Interpelacja nr 6173

Fragment treści interpelacji

HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript

Interpelacja w sprawie byłych żołnierzy wojsk kolejowych Interpelacja nr 6173 do ministra obrony narodowej, ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w sprawie byłych żołnierzy wojsk kolejowych Zgłaszający: Małgorzata Gromadzka Data wpływu: 12-11-2024 Biłgoraj, 8.11.2024 r. Szanowny Panie Ministrze, działając na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora, niniejszym kieruję do Pana interpelację w sprawie byłych żołnierzy wojsk kolejowych.

Stowarzyszenie Byłych Żołnierzy Wojsk Kolejowych JW-1035 i JW-1039 z Przemyśla z siedzibą w Tarnogrodzie, posiadając osobowość prawną na podstawie KRS-u nr 0000014695 i działając w oparciu o statut, od wielu lat dopomina się sprawiedliwości i uznania tych żołnierzy za osoby dyskryminowane przez totalitarny system PRL. W okresie ponad 20 lat wniesionych było do Sejmu RP kilkanaście interpelacji przez posłów różnych partii politycznych. Żadna z nich nie doprowadziła do rzetelnej oceny naszej przeszłości. Według naszej opinii rozpatrywano je, nie uwzględniając dostarczonych przez nas dokumentów jako faktów w sprawie.

Poniżej przedstawiamy analizę wydarzeń i dokumenty, które pozwolą dogłębnie zapoznać się z naszą sprawą. Rząd PRL pod przewodnictwem partii PZPR w celu pozyskania taniej siły roboczej wydaje uchwałę RM nr 411 z dnia 6 października 1959 r. (tajną, niepublikowaną), nakazując sformowanie brygad wojsk kolejowych do wykorzystania ich w resorcie komunikacji PKP. Rozkazem MON nr Oll/ORG z dnia 8 grudnia 1959 r. sformowano 1. Brygadę Wojsk Kolejowych, w której utworzono jednostki wojsk kolejowych JW-1035 i JW-1039 z miejscem stacjonowania w mieście Przemyśl. Wojska kolejowe powołane ww.

uchwałą były poza kontyngentem dla Sił Zbrojnych, a ich utrzymanie pokrywał resort komunikacji PKP na podstawie zawieranych przez siebie wzajemnych umów. Żołnierze zasadniczej służby wojskowej podlegali MON w zakresie regulaminów Sił Zbrojnych i równocześnie resortowi komunikacji PKP w zakresie wykonywanej pracy na obiektach kolejowych. Głównym celem powołania tych wojsk była praca na rzecz gospodarki PRL. Do 2-letniej służby zasadniczej w tych wojskach powoływani byli poborowi na podstawie Konstytucji PRL z dnia 22 lipca 1952 r. oraz ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. o powszechnym obowiązku służby wojskowej.

Zasady, kryteria i selekcję doboru osób do tych wojsk określały zarządzenie MON nr 22 z dnia 24 czerwca 1961 r. oraz załącznik nr 3 do pisma MON nr 0844 z dnia 18 listopada 1966 r. Pobór do tych wojsk odbywał się na innych zasadach niż określono w ustawie zasadniczej, tj. nie od 2 maja do 30 czerwca, lecz jesienią, w drugiej dekadzie października. Po zakończeniu okresu rekrutacji (okres jesienno-zimowy) jednostki wojskowe zgodnie z wzajemnie zawartymi umowami z resortem komunikacji PKP i rozkazami operacyjnymi opracowanymi przez dowództwo brygady wojsk kolejowych zostały skierowane do odbycia tzw.

praktyki letniej w celu nabycia przez żołnierzy umiejętności wykonywania robót wojskowo-kolejowych. Rozkaz operacyjny nakazywał w każdym roku kalendarzowym od 1 kwietnia do 30 października wykonanie określonej liczby roboczodniówek, liczby kilometrów torów, liczby obiektów itp. Nie było to szkolenie. To była ciężka praca, w systemie nakazowym, określona normą zadaniową, która trwała codziennie po 10 do 12 godzin przez okres do 7 do 8 miesięcy każdego roku.

Żołnierze byli zakwaterowani bardzo różnie: w wagonach kolejowych dla kolejarzy, starych obiektach po koloniach letnich dla dzieci, namiotach wojskowych, z brakiem dostępu do łaźni i toalet, w urągających warunkach sanitarnych. Praca była wyłącznie fizyczna, mięśniami rąk, niebezpieczna, nie zachowywano przepisów BHP (dźwiganie szyn, podkładów, podnośników i podbijaków ponad ustalone normy). Wyżywienie było niskokaloryczne, obiady spożywane nieregularnie, często jako obiadokolacja. Dzień pracy rozpoczynał się o godz. 5 rano i trwał od 12 do 14 godzin wraz z dojazdem.

Żołnierzami w pracy zarządzali pracownicy PKP, a dyscypliną pod rozkazem - dowódcy wojskowi. Ustalane normy dzienne musiały być wykonane bez względu na warunki pogodowe, często w trakcie ruchu pociągów. Za wykonaną pracę żołnierze nie otrzymywali żadnego wynagrodzenia oprócz przysługującego im żołdu, tak jak w każdej innej formacji wojsk. Często dochodziło do obrażeń ciała, jak również oparzeń skóry od toksycznie nasyconych podkładów kolejowych. Na szlakach kolejowych nie było zaopatrzenia w napoje w odpowiedniej ilości, była brana do termosów czarna kawa w ilości 0,5 litra na osobę - to było zawsze za mało.