Interpelacja nr 11919

Fragment treści interpelacji

HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript

Interpelacja w sprawie zmian w systemie ochrony zdrowia Interpelacja nr 11919 do ministra zdrowia w sprawie zmian w systemie ochrony zdrowia Zgłaszający: Krzysztof Habura Data wpływu: 25-08-2025 Szanowna Pani Minister, w ramach wykonywania obowiązków posła na Sejm RP, wcześniej starosty pabianickiego, miałem możliwość spotykania się z dyrektorami samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz prezesami zarządów jednostek służby zdrowia, które działają w formie spółek komunalnych i udzielają świadczeń zdrowotnych dla mieszkańców miast oraz powiatów.

Wymienieni w ramach prowadzonych analiz i badań, które zostały zweryfikowane w codziennej pracy uznali, że propozycje zmian w systemie ochrony zdrowia powinny zmierzać do odbudowania znaczenia publicznej służby zdrowia, która powinna być bazą systemu ochrony zdrowia. Wspólna propozycja zmian w systemie ochrony zdrowia, przedstawia się następująco: I. Diagnoza istniejącego stanu rzeczy: deficyt lekarzy. 1. Problemem są rosnące, po stronie szpitali, koszty związane z zatrudnieniem lekarzy. Wzrostowi kosztów zatrudnienia nie towarzyszy podniesienie efektywności pracy lekarzy.

Wzrost kosztów pracy związany jest z sytuacją na rynku pracy, która przejawia się deficytem personelu medycznego. Przyczyny deficytu personelu medycznego zostały zapoczątkowane w 2000 roku i wynikały z podniesienia wymogów akredytacyjnych dla podmiotów medycznych organizujących staże i rezydentury, co spowodowało, że znaczna część placówek medycznych trwale utraciła uprawnienia akredytacyjne. Konsekwencją tej sytuacji było przeniesienie ciężaru edukacyjnego z mniejszych miast, w tym miast powiatowych do dużych ośrodków miejskich, w tym akademickich.

Z kolei jednostki medyczne w dużych miastach, które posiadają uprawnienia akredytacyjne nie posiadają możliwości organizacyjnych, w tym personelu z uprawnieniami tzw. opiekunów dla rezydentów i stażystów do przyuczenia oczekujących w ilości jaka jest wymagana i na jaką jest zapotrzebowanie. W konsekwencji istniejącego stanu rzeczy dodatkowo następuje odpływ rezydentów i stażystów z miast powiatowych do dużych aglomeracji miejskich, gdzie młodzi ludzie rozpoczynają pracę zarobkową, zakładają rodziny i porzucają marzenia o powrocie do miejscowości, w których się urodzili i wychowali.

W ten sposób szpitale powiatowe zostają pozbawione możliwości odnowienia zasobów kadrowych, co skutkuje deficytem lekarzy w szpitalach powiatowych i „targowaniem” się lekarzy z dyrekcją o wzrost wynagrodzeń z zagrożeniem wystąpienia ryzyka wstrzymania realizacji kontraktu przez NFZ na wypadek, gdy lekarze uwzględnieni w kontrakcie odejdą z pracy. Tym samym należy niezwłocznie zwiększyć liczbę jednostek medycznych mogących przyjmować i kształcić rezydentów i stażystów, a tym samym zwiększyć liczbę rezydentów i stażystów. Należy dołożyć starań, aby jednostki takie działały również w miastach powiatowych.

Wszak kwestia zlikwidowania tego problemu będzie miała charakter długoterminowy i zostanie rozwiązana w perspektywie kilku lat, jednakże wysiłki takie należy podjąć obecnie. 2. Nie bez znaczenia dla oceny istniejącego stanu rzeczy pozostaje fakt, że środki przekazywane z NFZ służą i wystarczają głównie na wynagrodzenia dla personelu. Tym samym środki te nie wystarczają na zmianę sposobu funkcjonowania jednostek medycznych, w tym na nowe technologie lecznictwa oraz inwestycje w np. infrastrukturę. Istniejący system finansowania sprawia, że całość finansowania dotyczy głównie kosztów pracy.

System finansowania nie promuje jakości i efektywności leczenia oraz nie wymusza większego zaangażowania w prace po stronie lekarzy. Pomimo, że finansowanie dotyczy kosztów pracy to lekarzy nie ma na rynku. 3. Kolejną przyczyna deficytu na rynku pracy personelu medycznego jest rozdrobnienie w zakresie AOS, POZ i lecznictwa szpitalnego. W zakresie AOS należy zweryfikować rzeczywiste potrzeby epidemiologiczne lokalnej populacji i faktyczną dostępność specjalistów w jednostkach medycznych, a nie bazować na deklarowanej dostępności, która okazuje się fikcją.

NFZ jak kontraktuje to za te same pieniądze kupuje zwiększoną dostępność do usług, której nie ma, bo nie ma na rynku tylu lekarzy, aby świadczenia te udzielić. Z kolei jednostki zdrowia biją się o lekarzy i chcąc zapewnić wykonanie własnego kontraktu oferują lekarzom coraz wyższe wynagrodzenia. Wydłużają się kolejki pacjentów bo lekarzy nie ma. Należy zatem skorelować: liczbę lekarzy, z liczbą świadczeń i zapotrzebowaniem populacji. 4. Należy odbudować i faworyzować publiczną służbę zdrowia. Należy nie dopuścić i całkowicie wykluczyć możliwość zaistnienia sytuacji tzw.