Interpelacja w sprawie utrzymania połączeń dalekobieżnych PKP Intercity na linii kolejowej nr 219 (Olsztyn-Szczytno-Pisz-Ełk)
Data wpływu: 2026-02-23
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Poseł pyta o planowane ograniczenie połączeń dalekobieżnych PKP Intercity na linii kolejowej nr 219, argumentując to wykluczeniem komunikacyjnym regionu i poniesionymi nakładami inwestycyjnymi. Domaga się utrzymania i przywrócenia połączeń oraz pyta o działania ministerstwa w celu przeciwdziałania wykluczeniu komunikacyjnemu.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie utrzymania połączeń dalekobieżnych PKP Intercity na linii kolejowej nr 219 (Olsztyn-Szczytno-Pisz-Ełk) Interpelacja nr 15545 do ministra infrastruktury w sprawie utrzymania połączeń dalekobieżnych PKP Intercity na linii kolejowej nr 219 (Olsztyn-Szczytno-Pisz-Ełk) Zgłaszający: Maciej Wróbel Data wpływu: 23-02-2026 Szanowny Panie Ministrze, zwracam się z interpelacją dotyczącą planowanego ograniczenia połączeń dalekobieżnych realizowanych przez PKP Intercity SA na linii kolejowej nr 219, przebiegającej przez miejscowości Olsztyn, Szczytno, Pisz i Ełk, w województwie warmińsko-mazurskim.
Linia kolejowa nr 219 została w ostatnich latach zmodernizowana kosztem około 300 mln zł środków publicznych. Pomimo przeprowadzonej inwestycji, zasadniczo nie zaplanowano na niej stałych połączeń dalekobieżnych, a przewozy realizowane są głównie w ramach transportu regionalnego. Wyjątek stanowił okres remontu linii nr 38 (Korsze – Ełk), kiedy to PKP Intercity czasowo skierowało dwa połączenia dalekobieżne na linię nr 219. Dla mieszkańców Mazur było to przełomowe rozwiązanie – po raz pierwszy od lat uzyskali oni bezpośrednie połączenie dalekobieżne m.in. z Trójmiastem, bez konieczności przesiadek.
Zainteresowanie tymi połączeniami było bardzo duże, co jednoznacznie potwierdziło realne zapotrzebowanie społeczne. Od ponad roku samorządy, mieszkańcy oraz przedstawiciele regionu kierują apele o utrzymanie tych połączeń także po zakończeniu remontu linii nr 38. Z informacji przekazywanych mieszkańcom wynika jednak, że od dnia 14 grudnia połączenia dalekobieżne zostały ponownie skierowane wyłącznie na linię nr 38, a linia nr 219 ma być obsługiwana przez PKP Intercity jedynie sezonowo lub wcale. Argumentem wskazywanym przez przewoźnika jest brak dostępnego taboru.
Należy podkreślić, że znaczna część wschodniej Warmii i Mazur należą do obszarów o najwyższym poziomie wykluczenia komunikacyjnego w kraju. Brak stabilnych, całorocznych połączeń dalekobieżnych pogłębia nierówności rozwojowe regionu i stoi w sprzeczności z ideą zrównoważonej polityki transportowej państwa. Tym bardziej niezrozumiałe jest ograniczanie połączeń w regionie, który przez lata borykał się z marginalizacją transportową, przy jednoczesnym zagęszczaniu oferty tam, gdzie dostępność komunikacyjna jest już wysoka.
W związku z powyższym zwracam się z następującymi pytaniami: Czy Ministerstwo Infrastruktury analizowało zasadność utrzymania stałych, całorocznych połączeń dalekobieżnych PKP Intercity na linii kolejowej nr 219 po zakończeniu remontu linii nr 38? Czy planowane jest przywrócenie połączeń dalekobieżnych na linii nr 219, co najmniej od okresu ferii zimowych, z uwagi na zwiększone potrzeby transportowe regionu? Jakie działania podejmuje ministerstwo w celu przeciwdziałania wykluczeniu komunikacyjnemu mieszkańców powiatu piskiego, giżyckiego i wschodniej części województwa warmińsko-mazurskiego?
Czy rozważane jest trwałe włączenie linii nr 219 do siatki połączeń dalekobieżnych PKP Intercity, adekwatnie do poniesionych nakładów inwestycyjnych oraz faktycznego zainteresowania pasażerów? Czy argument braku taboru może stanowić wystarczające uzasadnienie dla rezygnacji z obsługi obszarów o najwyższym poziomie wykluczenia transportowego? Uważam, że dostęp do transportu kolejowego o charakterze dalekobieżnym nie powinien być przywilejem wyłącznie najlepiej skomunikowanych regionów, lecz elementarnym narzędziem wyrównywania szans rozwojowych. Warmia i Mazury zasługują na trwałe rozwiązania, a nie jedynie czasowe wyjątki.
Z wyrazami szacunku Maciej Wróbel Poseł na Sejm RP
Posłowie pytają o możliwość wprowadzenia elektronicznego składania podpisów pod obywatelskimi projektami ustaw, argumentując, że obecny wymóg formy papierowej utrudnia korzystanie z prawa inicjatywy ustawodawczej. Chcą wiedzieć, czy ministerstwo analizuje taką możliwość i planuje prace legislacyjne w tym zakresie.
Interpelacja dotyczy braku systemowego wzmocnienia zawodu pracownika socjalnego i koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej, co grozi destabilizacją systemu pomocy społecznej. Posłowie pytają o plany ministerstwa dotyczące uregulowania wynagrodzeń, ujednolicenia dodatków, ograniczenia obciążenia pracą, odbiurokratyzowania, wsparcia psychologicznego, ścieżek awansu, finansowania derejonizacji i wzmacniania prestiżu zawodu.
Poseł Maciej Wróbel interpeluje w sprawie niewystarczającego finansowania rehabilitacji dziecięcej i braku systemowych rozwiązań w zakresie wczesnej interwencji, pytając o plany Ministerstwa Zdrowia dotyczące aktualizacji wycen świadczeń i poprawy spójności systemu. Podkreśla, że obecne wyceny NFZ nie odzwierciedlają realnych kosztów, co wpływa na jakość opieki nad dziećmi.
Poseł Maciej Wróbel wyraża zaniepokojenie planowanym podziałem środków z Funduszu Pracy na 2026 rok, który może negatywnie wpłynąć na powiaty o wysokim bezrobociu, jak powiat kętrzyński, ze względu na znaczącą redukcję finansowania. Pyta o kryteria podziału i możliwość korekt w uzasadnionych przypadkach.
Poseł interweniuje w sprawie sytuacji działkowców w Giżycku, którzy ponieśli straty w wyniku nieprecyzyjnych informacji związanych z inwestycją drogową, pytając o odpowiedzialność, rekompensaty i planowane działania ministerstwa. Podkreśla brak zaufania działkowców do państwa i domaga się sprawiedliwego rozwiązania.
Projekt ustawy wprowadza obowiązek stosowania kas rejestrujących przez przewoźników i operatorów publicznego transportu zbiorowego wykonujących przewozy w transporcie kolejowym od 1 kwietnia 2027 roku. Dodatkowo, warunek otrzymania dopłaty (z art. 55 ust. 11 pkt 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym) będzie stosowany wobec tych podmiotów również od 1 kwietnia 2027 roku. Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po ogłoszeniu, ale z mocą wsteczną od 1 stycznia 2026 r. Ma to na celu uszczelnienie systemu rozliczeń i ewidencji w transporcie kolejowym.
Projekt ustawy zmienia ustawę o publicznym transporcie zbiorowym, przesuwając termin objęcia przewoźników kolejowych obowiązkiem stosowania kas rejestrujących z 1 stycznia 2026 r. na 1 kwietnia 2027 r. Ma to na celu zharmonizowanie przepisów z regulacjami podatkowymi dotyczącymi automatów vendingowych na pokładach pociągów. Zmiana ta zapobiega sytuacji, w której przewoźnicy byliby zobowiązani do ewidencji sprzedaży za pomocą kas rejestrujących wcześniej, niż wynikałoby to z przepisów podatkowych, unikając tym samym niepotrzebnych kosztów i trudności. Uzasadnieniem jest zapewnienie spójności prawa i uniknięcie obciążania przewoźników dodatkowymi obowiązkami administracyjnymi.
Projekt ustawy o zmianie ustawy o transporcie kolejowym wprowadza szereg zmian mających na celu uregulowanie kwestii odszkodowań, rekompensat i świadczeń dla właścicieli nieruchomości i lokali dotkniętych realizacją inwestycji kolejowych, zwłaszcza tych związanych z budową tuneli. Nowelizacja wprowadza również możliwość zmiany decyzji o lokalizacji linii kolejowej w przypadku wystąpienia nieprzewidzianych okoliczności oraz reguluje kwestie związane z najmem lokali zamiennych dla lokatorów. Dodatkowo ustawa przesuwa termin wprowadzenia kas rejestrujących dla przewoźników kolejowych i operatorów publicznego transportu zbiorowego. Celem zmian jest zapewnienie sprawiedliwego i efektywnego procesu inwestycyjnego w sektorze kolejowym, przy jednoczesnym uwzględnieniu praw i interesów osób poszkodowanych przez te inwestycje.
Sprawozdanie komisji sejmowych (Komisji do Spraw Deregulacji oraz Komisji Infrastruktury) dotyczy uchwały Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Komisje po rozpatrzeniu uchwały Senatu wnoszą o przyjęcie poprawek zawartych w punktach 1 i 2. Celem nowelizacji jest prawdopodobnie deregulacja przepisów budowlanych i uproszczenie procedur związanych z budownictwem. Szczegóły dotyczące konkretnych zmian wymagają analizy pełnego tekstu ustawy i poprawek.
Projekt ustawy o zmianie ustawy o transporcie kolejowym ma na celu wprowadzenie mechanizmów prawnych, które ułatwią kontynuowanie inwestycji kolejowych w sytuacjach wystąpienia nieprzewidzianych trudności. Dodatkowo, projekt ma na celu ochronę osób dotkniętych skutkami decyzji lokalizacyjnych, zwłaszcza najemców, poprzez umożliwienie inwestorowi finansowania kosztów najmu lokalu zastępczego. Ustawa wprowadza również możliwość zmiany decyzji o lokalizacji linii kolejowej przez wojewodę w przypadku wystąpienia okoliczności niemożliwych do przewidzenia, a mających istotny negatywny wpływ na otoczenie. Ponadto, reguluje kwestie związane z dostępem do nieruchomości w sytuacjach kryzysowych związanych z budową tuneli kolejowych.