Interpelacja w sprawie barier architektonicznych powodujących wykluczenie infrastrukturalne wielu obywateli, na przykładzie utrudnień w dostępie do dworca PKP w Elblągu dla osób z niepełnosprawnościami z powodu braku wind na peronach

Szanowny Panie Ministrze,

pomimo upływu lat i postępu technologicznego, dworzec kolejowy w Elblągu wciąż pozostaje miejscem niedostępnym dla wielu grup obywateli. W XXI wieku trudno zaakceptować sytuację, w której osoby z niepełnosprawnością ruchową, osoby starsze, rodzice z małymi dziećmi w wózkach czy podróżni z ciężkim bagażem nie mają możliwości wygodnego i samodzielnego korzystania z peronów.

Obecnie jedyną drogą na każdy z trzech peronów pozostaje pokonanie 22 stromych stopni. Alternatywa w postaci przejścia naziemnego przez tory wymaga asysty pracownika kolei, co jest rozwiązaniem doraźnym, niepraktycznym i stwarzającym istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa.

Brak wind na peronach stanowi przykład poważnej bariery architektonicznej i wykluczenia infrastrukturalnego. Sytuacja ta stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami, w szczególności z TSI PRM (Technical Specifications for Interoperability – Persons with Reduced Mobility), które zobowiązują zarządców infrastruktury kolejowej do zapewnienia pełnej dostępności obiektów dla osób o ograniczonej mobilności.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

Zapewnienie dostępności dworca PKP w Elblągu nie jest kwestią luksusu, lecz elementarnym standardem cywilizacyjnym, który powinien być spełniony w każdym nowoczesnym państwie. Wymaga to pilnej reakcji i konkretnych decyzji.

Z wyrazami szacunku Andrzej Śliwka Poseł na Sejm RP