Interpelacja w sprawie ograniczenia zakresu prawa do milczenia w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów jako przykładu nadregulacji względem dyrektywy ECN+

Punkt 19 raportu Zespołu SprawdzaMY Rafała Brzoski ujawnia istotną nadregulację w ustawie z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. 2024 poz. 1616), która dotyczy implementacji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1 (dyrektywa ECN+).

Zgodnie z art. 8 tej dyrektywy organa ochrony konkurencji państw członkowskich mają prawo żądać informacji, jednak musi to być działanie proporcjonalne i nie może prowadzić do zmuszenia adresata do przyznania się do naruszenia art. 101 i 102 TFUE , a więc do tzw. samooskarżenia.

Tymczasem znowelizowany art. 50 polskiej ustawy:

W praktyce oznacza to, że osoby fizyczne mogą zostać zmuszone do przekazywania informacji, które narażają je na odpowiedzialność administracyjną lub quasi-karną , mimo że dyrektywa ECN+ nie przewiduje takich ograniczeń.

Tego rodzaju konstrukcja może:

W związku z powyższym kieruję następujące pytania:

Tego typu rozwiązania są wyrazem nadmiernego rygoryzmu legislacyjnego (gold-plating), który utrudnia funkcjonowanie podmiotów gospodarczych i narusza zasady równości oraz proporcjonalności przewidziane w prawie unijnym.