Interpelacja w sprawie usług tłumacza języka migowego online
Data wpływu: 2024-09-30
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Posłanka pyta Ministerstwo o rozważenie wprowadzenia usługi tłumacza języka migowego online w przestrzeni publicznej, ze względu na bariery komunikacyjne dla osób niesłyszących. Pyta także o rejestry tłumaczy, ewentualne dofinansowanie usług tłumaczeniowych online oraz utworzenie systemu certyfikacji tłumaczy języka migowego.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie usług tłumacza języka migowego online Interpelacja nr 5149 do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w sprawie usług tłumacza języka migowego online Zgłaszający: Anna Dąbrowska-Banaszek Data wpływu: 30-09-2024 Szanowna Pani Minister! Znajomość języka migowego jest podstawą komunikacji z osobami niesłyszącymi. Umiejętność posługiwania się tym językiem nie jest powszechna, co stanowi duże utrudnienie do poruszania się w przestrzeni publicznej osób niesłyszących. Dotyczy to wielu miejsc - urzędów, punktów informacji turystycznej itd.
W obecnym stanie prawnym podmiotem zobowiązanym do udostępnienia usługi pozwalającej na komunikowanie się oraz zapewniającym dostęp do świadczenia usług tłumacza PJM, SJM, SKOGN jest organ administracji publicznej. Ponadto przepisy ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o języku migowym i innych środkach komunikowania się (Dz. U. z 2017 r. poz. 1824), zwanej dalej „ustawą o języku migowym (…)”, są realizowane przez jednostki systemu pomocy społecznej, podmioty lecznicze, jednostki Policji, Państwowej Straży Pożarnej i straży gminnych oraz jednostki ochotnicze działające w tych obszarach.
W obowiązującym polskim systemie prawnym nie istnieje państwowy system szkolenia i certyfikowania tłumaczy języka migowego. Żadna instytucja nie organizuje państwowych egzaminów i nie wydaje państwowych certyfikatów, a co za tym idzie nie ma możliwości sprawdzenia i potwierdzenia odpowiednimi dokumentami stopnia znajomości języka migowego. Należy zwrócić uwagę, iż osoby tłumaczące z i na język migowy (również poprzez komunikatory internetowe i systemy audiowizualne), powinny wykazywać się znajomością języka migowego oraz specyfiki i kultury osób głuchych w najwyższym stopniu.
Wprowadzenie usługi certyfikowanych tłumaczy języka migowego online byłoby dobrym rozwiązaniem dla wielu podmiotów, które wśród swojej kadry nie mają pracowników ze znajomością języka migowego. Odpowiednie działania w tym zakresie zostały przewidziane w ramach Strategii na Rzecz Osób z Niepełnosprawnościami 2021-2030. W priorytecie II Dostępność znalazły się działania umożliwiające niezależne życie i pełny udział we wszystkich sferach życia oraz warunkujące mobilność. Jest to w głównej mierze realizacja art. 9 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1169, z późn.
zm.), jak również art. 20, art. 21 oraz art. 30. Liczba osób niesłyszących w Polsce jest niemała - na podstawie dostępnych danych można przyjąć, że osób z uszkodzeniami słuchu w stopniu znacznym i głębokim, a więc głuchych, żyje w Polsce około 50 tysięcy, osób z uszkodzeniem słuchu w stopniu umiarkowanym czyli słabo słyszących jest 800-900 tysięcy. Dane te nie uwzględniają osób z uszkodzeniem słuchu w stopniu lekkim, ponieważ osoby te nie są objęte żadnymi rejestrami (w przybliżeniu według różnych źródeł to około 3 miliony osób).
Podsumowując: często bariera komunikacyjna uniemożliwia osobom niesłyszącym samodzielne funkcjonowanie, w tym korzystanie z usług w miejscach publicznych. Zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami: 1. Czy jest rozważane wprowadzenie usługi tłumacza języka migowego online w ramach udostępniania przestrzeni publicznej osobom niesłyszącym? 2. Na podstawie art. 15 „ustawy o języku migowym (…)”, wojewodowie prowadzą rejestry tłumaczy PJM, SJM i SKOGN. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 czerwca 2012 r.
w sprawie rejestru tłumaczy polskiego języka migowego, systemu językowo-migowego i sposobu komunikowania się osób głuchoniewidomych (Dz. U. poz. 652) wojewoda dokonuje wpisu do rejestru na wniosek tłumacza (…). Zgodnie z § 2 ust. 4 do wniosku dołącza się oświadczenie potwierdzające znajomość PJM, SJM lub SKOGN. Ile osób jest ujętych w tych rejestrach (z podziałem na poszczególne województwa)? Czy na podstawie tych rejestrów jest tworzona baza osób, które mogą udzielać świadczeń w razie potrzeby? 3.
Czy jest możliwe przeznaczenie dodatkowych środków dla różnych podmiotów na - przynajmniej częściowe - pokrycie kosztów usługi tłumacza migowego online? 4. W obowiązującym polskim systemie prawnym nie istnieje państwowy system szkolenia i certyfikowania tłumaczy języka migowego. Czy jest rozważane utworzenie systemu certyfikacji tłumaczy języka migowego? Z wyrazami szacunku
Interpelacja dotyczy problemu tzw. pułapki rentowej, która zniechęca osoby z niepełnosprawnościami do podejmowania pracy ze względu na zmniejszanie lub zawieszanie renty po przekroczeniu określonych progów dochodowych. Posłowie pytają o dane dotyczące skali zjawiska, dochodów rencistów oraz analizy wpływu regulacji na ich aktywność zawodową i potencjalne skutki finansowe zmian.
Interpelacja dotyczy niewystarczającego przygotowania osób z niepełnosprawnościami do sytuacji zagrożeń i kryzysów w ramach systemu ochrony ludności. Posłowie pytają, jakie działania podjęto i planuje się podjąć, aby włączyć osoby z niepełnosprawnościami do systemu przygotowania obronnego i zarządzania kryzysowego.
Posłowie wyrażają zaniepokojenie potencjalnymi negatywnymi skutkami projektowanych zmian w ustawie o pomocy społecznej (UD315), szczególnie w kontekście ograniczenia dostępu do opieki instytucjonalnej i niewystarczającego przygotowania alternatywnych rozwiązań. Pytają o analizę ryzyk, konsultacje społeczne i zapewnienie finansowania dla samorządów.
Posłowie wyrażają zaniepokojenie niesystemową diagnostyką gruźlicy w Polsce i blokowaniem wykorzystania nowoczesnego sprzętu diagnostycznego, np. aparatu RTG ze sztuczną inteligencją przekazanego przez WHO. Pytają o działania Ministerstwa Zdrowia w celu poprawy diagnostyki, usunięcia barier administracyjnych i zapewnienia finansowania szpitali pulmonologicznych.
Projekt ustawy ma na celu zmianę w Prawie o szkolnictwie wyższym i nauce, aby umożliwić uczelniom finansowanie wsparcia dla osób niepełnosprawnych uczestniczących w studiach podyplomowych z dotacji budżetowej przeznaczonej na ten cel. Obecnie dotacja ta obejmuje tylko studentów i doktorantów, a proponowane zmiany mają na celu rozszerzenie wsparcia na uczestników studiów podyplomowych. Zmiana ta ma zapewnić równy dostęp do kształcenia podyplomowego dla wszystkich zainteresowanych, niezależnie od niepełnosprawności. Ustawa ma charakter deregulacyjny i nie wiąże się ze zwiększeniem środków na dotacje, lecz umożliwia uczelniom elastyczne gospodarowanie środkami.
Przedstawiony dokument jest sprawozdaniem Komisji Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Środków Przekazu dotyczącym Raportu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (KRRiT) z realizacji obowiązku zapewnienia udogodnień w programach telewizyjnych w latach 2019-2024. Komisja, po rozpatrzeniu Raportu KRRiT, wnosi o jego przyjęcie przez Wysoki Sejm. Sprawozdanie nie wprowadza bezpośrednich zmian prawnych, a jedynie rekomenduje przyjęcie raportu oceniającego realizację istniejących obowiązków związanych z dostępnością programów telewizyjnych.
Przedstawiony dokument to raport Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (KRRiT) dla Marszałka Sejmu, dotyczący realizacji obowiązku zapewnienia udogodnień w programach telewizyjnych w latach 2019-2024. Raport, przygotowany na podstawie ustawy o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji z 2018 roku, odnosi się do art. 18a ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji i obejmuje analizę możliwości zwiększenia poziomu udogodnień dla osób z niepełnosprawnościami wzroku lub słuchu w kwartalnym czasie nadawania programu. Głównym celem raportu jest ocena dotychczasowego stanu wdrażania udogodnień i przedstawienie ewentualnych rekomendacji w zakresie ich rozszerzenia.
Projekt ustawy nowelizuje przepisy dotyczące rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych oraz ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Wprowadza możliwość finansowania programów rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych ze środków UE przez Fundusz, także na podstawie umów dłuższych niż rok. Zmienia również zapisy dotyczące minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych stosowanych w publicznych służbach zatrudnienia, w tym standaryzację bezpieczeństwa, wydajności i komunikacji systemów.
Projekt ustawy wprowadza zmiany w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, a także w niektórych innych ustawach. Głównym celem jest poprawa sytuacji finansowej i warunków pracy pracowników warsztatów terapii zajęciowej (WTZ). Proponuje się zwiększenie finansowania WTZ, zagwarantowanie dodatkowego urlopu dla pracowników oraz uznanie ich pracy za wykonywaną w szczególnych warunkach, co uprawniałoby do wcześniejszej emerytury. Dodatkowo, projekt ma na celu dopisanie WTZ do ustawy o pomocy społecznej, aby zapewnić im równe traktowanie z innymi placówkami reintegracyjnymi.