Interpelacja w sprawie nierówności w dostępie do instytucji kultury pomiędzy dużymi miastami a mniejszymi ośrodkami

Szanowna Pani Minister,

zagadnienie dostępności kultury w Polsce, w szczególności w kontekście różnic pomiędzy dużymi miastami a mniejszymi miejscowościami i obszarami wiejskimi, od lat stanowi przedmiot analiz instytucji publicznych oraz badań statystycznych. Wnioski płynące z tych opracowań wskazują na utrzymujące się i w wielu przypadkach pogłębiające nierówności terytorialne w dostępie do oferty kulturalnej.

Z danych publikowanych przez Główny Urząd Statystyczny wynika, że zdecydowana większość instytucji kultury – w tym teatrów, filharmonii oraz galerii sztuki – zlokalizowana jest w dużych miastach, przede wszystkim w miastach wojewódzkich. Jednocześnie mieszkańcy mniejszych miejscowości mają znacząco ograniczony dostęp do wydarzeń kulturalnych o charakterze profesjonalnym, co przekłada się na niższy poziom uczestnictwa w kulturze.

Podobne wnioski płyną z raportów przygotowywanych przez Narodowe Centrum Kultury, które w swoich analizach dotyczących uczestnictwa w kulturze wskazuje, że miejsce zamieszkania jest jednym z kluczowych czynników determinujących dostęp do oferty kulturalnej. Mieszkańcy obszarów wiejskich i małych miast znacznie rzadziej uczestniczą w wydarzeniach kulturalnych, co wynika zarówno z ograniczonej oferty lokalnej, jak i barier transportowych oraz ekonomicznych.

Również ustalenia zawarte w raportach Najwyższej Izby Kontroli dotyczących funkcjonowania instytucji kultury wskazują na istotne dysproporcje w finansowaniu oraz dostępności infrastruktury kulturalnej. NIK zwraca uwagę, że środki publiczne w większym stopniu koncentrują się w dużych ośrodkach miejskich, co może prowadzić do pogłębiania różnic w dostępie do kultury.

W debacie publicznej problem ten jest również regularnie podnoszony przez media oraz środowiska związane z kulturą, które wskazują, że mieszkańcy mniejszych ośrodków często pozbawieni są realnej możliwości uczestnictwa w życiu kulturalnym na poziomie porównywalnym z dużymi miastami. Oznacza to, że dostęp do kultury – będący jednym z podstawowych elementów życia społecznego – nie jest w Polsce równomiernie zapewniony.

W świetle powyższych danych zasadne jest pytanie o skalę działań podejmowanych przez państwo w celu wyrównywania tych nierówności oraz o skuteczność dotychczasowych instrumentów wsparcia.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania.

Z wyrazami szacunku Krzysztof Piątkowski Poseł na Sejm