Interpelacja w sprawie zgodności z prawem Unii Europejskiej praktyki cofania zezwoleń na prowadzenie aptek decyzjami wydawanymi w latach 2019-2025 za działania podejmowane w latach 2015-2018
Data wpływu: 2026-03-01
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Interpelacja dotyczy zgodności z prawem UE praktyki cofania zezwoleń na prowadzenie aptek za działania z lat 2015-2018, oceniane na podstawie przepisów obowiązujących w latach 2019-2025. Posłowie kwestionują legalność takiego działania, wskazując na naruszenie zasady pewności prawa i zakazu retroakcji.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie zgodności z prawem Unii Europejskiej praktyki cofania zezwoleń na prowadzenie aptek decyzjami wydawanymi w latach 2019-2025 za działania podejmowane w latach 2015-2018 Interpelacja nr 15703 do ministra sprawiedliwości w sprawie zgodności z prawem Unii Europejskiej praktyki cofania zezwoleń na prowadzenie aptek decyzjami wydawanymi w latach 2019-2025 za działania podejmowane w latach 2015-2018 Zgłaszający: Patryk Gabriel, Henryk Szopiński, Jacek Niedźwiedzki, Bartosz Zawieja, Adam Krzemiński, Dominik Jaśkowiec, Krzysztof Habura, Łukasz Horbatowski, Marek Jan Chmielewski, Mariusz Popielarz, Rafał Siemaszko Data wpływu: 01-03-2026 Szanowny Panie Ministrze, w latach 2019-2025 organy Inspekcji Farmaceutycznej wydawały decyzje administracyjne cofające zezwolenia na prowadzenie aptek ogólnodostępnych.
Decyzje te dotyczyły jednak działań gospodarczych podejmowanych wiele lat wcześniej – w okresie 2015-2018, a więc w czasie obowiązywania odmiennego stanu prawnego niż ten, który istniał w dacie wydawania decyzji.
Podstawą cofnięcia zezwoleń była sprzedaż produktów leczniczych przez apteki do podmiotów leczniczych (przychodni), przy czym w okresie objętym zarzucanymi naruszeniami: - nie istniał przepis prawa krajowego zakazujący sprzedaży produktów leczniczych przez apteki do podmiotów leczniczych, - nie obowiązywały żadne limity ilościowe takich transakcji, - nie istniała norma prawna nakładająca na farmaceutę obowiązek badania „rzeczywistych potrzeb” nabywcy, - nie istniał zakaz łączenia działalności podmiotu leczniczego i hurtowego, który został wprowadzony dopiero nowelizacją z 2018 r. z okresem dostosowania do połowy 2019 r.
Pomimo tego organy administracji – działając wiele lat po dokonaniu ocenianych transakcji – wywodzą ex post obowiązek odmowy sprzedaży produktów leczniczych, opierając się nie na jasnym i precyzyjnym przepisie prawa obowiązującym w dacie zdarzeń, lecz na: - ocenie ilościowej transakcji, - domniemaniach co do przyszłych działań podmiotów trzecich, - założeniu, że farmaceuta – jako „fachowiec” – powinien był przewidzieć rzekomo bezprawne konsekwencje działań, które były legalne w chwili ich podejmowania.
Takie podejście prowadzi do rażącego naruszenia zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań, będących elementami zasady państwa prawnego, o której mowa w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej. 1. Represyjny charakter cofnięcia zezwolenia Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki stanowi środek: - trwale eliminujący przedsiębiorcę z rynku, - powodujący nieodwracalne skutki majątkowe, - oparty wyłącznie na ocenie zachowań z przeszłości, - niemający związku z aktualnym sposobem prowadzenia działalności.
W świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE taki środek stanowi sankcję administracyjną o charakterze represyjnym (quasi-karnym), do której w pełnym zakresie zastosowanie znajduje art. 49 Karty Praw Podstawowych UE (zasada nullum crimen, nulla poena sine lege): - Engel and Others v. the Netherlands (wyrok z 8 czerwca 1976 r.) – Trybunał wskazał, że jeżeli środek ma charakter represyjny i odstraszający, to w sensie konwencyjnym jest „karny”, niezależnie od jego formalnej kwalifikacji w prawie krajowym, a zatem podlega zasadzie nullum crimen, nulla poena sine lege, - Bendenoun v.
France (wyrok z 24 lutego 1994 r.) – ETPCz uznał, że sankcja administracyjna o funkcji represyjnej i wysokiej dolegliwości ma charakter karny w rozumieniu Konwencji, co oznacza obowiązek respektowania zakazu retroaktywności oraz wymogu ścisłej wykładni, - Jussila v. Finland (Wielka Izba, 23 listopada 2006 r.) – Trybunał potwierdził, że także sankcje administracyjne mogą mieć charakter karny w sensie konwencyjnym, a więc objęte są gwarancją przewidywalności i zakazem stosowania prawa wstecz, - Grande Stevens and Others v.
Italy (wyrok z 4 marca 2014 r.) – Trybunał uznał, że wysokie kary administracyjne i zakazy zawodowe nałożone przez organ nadzoru rynku kapitałowego miały charakter karny, a równoległe prowadzenie postępowania karnego za ten sam czyn naruszyło zasadę ne bis in idem. Wyrok ten potwierdza, że represyjna i dotkliwa sankcja administracyjna podlega standardom prawa karnego. Państwo nie może obejść gwarancji prawa karnego poprzez nadanie sankcji etykiety „administracyjnej”. 2. Zakaz retroaktywnej wykładni sankcyjnej (art.
Posłowie pytają o interpretację przepisów dotyczących formy egzaminów klasyfikacyjnych w edukacji domowej, szczególnie w kontekście różnic w podejściu kuratoriów oświaty. Wyrażają zaniepokojenie potencjalnym zawężeniem możliwości przeprowadzania egzaminów zdalnie.
Posłowie wyrażają zaniepokojenie krótkimi terminami realizacji inwestycji A1.4.1 w ramach KPO, co grozi utratą środków przez beneficjentów z powodu opóźnień proceduralnych i warunków atmosferycznych, pytają o możliwe działania osłonowe i wydłużenie terminów. Krytykują tempo weryfikacji wniosków i brak uwzględnienia obiektywnych przeszkód w realizacji projektów.
Posłowie interweniują w sprawie restrykcyjnej interpretacji przepisów dotyczących planów nawozowych przez ARiMR w ramach PROW 2014-2020, która prowadzi do nakładania dotkliwych sankcji na młodych rolników. Domagają się wyjaśnień, działań kompensacyjnych i zmiany interpretacji przepisów na korzyść rolników.
Interpelacja dotyczy pogarszającej się sytuacji finansowej Zakładów H. Cegielski-Poznań SA, spowodowanej m.in. wysokimi kosztami dzierżawy gruntów od Agencji Rozwoju Przemysłu SA. Posłowie pytają o działania rządu mające na celu poprawę płynności finansowej spółki i zabezpieczenie jej potencjału produkcyjnego.
Posłanka pyta o system finansowania szkół mistrzostwa sportowego, kwestionując adekwatność wagi P38 w algorytmie potrzeb oświatowych i domagając się informacji na temat kosztów funkcjonowania tych szkół oraz ewentualnej luki finansowej. Wyraża zaniepokojenie brakiem spójnego modelu finansowania obejmującego zarówno edukację, jak i szkolenie sportowe.
Projekt ustawy zmienia ustawę o finansach publicznych oraz inne ustawy, wprowadzając poprawki zgłoszone w drugim czytaniu. Poprawki dotyczą m.in. definicji zasobów własnych Unii Europejskiej, zasad realizacji inwestycji o wysokiej wartości kosztorysowej, przenoszenia wydatków majątkowych, upoważnień do zmian limitów zobowiązań oraz terminów przekazywania dochodów budżetowych przez jednostki samorządu terytorialnego. Celem zmian jest doprecyzowanie i uelastycznienie przepisów dotyczących finansów publicznych w kontekście realizacji inwestycji i współpracy z Unią Europejską. Dodatkowo doprecyzowuje kwestie związane z darowiznami na rzecz JST.
Projekt uchwały Sejmu dotyczy sfinansowania polskiego udziału w pożyczce udzielanej Ukrainie przez Unię Europejską w wysokości 90 miliardów euro. Środki na ten cel mają pochodzić z zamrożonych aktywów rosyjskich na terytorium Polski, należących do osób i podmiotów wpisanych na listę sankcyjną. Celem uchwały jest wsparcie Ukrainy oraz osłabienie Rosji, co Sejm postrzega jako polską rację stanu. Sejm wzywa Rząd RP do niezwłocznego wypracowania mechanizmów prawnych i organizacyjnych w celu realizacji tego finansowania.
Projekt uchwały Sejmu RP zobowiązuje Radę Ministrów do zaskarżenia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 9 stycznia 2026 r. w sprawie tymczasowego stosowania umowy Mercosur. Uzasadnieniem jest ochrona bezpieczeństwa żywnościowego i polskiego rolnictwa, które według wnioskodawców są zagrożone przez umowę Mercosur. Argumentują, że umowa ta faworyzuje interesy przemysłu największych krajów UE kosztem europejskiego, w tym polskiego rolnictwa. Uchwała podkreśla, że polskie państwo powinno stać na straży interesów polskiego rolnictwa, ochrony rodzinnych gospodarstw rolnych, oraz zdrowia konsumentów.
Projekt ustawy nowelizuje ustawę o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej w celu dostosowania polskich przepisów do prawa Unii Europejskiej w zakresie obrotu dobrami kultury pochodzącymi spoza UE. Nowelizacja ma na celu wdrożenie przepisów unijnych dotyczących przywozu i wywozu dóbr kultury, w tym określenie organu właściwego w sprawach pozwoleń na przywóz oraz wprowadzenie sankcji za naruszenia tych przepisów. Projekt określa, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego będzie organem właściwym w sprawach pozwoleń na przywóz dóbr kultury spoza UE oraz wprowadza nowe przepisy karne za naruszenia związane z przywozem i wywozem dóbr kultury.
Projekt uchwały Sejmu wyraża sprzeciw wobec umowy handlowej między Unią Europejską a państwami Mercosur w obecnym kształcie. Uzasadnieniem jest obawa przed nieuczciwą konkurencją ze strony tańszych produktów rolnych z Ameryki Południowej, wytwarzanych przy niższych standardach środowiskowych i socjalnych, co zagraża polskiemu rolnictwu i bezpieczeństwu żywnościowemu. Sejm wzywa Radę Ministrów do podjęcia działań blokujących zatwierdzenie umowy, rozważenia skierowania sprawy do Trybunału Sprawiedliwości UE oraz bieżącego informowania Sejmu o postępach prac.