Interpelacja w sprawie niskich wydatków na profilaktykę zdrowotną w Polsce i braku koordynacji działań profilaktycznych
Data wpływu: 2025-03-26
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Poseł Janusz Cieszyński pyta o niskie nakłady na profilaktykę zdrowotną w Polsce w porównaniu do średniej europejskiej oraz brak koordynacji działań profilaktycznych. Wyraża zaniepokojenie i pyta o plany Ministerstwa Zdrowia dotyczące poprawy tej sytuacji.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie niskich wydatków na profilaktykę zdrowotną w Polsce i braku koordynacji działań profilaktycznych Interpelacja nr 8865 do ministra zdrowia w sprawie niskich wydatków na profilaktykę zdrowotną w Polsce i braku koordynacji działań profilaktycznych Zgłaszający: Janusz Cieszyński Data wpływu: 26-03-2025 Szanowna Pani Minister, z najnowszych analiz ekspertów wynika, że wydatki na profilaktykę w Polsce stanowią jedynie 1,9% całkowitych wydatków na ochronę zdrowia, podczas gdy średnia w krajach Europy Zachodniej wynosi 5,2%.
Średnie wydatki na profilaktykę per capita w Polsce są aż sześciokrotnie niższe niż w Europie Zachodniej. Polska pozostaje w tyle nie tylko za krajami Europy Zachodniej, ale również za wieloma państwami regionu Europy Środkowo-Wschodniej. Dodatkowo niepokojącym zjawiskiem jest fakt, że rzeczywiste wykonanie planu wydatków NFZ na profilaktykę wynosi rokrocznie jedynie około 85% zaplanowanych środków. Wynika to głównie z niskiej atrakcyjności tych świadczeń dla świadczeniodawców w porównaniu do innych działalności leczniczych oraz niedostatecznej świadomości pacjentów.
Równie istotnym problemem pozostaje rozdrobniona odpowiedzialność za poszczególne programy profilaktyczne, co prowadzi do nakładających się kompetencji poszczególnych podmiotów i mniej efektywnej realizacji działań profilaktycznych. Eksperci podkreślają, że inwestycje w prewencję chorób na poziomie centralnym cechują się prawie siedmiokrotnie wyższą stopą zwrotu niż działania lokalne. Polski system ochrony zdrowia wciąż opiera się głównie na kosztownym leczeniu szpitalnym, które stanowi około 52% całkowitych wydatków na usługi zdrowotne, podczas gdy w krajach Europy Zachodniej udział ten wynosi 46%.
Tendencja ta jest szczególnie niepokojąca, biorąc pod uwagę, że średni koszt leczenia szpitalnego w Polsce jest kilkunastokrotnie wyższy niż koszt leczenia ambulatoryjnego. Inwestycje w profilaktykę zdrowotną są kluczowe dla poprawy stanu zdrowia społeczeństwa oraz długoterminowej stabilności finansowej systemu ochrony zdrowia. Liczne analizy wskazują, że każda złotówka wydana na dobrze zaprojektowane działania profilaktyczne przynosi znaczące oszczędności w przyszłych wydatkach na leczenie.
W związku z powyższym zwracam się z następującymi pytaniami: Jakie konkretne działania planuje podjąć Ministerstwo Zdrowia w celu zwiększenia wydatków na profilaktykę zdrowotną w Polsce, aby zbliżyć się do średniej europejskiej wynoszącej 5,2% całkowitych wydatków na ochronę zdrowia? Jakie są przyczyny niskiego, wynoszącego jedynie około 85%, wykonania planu wydatków NFZ na profilaktykę i jakie rozwiązania planuje wprowadzić ministerstwo, aby poprawić tę sytuację?
Czy ministerstwo pracuje nad stworzeniem centralnego systemu koordynacji programów profilaktycznych, który pozwoliłby na bardziej efektywne wykorzystanie środków i uniknięcie dublowania się kompetencji różnych podmiotów? Jakie zachęty dla świadczeniodawców planuje wprowadzić ministerstwo, aby zwiększyć atrakcyjność realizacji świadczeń profilaktycznych? Czy ministerstwo posiada długoterminową strategię przesunięcia ciężaru systemu ochrony zdrowia z kosztownego leczenia szpitalnego w kierunku tańszego leczenia ambulatoryjnego oraz działań profilaktycznych?
Jakie kampanie edukacyjne i informacyjne planuje przeprowadzić ministerstwo w celu zwiększenia świadomości pacjentów na temat znaczenia profilaktyki zdrowotnej? Czy istnieją plany wprowadzenia mechanizmów, które uzależniałyby finansowanie placówek medycznych od realizacji określonych wskaźników w zakresie profilaktyki zdrowotnej? Jakie rozwiązania z krajów Europy Zachodniej w zakresie profilaktyki zdrowotnej ministerstwo uważa za możliwe do implementacji w polskim systemie ochrony zdrowia? Czy ministerstwo przewiduje wykorzystanie środków z funduszy europejskich na wzmocnienie systemu profilaktyki zdrowotnej w Polsce?
W jaki sposób ministerstwo planuje monitorować efektywność wdrażanych programów profilaktycznych i jakie wskaźniki będą stosowane do oceny ich skuteczności? Z wyrazami szacunku Janusz Cieszyński
Poseł Janusz Cieszyński pyta o działania Ministerstwa Zdrowia w związku z epidemią krztuśca i brakiem zakupu pełnokomórkowych szczepionek DTP, co zagraża krajowemu potencjałowi wytwórczemu. Interpelacja kwestionuje brak zakupu szczepionek pomimo epidemii i domaga się informacji na temat skuteczności różnych typów szczepionek oraz planów zabezpieczenia dostaw na przyszłość.
Poseł pyta Ministra Finansów o kryteria blokowania reform w ochronie zdrowia, argumentując to stabilizacją finansową NFZ. Kwestionuje brak analizy długoterminowych oszczędności wynikających z cyfryzacji i pyta o plan naprawczy NFZ.
Poseł Janusz Cieszyński pyta ministra spraw zagranicznych o możliwość umieszczenia w paszportach kodu QR z informacjami konsularnymi, podobnie jak w paszportach amerykańskich, w celu ułatwienia dostępu do pomocy konsularnej w sytuacjach zagrożenia za granicą. Poseł wyraża zaniepokojenie niską świadomością systemu Odyseusz i pyta o działania MSZ w tym zakresie.
Ustawa o Finansowym Instrumencie Zwiększenia Bezpieczeństwa SAFE ustanawia ramy prawne dla działania tego instrumentu, mającego na celu finansowanie inwestycji w europejskim przemyśle obronnym. Określa zasady kontroli i audytu wykorzystania środków z pożyczki SAFE, udzielanej na podstawie rozporządzenia UE. Tworzy FIZB w Banku Gospodarstwa Krajowego, precyzuje źródła finansowania i przeznaczenie środków, a także zasady współpracy między ministrem obrony, innymi ministrami i BGK. Ustawa wprowadza zmiany w Prawie bankowym, ustawie o finansach publicznych i ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej, dostosowując je do funkcjonowania FIZB.
Projekt uchwały Sejmu dotyczy sfinansowania polskiego udziału w pożyczce udzielanej Ukrainie przez Unię Europejską w wysokości 90 miliardów euro. Środki na ten cel mają pochodzić z zamrożonych aktywów rosyjskich na terytorium Polski, należących do osób i podmiotów wpisanych na listę sankcyjną. Celem uchwały jest wsparcie Ukrainy oraz osłabienie Rosji, co Sejm postrzega jako polską rację stanu. Sejm wzywa Rząd RP do niezwłocznego wypracowania mechanizmów prawnych i organizacyjnych w celu realizacji tego finansowania.
Projekt ustawy dotyczy zmian w składach osobowych komisji sejmowych. Na podstawie art. 20 ust. 1 i art. 137 ust. 4 Regulaminu Sejmu, Prezydium Sejmu wnioskuje o odwołanie i powołanie posłów do różnych komisji, takich jak Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych, Komisja do Spraw Energii, Klimatu i Aktywów Państwowych, Komisja Finansów Publicznych, Komisja Zdrowia, Komisja Nadzwyczajna do spraw ochrony zwierząt, Komisja Nadzwyczajna do spraw zmian w kodyfikacjach oraz Komisja do Spraw Służb Specjalnych. Celem tych zmian jest dostosowanie składów komisji do bieżących potrzeb i zapewnienie efektywnej pracy parlamentarnej. Zmiany personalne mają umożliwić lepsze reprezentowanie różnych opcji politycznych w pracach legislacyjnych.
Przedstawiony tekst to fragment druku sejmowego dotyczącego ustawy budżetowej na rok 2026, po rozpatrzeniu przez Senat. Senat proponuje 10 poprawek do ustawy, obejmujących głównie przesunięcia środków między różnymi częściami budżetu państwa. Celem tych poprawek jest m.in. zwiększenie finansowania zadań własnych JST, przygotowań do Jamboree Skautowego, wsparcie Europejskiego Centrum Solidarności, Biblioteki Narodowej, Polskiej Organizacji Turystycznej, programów dla seniorów, rozbudowy szpitala w Bydgoszczy, cyberbezpieczeństwa i aktualizacja terminu wejścia w życie ustawy. Poprawki te mają na celu lepsze dostosowanie budżetu do aktualnych potrzeb i priorytetów państwa.
Projekt ustawy nowelizuje ustawę o języku polskim, wprowadzając wyjątki od obowiązku używania języka polskiego. Wyjątki te dotyczą procedur wyboru projektów finansowanych ze środków europejskich oraz konkursów na projekty badań naukowych, umożliwiając używanie języków obcych w sytuacjach uzasadnionych międzynarodowym charakterem lub koniecznością oceny przez zagranicznych ekspertów. Celem jest usprawnienie procesów związanych z projektami o charakterze międzynarodowym i badaniami naukowymi. Nowelizacja nie obejmuje konkursów i wyborów rozpoczętych przed wejściem w życie ustawy.