Interpelacja w sprawie finansowania subwencji dla dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych i niepełnosprawnych
Data wpływu: 2024-10-23
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Poseł Grzegorz Płaczek interpeluje w sprawie problemów z finansowaniem edukacji dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych i niepełnosprawnych. Pyta, dlaczego subwencje nie trafiają bezpośrednio do szkół i dlaczego samorządy nie przekazują ich w całości, co utrudnia edukację włączającą.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie finansowania subwencji dla dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych i niepełnosprawnych Interpelacja nr 5725 do ministra edukacji w sprawie finansowania subwencji dla dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych i niepełnosprawnych Zgłaszający: Grzegorz Adam Płaczek Data wpływu: 23-10-2024 Tychy, 23 października 2024 r. Szanowny Panie Marszałku, na podstawie art. 192 Regulaminu Sejmu RP, składam niniejszą interpelację za pośrednictwem Pana Marszałka do Ministerstwa Edukacji Narodowej, do Pani Barbary Nowackiej.
Szanowna Pani Minister, na edukację uczniów z orzeczoną niepełnosprawnością przyznawane są dodatkowe środki. Zwiększają one subwencję oświatową, trafiającą z budżetu państwa do samorządu terytorialnego. Szkoły zgłaszają, ile dzieci niepełnosprawnych u nich się uczy, i na tej postawie powinny otrzymać dodatkowe środki na specjalne potrzeby edukacyjne tych uczniów. Na każde dziecko z zespołem Aspergera, które nie chodzi do szkoły specjalnej, samorządy dostają z budżetu państwa prawie 50 tys. zł rocznie, a na niedostosowane społecznie, np. z ADHD, około 9 tys. zł. Samorząd powinien przekazać te środki do szkół.
Na każde dziecko z zespołem Aspergera gmina otrzymuje około 50 tys. zł. W rzeczywistości szkoły ich nie dostają. Pieniądze na niepełnosprawne dzieci giną w kasach samorządów. Większość urzędników i dyrektorów szkół nie ma świadomości, że są to środki wyodrębnione. W efekcie tego mechanizmu ogólnodostępne szkoły publiczne nie przyjmują dzieci niepełnosprawnych. Nie mają odpowiedniej kadry ani pieniędzy na realizację specjalnych potrzeb edukacyjnych. Uczeń niepełnosprawny oznacza dla szkół kłopoty.
W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania: Dlaczego subwencje na kształcenie specjalne nie są bezpośrednio przekazywane do dyspozycji szkoły i rozporządzane wspólnie przez szkołę i rodziców dziecka o specjalnych potrzebach edukacyjnych, tylko trafiają do samorządów terytorialnych i są przez nie rozdysponowywane? Skoro taki mechanizm bezpośredniego finansowania jest możliwy w przypadku szkół prywatnych i społecznych, to dlaczego nie są rozliczenia w ten sam sposób realizowane w przypadku szkół publicznych?
Dlaczego samorządy terytorialne nie przekazują całości subwencji na kształcenie specjalne do dyspozycji szkoły, tylko dysponują nimi w sposób niekorzystny dla dzieci? Dlaczego szkoły państwowe i samorządy terytorialne, które decydują o wydatkowaniu subwencji w tym przypadku nie dopuszczają możliwości pokrycia kosztów danej potrzeby z subwencji poza instytucją szkoły (rodzic uzgadnia wydatek ze szkołą, przynosi faktury i dostaje zwrot poniesionych kosztów)? Skoro jest to możliwe w przypadku szkół prywatnych i społecznych, to dlaczego nie jest w ten sam sposób realizowana kwestia finansowania w przypadku szkół publicznych?
Dlaczego w przypadku orzeczeń o kształceniu specjalnym, w których zostaje orzeczony wymóg nauczyciela wspomagającego nie ma obowiązku zatrudnienia takiego bezwzględnie na 100% zajęć dziecka z orzeczeniem (ewentualnie w zależności od potrzeb dziecka, za deklaracją rodzica może być wymiar godzin zmniejszony), tylko jest realizowany ułamek potrzeby w postaci 10, max. 20 godzin tygodniowo albo nie zatrudnia się go wcale? Dlaczego w dobie edukacji włączającej psycholog nie jest obecny w każdej szkole w pełnym wymiarze, tylko bardzo często jest to jeden/dwa dni w tygodniu przez kilka godzin?
Dlaczego pomimo nacisku europejskiego na edukację włączającą zamiast izolacji w szkołach specjalnych nadal nie mobilizuje się dyrektorów szkół do kształcenia nauczycieli w zakresie kształcenia specjalnego oraz nie finansuje się nauczycielom edukacji w tym zakresie? Z jakiej przyczyny została obcięta znacząco subwencja szkoły w chmurze, która dla wielu dzieci o specjalnych potrzebach stanowi najlepszą formę edukacji?
Dlaczego nie ma nadal jednolitych zasad orzekania o niepełnosprawności w przypadku dzieci z autyzmem, a rodzice tych dzieci, które są często niezdolne do samodzielnego funkcjonowania nie otrzymują w orzeczeniu punktów uprawniających do świadczenia opiekuńczego? Dlaczego nie powstała dotąd lista chorób, w przypadku których bezwzględnie są orzekane punkty 7 i 8? Dlaczego przy chorobach (niepełnosprawnościach przewlekłych i nieuleczalnych) nie ma obowiązku orzekania długoterminowego i dożywotniego, tylko pacjenci są zmuszani do stawania na komisji orzekającej co rok lub dwa, pomimo iż jest 100% pewność, że ich stan nie ulegnie poprawie?
Poseł Grzegorz Płaczek pyta o uprawnienia straży miejskiej i Policji w zakresie kontroli palenisk, wyrażając zaniepokojenie represyjnym charakterem tych kontroli i naruszaniem prawa do prywatności. Domaga się jasnego stanowiska rządu w sprawie zakresu uprawnień służb kontrolnych i praw obywateli podczas kontroli palenisk.
Przedstawiony fragment dotyczy sprawozdania Komisji Edukacji i Nauki oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej o uchwale Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy Prawo oświatowe oraz niektórych innych ustaw. Komisje te rozpatrzyły uchwałę Senatu i wnoszą do Sejmu o przyjęcie poprawek Senatu. Dokument ten jest procesem legislacyjnym dotyczącym zmian w prawie oświatowym i regulacjach dotyczących samorządu terytorialnego w kontekście edukacji. Nie zawiera szczegółów co do treści poprawek, a jedynie informację o rekomendacji ich przyjęcia przez Sejm.
Projekt ustawy wprowadza Wojewódzkie Zespoły Koordynacji do spraw polityki umiejętności (WZK), które mają pełnić funkcje opiniodawczo-doradcze dla zarządów województw w zakresie rozwoju umiejętności mieszkańców i promocji uczenia się przez całe życie. WZK będą monitorować, koordynować i ewaluować działania związane z polityką umiejętności na poziomie regionalnym, a także wydawać rekomendacje dotyczące kształcenia zawodowego i potrzeb rynku pracy. Ustawa określa również skład, zadania, organizację i finansowanie WZK, a także wprowadza zmiany w ustawach o samorządzie województwa, prawie oświatowym, polityce rozwoju oraz rynku pracy.
Projekt ustawy ma na celu powołanie Wojewódzkich Zespołów Koordynacji (WZK) do spraw polityki umiejętności. WZK mają wspierać województwa w realizacji zadań związanych z rozwojem umiejętności mieszkańców i promocją uczenia się przez całe życie, poprzez opiniowanie i rekomendowanie działań w zakresie strategii rozwoju województwa i polityk publicznych. Ustawa określa organizację, zadania, skład i finansowanie WZK, a także wprowadza zmiany w ustawach o samorządzie województwa, prawie oświatowym, zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Wprowadzenie ustawy jest wymagane w ramach Krajowego Planu Odbudowy (KPO).
Ustawa o Finansowym Instrumencie Zwiększenia Bezpieczeństwa SAFE ustanawia ramy prawne dla działania tego instrumentu, mającego na celu finansowanie inwestycji w europejskim przemyśle obronnym. Określa zasady kontroli i audytu wykorzystania środków z pożyczki SAFE, udzielanej na podstawie rozporządzenia UE. Tworzy FIZB w Banku Gospodarstwa Krajowego, precyzuje źródła finansowania i przeznaczenie środków, a także zasady współpracy między ministrem obrony, innymi ministrami i BGK. Ustawa wprowadza zmiany w Prawie bankowym, ustawie o finansach publicznych i ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej, dostosowując je do funkcjonowania FIZB.
Projekt uchwały Sejmu dotyczy sfinansowania polskiego udziału w pożyczce udzielanej Ukrainie przez Unię Europejską w wysokości 90 miliardów euro. Środki na ten cel mają pochodzić z zamrożonych aktywów rosyjskich na terytorium Polski, należących do osób i podmiotów wpisanych na listę sankcyjną. Celem uchwały jest wsparcie Ukrainy oraz osłabienie Rosji, co Sejm postrzega jako polską rację stanu. Sejm wzywa Rząd RP do niezwłocznego wypracowania mechanizmów prawnych i organizacyjnych w celu realizacji tego finansowania.