Interpelacja w sprawie realizacji przez podmioty lecznicze wytycznych Ministerstwa Zdrowia dotyczących dopuszczalności przerywania ciąży w przypadku zagrożenia zdrowia lub życia kobiety ciężarnej

Szanowna Pani Minister,

w przestrzeni publicznej opisany został przez media przypadek Leli – obywatelki Gruzji, przebywającej i mieszkającej w Polsce, będącej w 15. tygodniu ciąży. Z przekazanych informacji wynika, że kobieta od grudnia 2025 r., z przerwami, przebywa w szpitalu z powodu niepowściągliwych wymiotów ciężarnych. Jej stan zdrowia jest poważny – występują krwiste wymioty powiązane z przewlekłym zapaleniem i owrzodzeniem przełyku, a także zaburzenia metaboliczne, w tym dekompensacja metaboliczna, ketonuria oraz hiperglikemia. Pacjentka jest żywiona pozajelitowo i – jak wynika z doniesień – nie jest w stanie przyjmować pokarmów doustnie.

Dodatkowo u kobiety zdiagnozowano cukrzycę oraz zaburzenia lękowe. Z relacji medialnych wynika, że pacjentka wprost komunikuje lekarzom, w tym psychiatrze, wolę przerwania ciąży. Mimo to spotyka się z odmową wykonania zabiegu.

Przypomnieć należy, że zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, przerwanie ciąży jest dopuszczalne m.in. w przypadku, gdy ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej. Zagrożenie to – co wynika zarówno z wykładni przepisów, jak i z wytycznych Ministerstwa Zdrowia – nie musi mieć charakteru bezpośredniego ani natychmiastowego. Może mieć również charakter pośredni oraz dotyczyć zarówno zdrowia fizycznego, jak i psychicznego.

Opisywana sprawa budzi poważne wątpliwości co do jednolitości stosowania prawa oraz realizacji wytycznych Ministerstwa Zdrowia w praktyce klinicznej. Rodzi również pytania o bezpieczeństwo zdrowotne pacjentek oraz o to, czy personel medyczny posiada wystarczające wsparcie systemowe i interpretacyjne w zakresie podejmowania decyzji zgodnych z obowiązującym prawem.

W związku z powyższym proszę Panią Minister o odpowiedź na następujące pytania:

Sprawa ta ma istotne znaczenie nie tylko jednostkowe, lecz systemowe. Dotyczy bowiem realnego dostępu kobiet do świadczeń zdrowotnych gwarantowanych przez ustawę oraz poczucia bezpieczeństwa personelu medycznego podejmującego decyzje kliniczne w sytuacjach zagrożenia zdrowia i życia pacjentek.