Interpelacja nr 3649

Fragment treści interpelacji

HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript

Interpelacja w sprawie nierównego potraktowania funkcjonariuszy służb mundurowych w zakresie emerytalnym w 2023 r. Interpelacja nr 3649 do ministra spraw wewnętrznych i administracji, koordynatora służb specjalnych w sprawie nierównego potraktowania funkcjonariuszy służb mundurowych w zakresie emerytalnym w 2023 r. Zgłaszający: Kamil Wnuk, Łukasz Osmalak Data wpływu: 03-07-2024 Szanowny Panie Ministrze, w styczniu i lutym 2023 roku wysokość emerytur dla funkcjonariuszy mundurowych różniła się od pozostałej części roku, co wynikało z wprowadzenia art.

41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na 2023 r. Próba odgórnego sterowania funkcjonariuszami za pomocą celowego i w pełni świadomego narzędzia prawnego służącego obniżeniu ich uposażenia jest niezgodna z zasadą demokratycznego państwa prawa. Jeszcze nigdy w historii ustawa budżetowa nie różnicowała sytuacji emerytów mundurowych w tym samym roku.

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego system zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy służb mundurowych stanowi szczególny rodzaj ustawowej rekompensaty za obostrzenia służby oraz rygory stosunku administracyjnego, jednakże dopuszczalnego i uzasadnionego (vide: wyrok TK z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. SK 82/06, wyrok TK z dnia 19 lutego 2001 r., sygn.SK14/00 OTK ZU nr 2/2001, poz. 31, wyrok TK z dnia 29 kwietnia 2008 r., sygn. P 38/06, wyrok TK z dnia 24 lutego 2010r., sygn. K 6/09).

Należy przypomnieć, iż zgodnie z poglądami Trybunału za wyodrębnieniem owego odrębnego systemu zaopatrzeniowego dla służb mundurowych przemawia przede wszystkim specyfika stosunku służby i swoistość ponoszonego ryzyka (vide: orzeczenie TK z 23 września 1997 r., sygn. K 25/96, OTK ZU nr 3/4/1997, poz. 36). Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu przytoczonego wyroku wyjaśnił, że ww. specyfika stosunku służby wyraża się m.in.: w pełnej dyspozycyjności i zależności od władzy służbowej, wykonywaniu zadań w nielimitowanym czasie pracy i trudnych warunkach, związanych nierzadko z bezpośrednim narażeniem życia i zdrowia (np.

w czasie udziału w obronie kraju lub ochronie bezpieczeństwa obywateli), wysokiej sprawność fizycznej i psychicznej wymaganej w całym okresie jej pełnienia, w niewielkiej możliwości wykonywania dodatkowej pracy i posiadania innych źródeł utrzymania, ograniczonym prawie udziału w życiu politycznym i zrzeszania się. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego odrębny system emerytalno-rentowy służb mundurowych jest także ważnym instrumentem polityki kadrowej oraz czynnikiem wzmacniającym dyscyplinę i dyspozycyjność funkcjonariuszy (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 lutego 2001 r., SK 14/00, OTK ZU nr 2/2001, poz. 31).

Pogląd powyższy wyrażał również ustawodawca, który wskazywał, że „odrębność systemu emerytalnego funkcjonariuszy służb mundurowych służy zapewnieniu odpowiednich warunków służby dla funkcjonariuszy, przyczynia się bowiem do prowadzenia prawidłowej polityki kadrowej (..) system ten powinien gwarantować poczucie bezpieczeństwa funkcjonariuszom tych służb (sprawozdanie stenograficzne z 9. posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniach 5, 6 i 7 stycznia 1994 str. 210).

Po konsultacji z byłymi funkcjonariuszami mundurowymi uważam, że ustawodawca zobowiązany jest równo traktować wszystkich funkcjonariuszy, nie jest zasadne i celowe różnicowanie funkcjonariuszy z tego samego roku kalendarzowego i budżetowego tylko z powodu daty przejścia na emeryturę. Podkreślenia wymaga to, że wielu funkcjonariuszy zastała ta zmiana prawna już po złożeniu stosownych dokumentów i wniosku o przejście na emeryturę, i nie mieli prawnej możliwości jego skutecznego cofnięcia.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Trybunału Konstytucyjnego, z konstytucyjnej zasady równości wynika wymóg podobnego traktowania (według jednakowej miary) wszystkich podmiotów prawa charakteryzujących się daną cechą istotną - relewantną (vide: por. wyrok z 11 lipca 2000 r., sygn. K. 30/99, OTK ZU nr 5/2000, poz. 145, czy też wyrok z 18 stycznia 2000 r., sygn. K. 17/99, OTK ZU nr 1/2000, poz. 4).