Interpelacja w sprawie dostępu do diagnostyki i leczenia osteoporozy oraz przyszłości finansowania programów profilaktycznych i terapeutycznych w tym zakresie
Data wpływu: 2025-05-05
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Poseł pyta o skuteczność programów profilaktyki osteoporozy finansowanych z Funduszu Medycznego, efektywność kosztową diagnostyki i leczenia, dostępność do programu lekowego B.160 oraz plany Ministerstwa Zdrowia dotyczące kontynuacji wsparcia po 2025 roku. Wyraża zaniepokojenie dostępnością do diagnostyki i leczenia osteoporozy, szczególnie po złamaniach.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie dostępu do diagnostyki i leczenia osteoporozy oraz przyszłości finansowania programów profilaktycznych i terapeutycznych w tym zakresie Interpelacja nr 9715 do ministra zdrowia w sprawie dostępu do diagnostyki i leczenia osteoporozy oraz przyszłości finansowania programów profilaktycznych i terapeutycznych w tym zakresie Zgłaszający: Krzysztof Piątkowski Data wpływu: 05-05-2025 Szanowna Pani Minister, osteoporoza, jako choroba przewlekła prowadząca do obniżenia jakości życia i zwiększonego ryzyka złamań, stanowi istotne wyzwanie dla systemu ochrony zdrowia, zwłaszcza w kontekście starzejącego się społeczeństwa.
W ostatnich latach podjęto istotne działania w zakresie profilaktyki i leczenia osteoporozy, jednak wiele z nich miało charakter czasowy lub pilotażowy. Z końcem 2025 roku wygasa finansowanie programów realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego w ramach subfunduszu rozwoju profilaktyki Funduszu Medycznego. W związku z tym zasadne jest uzyskanie szczegółowych danych dotyczących realizacji tych programów oraz planów ich kontynuacji. Zgodnie z odpowiedzią na interpelację nr 6198 z listopada 2024 r., do I połowy 2024 r. z programu skorzystało 7603 pacjentów, a tylko 929 zostało skierowanych do dalszego leczenia.
Tym samym pojawiają się pytania o jego skuteczność i efektywność kosztową. Proszę o odpowiedzi na poniższe pytania. 1. Jak kształtowały się ostateczne dane dotyczące skuteczności programu profilaktyki osteoporozy finansowanego z SRP FM za cały 2024 rok: ilu pacjentów zostało zakwalifikowanych do badania DXA; u ilu wykonano to badanie; ilu pacjentów odbyło podsumowującą wizytę lekarską; ile osób zostało skierowanych do dalszego leczenia specjalistycznego? 2. Jak te dane kształtowały się w poszczególnych jednostkach samorządu terytorialnego oraz województwach? 3.
Jak przedstawia się relacja kosztów programu (w tym alokacji 35,9 mln zł) do liczby pacjentów zdiagnozowanych z osteoporozą – jaka jest efektywność kosztowa programu (koszt diagnozy jednego pacjenta z osteoporozą)? 4. Czy Ministerstwo Zdrowia planuje kontynuację programu profilaktycznego po roku 2025? Jeśli tak, to w jakiej formule i na jakich zasadach? 5. W raporcie NFZ z 2017 roku wykazano, że jedynie 2,5% pacjentów po złamaniach miało wykonaną densytometrię, a tylko 2% otrzymało leczenie farmakologiczne. Jak wygląda ta sytuacja obecnie (według danych z lat 2023-2024)? 6.
Ilu pacjentów po złamaniach osteoporotycznych zostało w latach 2023-2024: poddanych diagnostyce; objętych leczeniem (refundowanymi lekami); włączonych do programu lekowego B.160 „Leczenie pacjentek z ciężką postacią osteoporozy pomenopauzalnej (ICD-10: M80.0)”? 7. Czy dostępne są najnowsze dane dotyczące diagnostyki, leczenia i kosztów złamań osteoporotycznych za lata 2023-2024, które mogłyby zaktualizować dotychczasowe raporty NFZ? 8.
W odniesieniu do programu lekowego B.160: ile ostatecznie ośrodków podpisało umowy na jego realizację (łącznie i w podziale na województwa); jaka była data rozpoczęcia obowiązywania umów w poszczególnych województwach i jakie były przyczyny ewentualnych opóźnień względem daty refundacji (1 lipca 2024 r.); jaka jest łączna wartość kontraktów (na lek i świadczenia towarzyszące) oraz ile pacjentek może być leczonych w ramach zakontraktowanych środków – ogółem i w podziale wojewódzkim; jak kształtuje się wartość kontraktów na świadczenia diagnostyczno-terapeutyczne towarzyszące leczeniu w porównaniu do wartości leków; jakie były rekomendacje konsultantów wojewódzkich odnośnie do liczby pacjentek wymagających leczenia w poszczególnych województwach; jaki procent tej liczby stanowi liczba pacjentek objętych leczeniem w 2025 roku; ile pacjentek zostało już zakwalifikowanych do leczenia w ramach programu B.160?
Proszę o podanie danych z podziałem na miesiące oraz województwa. 9. Jakie działania planują podjąć Ministerstwo Zdrowia i Narodowy Fundusz Zdrowia, aby umożliwić leczenie wszystkim pacjentkom spełniającym kryteria programu B.160? Z wyrazami szacunku Krzysztof Piątkowski Poseł na Sejm RP
Projekt ustawy o zmianie ustawy o Funduszu Medycznym wprowadza zmiany dotyczące finansowania ochrony zdrowia w Polsce. Ustanawia subfundusz infrastruktury na potrzeby obronne państwa oraz subfundusz chorób rzadkich u dzieci. Ustawa reguluje także finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej, w tym leczenia chorób rzadkich u dzieci terapiami zaawansowanymi, oraz wspiera rozwój teleinformatycznej obsługi pacjentów. Dodatkowo, ustawa określa kwoty finansowania Funduszu Medycznego w latach 2026-2029 i wprowadza zmiany w procedurach związanych z dotacjami dla NFZ.
Projekt ustawy zmienia ustawę o Funduszu Medycznym, dostosowując zasady przekazywania wpłat i dotacji z Funduszu Medycznego. Głównym celem jest umożliwienie zwiększenia środków na koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych dzieciom do 18. roku życia, w zakresie tzw. nadwykonań finansowanych przez NFZ. Ustawa ma również dostosować maksymalne i minimalne limity wpłat z budżetu państwa na Fundusz Medyczny w latach 2025-2029 do realnych potrzeb funduszu, aby zapewnić jego płynność finansową w perspektywie średnioterminowej.
Projekt ustawy o zmianie ustawy o Funduszu Medycznym ma na celu zapewnienie płynności finansowej systemu ochrony zdrowia, poprawę bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli i stabilność systemu. Proponuje się utworzenie subfunduszu infrastruktury bezpieczeństwa, który będzie finansował inwestycje związane z zapewnieniem ciągłości funkcjonowania systemu w sytuacjach kryzysowych, oraz subfunduszu chorób rzadkich u dzieci, zapewniającego stałe finansowanie leczenia pacjentów do 18. roku życia. Dodatkowo, ustawa przewiduje środki na stworzenie Centrum Obsługi Pacjenta opartego na narzędziach informatycznych oraz dostosowuje limity wpłat z budżetu państwa na Fundusz Medyczny.
Projekt ustawy zakłada zmiany w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ustawie o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych. Głównym celem jest zapewnienie bezpłatnego dostępu do antykoncepcji dla kobiet w wieku od 18 do 25 lat. Dodatkowo, ustawa ma na celu poszerzenie katalogu refundowanych środków antykoncepcyjnych dla wszystkich kobiet. Wprowadzenie tych zmian ma poprawić dostępność antykoncepcji, zwiększyć poczucie bezpieczeństwa kobiet oraz umożliwić im podejmowanie świadomych decyzji dotyczących macierzyństwa.
Projekt ustawy wprowadza zmiany w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz w ustawie o aplikacji mObywatel. Głównym celem jest doprecyzowanie kodów procedur medycznych i chorób w dokumentacji, modyfikacja zasad dotyczących skierowań (szczególnie elektronicznych), wprowadzenie sankcji za niewywiązywanie się z obowiązku zgłaszania świadczeń do centralnej rejestracji i usprawnienie przekazywania informacji o spełnianiu kryteriów włączenia do programów zdrowotnych za pośrednictwem aplikacji mObywatel. Projekt ma na celu poprawę efektywności i transparentności w systemie opieki zdrowotnej. Wprowadzane poprawki dotyczą zarówno kwestii technicznych, jak i zasad finansowania świadczeń.