Interpelacja nr 14906

Fragment treści interpelacji

HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript

Interpelacja w sprawie regulacji zawodu psychologa Interpelacja nr 14906 do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w sprawie regulacji zawodu psychologa Zgłaszający: Teresa Wilk Data wpływu: 28-01-2026 Szanowna Pani Minister, Sejm RP uchwalił ustawę o zawodzie psychologa, której celem jest uregulowanie zasad wykonywania tego zawodu, w tym wprowadzenie obowiązkowego rejestru psychologów oraz powołanie samorządu zawodowego. Ustawa ta wprowadza istotne zmiany w dotychczasowym modelu funkcjonowania zawodu psychologa i będzie miała bezpośredni wpływ na dostępność oraz jakość świadczeń psychologicznych.

W toku konsultacji środowiska zawodowe zgłaszały poważne wątpliwości co do praktycznych skutków nowych regulacji. Projekt ustawy w obecnym kształcie narusza fundamenty regulacji zawodu psychologa i zagraża bezpieczeństwu pacjentów. Szczególne obawy budzi wyłączenie psychoterapii z katalogu świadczeń psychologicznych, co rozbija spójność zawodu. Zgodnie z projektem psycholog będzie diagnozował problemy w ramach jednego zawodu, a psychoterapię miałby wykonywać w ramach innego. Prowadzi to do chaosu kompetencyjnego i rozmycia odpowiedzialności zawodowej.

Zgodnie z projektem ustawy psychologowie nie będą mogli specjalizować się w psychoterapii w ramach swojego zawodu, lecz będą musieli uzyskać odrębne uprawnienia psychoterapeuty. W konsekwencji psychologowie i psychoterapeuci będą należeć do różnych izb zawodowych, podlegać innym kodeksom etycznym i rozporządzeniom. Prowadzi to do kuriozalnej sytuacji zrównania kwalifikacji psychologa psychoterapeuty z osobami po innych kierunkach (np. politologii czy archeologii), które ukończyły czteroletnią szkołę psychoterapii.

Oznacza to, że psycholog kliniczny po pięciu latach studiów i dodatkowych czterech latach specjalizacji zakończonej państwowym egzaminem będzie musiał uczyć się psychoterapii od nowa, razem z osobami niemającymi wykształcenia psychologicznego. Jest to nieuzasadnione dyskredytowanie wieloletniego, specjalistycznego przygotowania psychologów klinicznych, którzy pracują na różnych oddziałach szpitalnych. Poważne wątpliwości budzi również przepis art. 17 ust. 3, który stanowi, że opiekunem młodego psychologa może być osoba wykonująca zawód przez zaledwie 3 lata.

Tak krótki staż zawodowy wydaje się niewystarczający do pełnienia funkcji mentora i wydawania opinii mogącej skutkować skreśleniem z rejestru. Dla porównania, w innych zawodach zaufania publicznego wymogi są znacznie wyższe: lekarze odbywają staże podyplomowe pod nadzorem lekarza specjalisty lub lekarza z minimum 5-letnim doświadczeniem zawodowym, a aplikanci adwokaccy są szkoleni przez patronów posiadających co najmniej 5-letni staż pracy jako adwokat. Przyjęcie tak niskiego progu kompetencyjnego dla opiekunów psychologów stoi w sprzeczności ze standardami obowiązującymi w innych zawodach medycznych i zaufania publicznego. Dodatkowo art.

18 ust. 2 stanowi, że wskazanie opiekuna wymaga jego uprzedniej zgody, co rodzi fundamentalny problem systemowy. Ustawa nie przewiduje żadnych rozwiązań na wypadek, gdy żaden psycholog nie wyrazi zgody na pełnienie funkcji opiekuna. Biorąc pod uwagę, że opieka nad młodym psychologiem wymaga 150 godzin współpracy (w tym minimum 75 godzin stacjonarnie) przez okres 9–24 miesięcy, przy jednoczesnym braku adekwatnego wynagrodzenia za te czynności, funkcja opiekuna staje się znaczącym obciążeniem czasowym i finansowym. Czas poświęcony na mentoring to czas, który psycholog mógłby przeznaczyć na pracę z pacjentami, a tym samym na generowanie dochodu.

W praktyce może to oznaczać, że młodzi psychologowie nie będą mogli rozpocząć wykonywania zawodu z powodu braku chętnych opiekunów, co jest sprzeczne z celem ustawy, jakim jest zapewnienie dostępu do wykwalifikowanych specjalistów. Podwójna przynależność do izb zawodowych wiąże się również z istotnymi konsekwencjami finansowymi. Psycholog prowadzący psychoterapię będzie zobowiązany do opłacania składek dla obu izb zawodowych oraz poniesienia wysokich kosztów wpisu do rejestru psychologów.

Dodatkowe obciążenia finansowe będą musiały zostać przerzucone na pacjentów, co spowoduje wzrost cen usług psychologicznych i psychoterapeutycznych, które już obecnie są dla wielu osób nieosiągalne finansowo. W konsekwencji ustawa, która ma zwiększać bezpieczeństwo pacjentów, paradoksalnie ograniczy im dostęp do profesjonalnej pomocy. Ponadto psychoterapia jest formą leczenia psychologicznego, a samorząd zawodowy psychologów powinien podlegać nadzorowi ministra zdrowia, a nie ministra pracy.