Interpelacja w sprawie zasad podziału środków w ramach rządowego programu leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego na lata 2024-2028
Data wpływu: 2026-03-13
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Posłowie kwestionują zasady podziału środków w ramach rządowego programu leczenia niepłodności in vitro na lata 2024-2028, wskazując na nieproporcjonalnie duże finansowanie podmiotów prywatnych kosztem publicznych. Domagają się ujawnienia kryteriów i algorytmu podziału środków oraz zapewnienia transparentności i równych warunków dla wszystkich realizatorów programu.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie zasad podziału środków w ramach rządowego programu leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego na lata 2024-2028 Interpelacja nr 15970 do ministra zdrowia w sprawie zasad podziału środków w ramach rządowego programu leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego na lata 2024-2028 Zgłaszający: Dorota Łoboda, Monika Rosa, Alicja Łepkowska-Gołaś, Jolanta Niezgodzka Data wpływu: 13-03-2026 Szanowna Pani Minister, zwracamy się do Pani w związku z budzącym wątpliwości podziałem środków publicznych w ramach programu „Leczenie niepłodności obejmujące procedury medycznie wspomaganej prokreacji na lata 2024–2028”.
Z przedstawionych danych wynika, że spośród 58 placówek realizujących program aż 27 to podmioty prywatne, które łącznie otrzymały około 60% środków budżetu państwa przeznaczonych na realizację programu. Jednocześnie wskazano, że rozdysponowano ok. 508 mln zł, z czego ponad 304 mln zł (ok. 60%) trafiło do sześciu prywatnych podmiotów posiadających łącznie 27 placówek. Jednocześnie do podmiotów publicznych trafiło łącznie ok. 21,37 mln zł, co stanowi jedynie ok. 4,19% kwoty rozdysponowanej przez Ministerstwo Zdrowia.
Środki te otrzymały m.in.: Warszawski Szpital Południowy, Uniwersytecki Szpital Kliniczny w Białymstoku, Ginekologiczno-Położniczy Szpital Kliniczny im. Heliodora Święcickiego w Poznaniu, Uniwersyteckie Centrum Zdrowia Kobiety i Noworodka Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Warto podkreślić, że Warszawski Szpital Południowy – mimo pełnej gotowości organizacyjnej, realizacji trudniejszych przypadków klinicznych i rosnącego zapotrzebowania pacjentek – otrzymał na rok 2026 środki niższe o ponad 2,48 mln zł niż w roku 2025, co jest największym spadkiem wśród publicznych realizatorów programu.
Z przedstawionych dokumentów wynika ponadto, że publiczne ośrodki zapewniające kompleksową opiekę szpitalną otrzymały łącznie mniej środków niż jeden z podmiotów prywatnych znajdujących się na końcu listy sześciu największych beneficjentów programu. Wątpliwości budzi również sposób dokonania podziału środków. Z przekazanych materiałów wynika, że nie przedstawiono szczegółowego algorytmu podziału finansowania, wag poszczególnych kryteriów ani metodologii oceny skuteczności poszczególnych ośrodków. Nie wskazano również, czy przy ocenie uwzględniano etap rozwoju poszczególnych jednostek oraz różnice w strukturze pacjentów, np.
wiek pacjentek czy stopień skomplikowania przypadków. W kontekście wydatkowania znacznych środków publicznych oraz społecznego znaczenia programu leczenia niepłodności szczególnie istotne jest zapewnienie pełnej transparentności zasad przyznawania finansowania oraz równych warunków dla wszystkich realizatorów programu, w tym podmiotów publicznych. Zastrzeżenia dotyczą również używania przez część podmiotów prywatnych określenia „klinika”, mimo że zgodnie z obowiązującymi przepisami termin ten odnosi się wyłącznie do podmiotów prowadzących działalność leczniczą w powiązaniu z działalnością dydaktyczną lub naukową.
Może to wpływać na sposób ich prezentowania, oceniania oraz pozycję w procesie podziału środków. W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami: Jakie dokładnie kryteria i wskaźniki zostały zastosowane przy podziale środków na realizację programu „Leczenie niepłodności obejmujące procedury medycznie wspomaganej prokreacji na lata 2024–2028” w roku 2026? Jaki algorytm lub jaka metodologia zostały wykorzystane przez Ministerstwo Zdrowia przy ustalaniu wysokości finansowania dla poszczególnych realizatorów programu? Jakie wagi przypisano poszczególnym kryteriom oceny oraz w jaki sposób były one obliczane?
Czy sporządzono ranking wszystkich realizatorów programu wraz z punktacją przyznaną w poszczególnych kryteriach? Jeśli tak – czy ministerstwo planuje jego upublicznienie? Czy przy podziale środków uwzględniano etap rozwoju danego ośrodka oraz różnice w strukturze populacji pacjentek (np. wiek, choroby współistniejące, wcześniejsze niepowodzenia leczenia)? Jakie dane źródłowe zostały wykorzystane do oceny skuteczności poszczególnych realizatorów programu (np. liczba procedur, transferów, ciąż klinicznych, urodzeń)? Z czego wynika tak niski – na poziomie ok.
4% – udział podmiotów publicznych w całkowitej puli środków przeznaczonych na realizację programu? Czy Ministerstwo Zdrowia planuje wprowadzenie transparentnego, formalnie określonego algorytmu podziału środków pomiędzy realizatorów programu w kolejnych latach jego realizacji? Czy ministerstwo analizowało wpływ obecnego sposobu podziału środków na dostępność świadczeń w publicznych szpitalach, które zapewniają kompleksowe zaplecze kliniczne dla pacjentek z bardziej skomplikowanymi przypadkami medycznymi? Z wyrazami szacunku
Posłowie pytają o odpowiedzialność karną za rozpowszechnianie w Internecie nagrań dokumentujących zabójstwo, zwracając uwagę na masowy charakter tego zjawiska i wątpliwości co do skuteczności obecnych przepisów. Interpelacja dotyczy działań prokuratury w takich przypadkach oraz ewentualnych zmian legislacyjnych w celu skuteczniejszego ścigania tego typu czynów.
Posłowie wyrażają zaniepokojenie gwałtownym spadkiem zainteresowania programem "Czyste Powietrze" po zmianach w 2025 r., pytając o działania naprawcze i dostępność programu dla osób o niskich dochodach. Krytykują obecne tempo realizacji programu i wnoszą o poprawę jego efektywności oraz ochronę beneficjentów przed nieuczciwymi wykonawcami.
Posłowie pytają o dalsze losy pilotażu usług farmaceuty w zakresie zdrowia reprodukcyjnego, który ma się zakończyć 30 czerwca 2026 r. Wyrażają zaniepokojenie brakiem jasności co do przyszłości programu i koniecznością zapewnienia ciągłości dostępu do świadczeń dla pacjentek.
Interpelacja dotyczy przypadku pacjentki w ciąży, której odmówiono aborcji mimo poważnych problemów zdrowotnych, co budzi wątpliwości co do stosowania wytycznych Ministerstwa Zdrowia. Posłowie pytają o ocenę postępowania szpitala, planowane działania nadzorcze i ochronę praw pacjentek.
Posłowie pytają Ministra Zdrowia o stanowisko w sprawie wprowadzenia ogólnokrajowego programu profilaktycznego wykrywania tętniaków mózgowych z wykorzystaniem badań tomograficznych, argumentując to potencjalnym ratowaniem życia i korzyściami ekonomicznymi. Domagają się rozważenia wprowadzenia programu pilotażowego oraz zabezpieczenia środków finansowych na ten cel.
Ustawa o Finansowym Instrumencie Zwiększenia Bezpieczeństwa SAFE ustanawia ramy prawne dla działania tego instrumentu, mającego na celu finansowanie inwestycji w europejskim przemyśle obronnym. Określa zasady kontroli i audytu wykorzystania środków z pożyczki SAFE, udzielanej na podstawie rozporządzenia UE. Tworzy FIZB w Banku Gospodarstwa Krajowego, precyzuje źródła finansowania i przeznaczenie środków, a także zasady współpracy między ministrem obrony, innymi ministrami i BGK. Ustawa wprowadza zmiany w Prawie bankowym, ustawie o finansach publicznych i ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej, dostosowując je do funkcjonowania FIZB.
Projekt uchwały Sejmu dotyczy sfinansowania polskiego udziału w pożyczce udzielanej Ukrainie przez Unię Europejską w wysokości 90 miliardów euro. Środki na ten cel mają pochodzić z zamrożonych aktywów rosyjskich na terytorium Polski, należących do osób i podmiotów wpisanych na listę sankcyjną. Celem uchwały jest wsparcie Ukrainy oraz osłabienie Rosji, co Sejm postrzega jako polską rację stanu. Sejm wzywa Rząd RP do niezwłocznego wypracowania mechanizmów prawnych i organizacyjnych w celu realizacji tego finansowania.
Projekt ustawy dotyczy zmian w składach osobowych komisji sejmowych. Na podstawie art. 20 ust. 1 i art. 137 ust. 4 Regulaminu Sejmu, Prezydium Sejmu wnioskuje o odwołanie i powołanie posłów do różnych komisji, takich jak Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych, Komisja do Spraw Energii, Klimatu i Aktywów Państwowych, Komisja Finansów Publicznych, Komisja Zdrowia, Komisja Nadzwyczajna do spraw ochrony zwierząt, Komisja Nadzwyczajna do spraw zmian w kodyfikacjach oraz Komisja do Spraw Służb Specjalnych. Celem tych zmian jest dostosowanie składów komisji do bieżących potrzeb i zapewnienie efektywnej pracy parlamentarnej. Zmiany personalne mają umożliwić lepsze reprezentowanie różnych opcji politycznych w pracach legislacyjnych.
Przedstawiony tekst to fragment druku sejmowego dotyczącego ustawy budżetowej na rok 2026, po rozpatrzeniu przez Senat. Senat proponuje 10 poprawek do ustawy, obejmujących głównie przesunięcia środków między różnymi częściami budżetu państwa. Celem tych poprawek jest m.in. zwiększenie finansowania zadań własnych JST, przygotowań do Jamboree Skautowego, wsparcie Europejskiego Centrum Solidarności, Biblioteki Narodowej, Polskiej Organizacji Turystycznej, programów dla seniorów, rozbudowy szpitala w Bydgoszczy, cyberbezpieczeństwa i aktualizacja terminu wejścia w życie ustawy. Poprawki te mają na celu lepsze dostosowanie budżetu do aktualnych potrzeb i priorytetów państwa.
Projekt ustawy nowelizuje ustawę o języku polskim, wprowadzając wyjątki od obowiązku używania języka polskiego. Wyjątki te dotyczą procedur wyboru projektów finansowanych ze środków europejskich oraz konkursów na projekty badań naukowych, umożliwiając używanie języków obcych w sytuacjach uzasadnionych międzynarodowym charakterem lub koniecznością oceny przez zagranicznych ekspertów. Celem jest usprawnienie procesów związanych z projektami o charakterze międzynarodowym i badaniami naukowymi. Nowelizacja nie obejmuje konkursów i wyborów rozpoczętych przed wejściem w życie ustawy.