zgodnie z art. 365 Kodeksu postępowania cywilnego organy administracji publicznej są związane prawomocnymi orzeczeniami sądów.
W konsekwencji Zakład Ubezpieczeń Społecznych, jako organ właściwy do wypłaty świadczenia wychowawczego, kieruje się treścią postanowienia sądu, nawet jeśli dziecko faktycznie zamieszkuje z drugim rodzicem. Powoduje to konflikt między przepisami ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, które uzależniają prawo do świadczenia od faktycznego zamieszkiwania dziecka, a przepisami K.p.c., które nakazują organom respektować treść orzeczenia.
W efekcie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaca świadczenie rodzicowi, który nie ponosi kosztów utrzymania dziecka, co stoi w sprzeczności z celem świadczenia wychowawczego i prowadzi do sytuacji społecznie i prawnie wątpliwych. Wobec powyższego, proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Czy w ocenie ministerstwa wypłacanie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych świadczenia wychowawczego rodzicowi, z którym dziecko faktycznie nie zamieszkuje, jest zgodne z przepisami ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci?
Czy ministerstwo dostrzega potrzebę doprecyzowania przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w zakresie, w jakim pozostają one w kolizji z art. 365 Kodeksu postępowania cywilnego? Czy w ocenie ministerstwa świadczenie wychowawcze, wypłacone rodzicowi, z którym dziecko nie zamieszkuje, a pod którego opieką winno pozostawać w myśl prawomocnego orzeczenia sądu, można uznać za świadczenie nienależnie pobrane?
Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie mechanizmu, który zobowiązywałby Zakład Ubezpieczeń Społecznych do badania faktycznego miejsca zamieszkania dziecka w sytuacjach, w których istnieją uzasadnione wątpliwości co do wykonywania orzeczenia sądu? Z poważaniem dra Anita Kucharska-Dziedzic Posłanka na Sejm RP
Posłanka Anita Kucharska-Dziedzic interpeluje w sprawie problemów z dostępem do opieki medycznej dla ofiar handlu ludźmi w Polsce, wskazując na niedociągnięcia w realizacji międzynarodowych zobowiązań. Pyta Ministerstwo Zdrowia o ocenę sytuacji, plany zmian w przepisach i implementację Konwencji w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi.
Posłanka Anita Kucharska-Dziedzic zwraca uwagę na nieprawidłowości w pracy biegłych sądowych i OZSS w sprawach rodzinnych, szczególnie w kontekście przemocy domowej i seksualnej wobec dzieci, pytając o szkolenia, narzędzia diagnostyczne oraz skargi. Podkreśla brak odpowiedniej wiedzy i narzędzi w rozpoznawaniu manipulacji i traumy u dzieci.
Posłanka pyta o działania Ministerstwa w sprawie zwiększenia przejrzystości i weryfikacji systemu finansowania składek ZUS duchownych z Funduszu Kościelnego, w szczególności o ewentualne zmiany legislacyjne i mechanizmy kontroli nad wyłudzeniami. Interpelacja ma na celu uzyskanie szczegółowych danych dotyczących płatników, liczby osób korzystających z finansowania, kwot składek oraz przeprowadzonych kontroli.
Posłanka Anita Kucharska-Dziedzic pyta o podsumowanie pierwszego roku funkcjonowania znowelizowanej definicji przestępstwa zgwałcenia, w tym o statystyki zgłoszeń, postępowań, szkolenia policji i ewentualne trudności interpretacyjne. Wyraża zaniepokojenie i chce ocenić skuteczność nowych przepisów w praktyce.
Posłanka pyta o podsumowanie pierwszego roku funkcjonowania znowelizowanej definicji przestępstwa zgwałcenia, w tym o liczbę zgłoszeń, postępowań i wyroków. Wyraża obawę co do skuteczności nowych przepisów i pyta o ewentualne trudności w ich stosowaniu.
Przedmiotem dokumentu jest dodatkowe sprawozdanie Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach dotyczące rządowego projektu ustawy o zmianie Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz niektórych innych ustaw. Sejm skierował projekt ponownie do Komisji w celu rozpatrzenia wniosków i poprawek zgłoszonych w drugim czytaniu. Komisja wnosi o odrzucenie projektu ustawy, jednakże zaproponowano konkretne poprawki do artykułów 5 i 7, które Komisja przyjęła. Dotyczą one m.in. brzmienia informacji o pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń oraz daty wejścia ustawy w życie.
Autopoprawka dotyczy zmiany w składzie osobowym Komisji Nadzwyczajnej Sejmu, która ma zajmować się projektami ustaw dotyczącymi statusu osoby najbliższej w związku i umowy o wspólnym pożyciu. Konkretnie, autopoprawka zastępuje kandydaturę Elżbiety Burkiewicz z Centrum kandydaturą Barbary Oliwieckiej również z Centrum. Zmiana wynika z korekty zgłoszenia kandydata przez Przewodniczącego Klubu Parlamentarnego Centrum. Celem jest zapewnienie właściwego składu komisji zajmującej się omawianą tematyką.
Projekt dotyczy powołania Komisji Nadzwyczajnej w Sejmie RP. Komisja ta ma za zadanie rozpatrzenie projektów ustaw dotyczących statusu osoby najbliższej w związku oraz umowy o wspólnym pożyciu. Wniosek o powołanie komisji został przedstawiony przez Prezydium Sejmu po zasięgnięciu opinii Konwentu Seniorów, zgodnie z Regulaminem Sejmu. Dokument zawiera listę posłów wybranych do składu osobowego tej komisji, z podziałem na przynależność partyjną.
Projekt ustawy o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz niektórych innych ustaw ma na celu wzmocnienie roli PIP w zakresie kontroli i egzekwowania prawa pracy. Kluczową zmianą jest przyznanie PIP uprawnienia do stwierdzania istnienia stosunku pracy w drodze decyzji administracyjnej, gdy zawarto umowę cywilnoprawną, a charakter wykonywanej pracy odpowiada stosunkowi pracy. Dodatkowo, PIP zyskuje prawo wnoszenia powództw w imieniu obywateli w sprawach o ustalenie istnienia stosunku pracy oraz wstępowania do już toczących się postępowań. Ustawa wprowadza również regulacje dotyczące kontroli zdalnych oraz wymiany informacji z ZUS.
Projekt ustawy ma na celu deregulację i modyfikację ustawy o systemie teleinformatycznym do obsługi niektórych umów (eUmowy). Zmiany koncentrują się na rozszerzeniu funkcjonalności Systemu eUmowy, umożliwiając obsługę umów związanych z zatrudnieniem i porozumień, a także udoskonaleniu procesów związanych z zawarciem, zmianą i rozwiązaniem umów. Dodatkowo, projekt wprowadza mechanizmy weryfikacji danych oraz przekazywania informacji między różnymi instytucjami, takimi jak ZUS, CEIDG i Krajowa Administracja Skarbowa, w celu usprawnienia obsługi umów. Celem jest digitalizacja i centralizacja procesów związanych z umowami, ułatwiając ich zarządzanie i kontrolę.