Interpelacja w sprawie zapewnienia opieki medycznej ofiarom handlu ludźmi
Data wpływu: 2026-03-16
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Posłanka Anita Kucharska-Dziedzic interpeluje w sprawie problemów z dostępem do opieki medycznej dla ofiar handlu ludźmi w Polsce, wskazując na niedociągnięcia w realizacji międzynarodowych zobowiązań. Pyta Ministerstwo Zdrowia o ocenę sytuacji, plany zmian w przepisach i implementację Konwencji w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie zapewnienia opieki medycznej ofiarom handlu ludźmi Interpelacja nr 16030 do ministra zdrowia w sprawie zapewnienia opieki medycznej ofiarom handlu ludźmi Zgłaszający: Anita Kucharska-Dziedzic Data wpływu: 16-03-2026 Szanowna Pani Minister, zjawisko handlu ludźmi jest uznawane za jedno z najpoważniejszych naruszeń praw człowieka. Niesie ono za sobą głębokie konsekwencje zdrowotne – zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Ofiary handlu ludźmi często doświadczają przemocy, skrajnej eksploatacji oraz długotrwałej traumy, co wymaga zapewnienia im natychmiastowej, specjalistycznej i wieloetapowej pomocy.
W świetle obowiązujących standardów ochrony praw człowieka oraz zobowiązań międzynarodowych, państwo ma obowiązek zapewnić tym osobom realny dostęp do opieki medycznej, rehabilitacji i wsparcia psychologicznego. Podstawą tego obowiązku jest między innymi art. 11 ust.
5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, który stanowi o udzielaniu przez państwa członkowskie pomocy i wsparcia dla ofiar handlu ludźmi poprzez zapewnienie standardu życia gwarantującego środki utrzymania, w formie odpowiedniego i bezpiecznego zakwaterowania i pomocy materialnej, jak również potrzebnej opieki medycznej, w tym psychologicznej. Z informacji przekazywanych przez osoby na co dzień zajmujące się wspieraniem ofiar handlu ludźmi wynika, że od wielu lat zapewnienie tej grupie właściwej opieki zdrowotnej jest problematyczne.
Wśród najczęściej wskazywanych trudności wymienia się: brak dostępu do badań kontrolnych, brak dostępu do psychoterapii (zapewniona konsultacja psychologiczna jest często niewystarczająca, wobec traumy, jakiej doznają ofiary handlu ludźmi), brak funduszy w Krajowym Centrum Interwencyjno-Konsultacyjnym dla Ofiar Handlu Ludźmi na pokrycie m.in.
kosztów leczenia stomatologicznego, powtarzające się przypadki odmowy przyjęcia na szpitalny oddział ratunkowy (z powodu braku ubezpieczenia), problemy z dostępem do leczenia antyretrowirusowego, w przypadku stwierdzenia HIV/AIDS środki medyczne wydawane w ramach programu ministra zdrowia, brak możliwości zakupu leków przy leczeniu prywatnym), wystawianie imiennych faktur za hospitalizację oraz konieczność podejmowania, przez nieposiadający kwalifikacji medycznych personel, decyzji o wskazaniach lub braku wskazań do konsultacji z lekarzem.
Opisane nieprawidłowości wskazują na nienależyte wywiązywanie się przez Polskę z obowiązków wynikających z międzynarodowych aktów prawnych regulujących zasady udzielania pomocy ofiarom handlu ludźmi. Wobec powyższego, zwracam się z prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Jakie problemy dostrzega Ministerstwo Zdrowia w zakresie pomocy medycznej udzielanej ofiarom handlu ludźmi? Czy w ocenie ministerstwa obecne zasady udzielania pomocy medycznej tej grupie zapewniają prawidłową realizację obowiązków wynikających z przepisów wspólnotowych?
Czy minister zdrowia dostrzega potrzebę objęcia ofiar handlu ludźmi świadczeniami opieki zdrowotnej finansowanymi ze środków publicznych? W jakim terminie można spodziewać się ewentualnych zmian przepisów dotyczących zapewnienia opieki zdrowotnej ofiarom handlu ludźmi? Jak Ministerstwo Zdrowia wdraża i realizuje obowiązek Rzeczypospolitej Polskiej wynikający z art. 12 ust. 1 pkt b i ust. 3 w zw. z art. 13 Konwencji w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi (Dz.U.2009.20.107 z dnia 2009.02.09)? Jakie akty ustawowe lub wykonawcze zostały wprowadzone lub są przygotowywane celem implementacji tych obowiązków?
Z poważaniem dra Anita Kucharska-Dziedzic posłanka na Sejm RP
Posłanka Anita Kucharska-Dziedzic pyta o zgodność wypłacania świadczenia wychowawczego rodzicowi, z którym dziecko faktycznie nie mieszka, oraz o potrzebę doprecyzowania przepisów w kontekście kolizji z Kodeksem postępowania cywilnego. Podnosi problem niespójności między stanem prawnym a faktycznym miejscem zamieszkania dziecka, co prowadzi do wypłacania świadczenia osobom, które nie ponoszą kosztów jego utrzymania.
Posłanka Anita Kucharska-Dziedzic zwraca uwagę na nieprawidłowości w pracy biegłych sądowych i OZSS w sprawach rodzinnych, szczególnie w kontekście przemocy domowej i seksualnej wobec dzieci, pytając o szkolenia, narzędzia diagnostyczne oraz skargi. Podkreśla brak odpowiedniej wiedzy i narzędzi w rozpoznawaniu manipulacji i traumy u dzieci.
Posłanka pyta o działania Ministerstwa w sprawie zwiększenia przejrzystości i weryfikacji systemu finansowania składek ZUS duchownych z Funduszu Kościelnego, w szczególności o ewentualne zmiany legislacyjne i mechanizmy kontroli nad wyłudzeniami. Interpelacja ma na celu uzyskanie szczegółowych danych dotyczących płatników, liczby osób korzystających z finansowania, kwot składek oraz przeprowadzonych kontroli.
Posłanka Anita Kucharska-Dziedzic pyta o podsumowanie pierwszego roku funkcjonowania znowelizowanej definicji przestępstwa zgwałcenia, w tym o statystyki zgłoszeń, postępowań, szkolenia policji i ewentualne trudności interpretacyjne. Wyraża zaniepokojenie i chce ocenić skuteczność nowych przepisów w praktyce.
Posłanka pyta o podsumowanie pierwszego roku funkcjonowania znowelizowanej definicji przestępstwa zgwałcenia, w tym o liczbę zgłoszeń, postępowań i wyroków. Wyraża obawę co do skuteczności nowych przepisów i pyta o ewentualne trudności w ich stosowaniu.
Projekt ustawy zmienia definicję osoby represjonowanej z powodów politycznych, zawartą w ustawie o działaczach opozycji antykomunistycznej. Zmiana dotyczy osób poszukiwanych listem gończym, oskarżonych lub skazanych za przestępstwa, albo wielokrotnie skazywanych za wykroczenia, lub wobec których orzeczono środki poprawcze/wychowawcze za działalność na rzecz niepodległości Polski lub praw człowieka. Celem jest doprecyzowanie kryteriów uznawania za osobę represjonowaną w kontekście działań na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności. Ustawa ma na celu zapewnienie, że osoby represjonowane, nawet te, które weszły w konflikt z prawem w związku ze swoją działalnością opozycyjną, mogą być uznawane za osoby represjonowane.
Projekt uchwały Sejmu wyraża solidarność z Ukrainą w czwartą rocznicę rosyjskiej agresji, potępiając działania Rosji jako pogwałcenie prawa międzynarodowego i akty terroru. Potwierdza integralność terytorialną Ukrainy i zobowiązuje Polskę do kontynuowania wsparcia politycznego, humanitarnego i militarnego. Uchwała wyraża uznanie dla solidarności polskiego państwa i społeczeństwa z narodem ukraińskim oraz popiera wysiłki na rzecz odnalezienia i uwolnienia ukraińskich dzieci uprowadzonych przez Rosję. Wzywa Radę Ministrów do kontynuowania pomocy Ukrainie i wprowadzania sankcji wobec Rosji.
Projekt ustawy o wykonywaniu orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC) ma na celu określenie zasad i trybu wdrażania orzeczeń ETPC przez Polskę. Ustawa definiuje role i obowiązki różnych podmiotów publicznych w procesie wykonywania orzeczeń, w tym koordynację działań przez ministra spraw zagranicznych. Wprowadza pojęcia środków indywidualnych i generalnych oraz planów działań i raportów z wykonania, mających na celu usunięcie naruszeń Konwencji Praw Człowieka i zapobieganie im w przyszłości. Ustawa ma na celu usprawnienie i ustrukturyzowanie procesu implementacji orzeczeń ETPC w Polsce, a także dostosowanie polskiego prawa do standardów ochrony praw człowieka.
Projekt ustawy dotyczy ratyfikacji poprawek do Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego, przyjętych w latach 2015, 2017 i 2019. Komisje Spraw Zagranicznych oraz Sprawiedliwości i Praw Człowieka, po przeprowadzeniu pierwszego czytania, wnioskują o uchwalenie projektu ustawy bez poprawek. Celem ratyfikacji jest dostosowanie polskiego prawa do międzynarodowych standardów w zakresie ścigania zbrodni międzynarodowych. Proponowana ustawa ma na celu implementacje zmian wynikających z rezolucji Zgromadzenia Państw-Stron Statutu.
Projekt ustawy dotyczy ratyfikacji poprawek do Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego, przyjętych w latach 2015, 2017 i 2019. Poprawki te mają na celu wzmocnienie jurysdykcji Trybunału poprzez usunięcie możliwości wyłączenia jurysdykcji w odniesieniu do zbrodni wojennych, rozszerzenie definicji zbrodni wojennych o stosowanie zakazanych broni oraz rozszerzenie definicji zbrodni wojennych na konflikty niemające charakteru międzynarodowego w zakresie wykorzystywania głodzenia jako metody prowadzenia działań wojennych. Ratyfikacja tych poprawek ma na celu efektywne przestrzeganie międzynarodowego prawa humanitarnego oraz wzmocnienie wizerunku Polski jako kraju wspierającego sądownictwo międzynarodowe.