Interpelacja w sprawie doprecyzowania zasad stosowania kajdanek zespolonych, na przykładzie byłej dyrektor Biura Prezesa Rady Ministrów, podczas jej zatrzymania
Data wpływu: 2025-04-24
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Poseł kwestionuje zasadność użycia kajdanek zespolonych wobec byłej dyrektor Biura Prezesa Rady Ministrów podczas zatrzymania, argumentując, że nie było ku temu przesłanek i domaga się wyjaśnień w sprawie tej interwencji. Pyta, czy użycie siły nie było demonstracją mającą na celu upokorzenie i zastraszenie.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie doprecyzowania zasad stosowania kajdanek zespolonych, na przykładzie byłej dyrektor Biura Prezesa Rady Ministrów, podczas jej zatrzymania Interpelacja nr 9546 do ministra sprawiedliwości, ministra - członka Rady Ministrów, koordynatora służb specjalnych w sprawie doprecyzowania zasad stosowania kajdanek zespolonych, na przykładzie byłej dyrektor Biura Prezesa Rady Ministrów, podczas jej zatrzymania Zgłaszający: Michał Moskal, Dariusz Stefaniuk Data wpływu: 24-04-2025 Szanowny Panie Ministrze, doniesienia medialne dotyczące tej sprawy poruszyły opinię publiczną, budząc poważne wątpliwości co do legalności i etyczności działań funkcjonariuszy.
Zatrzymanie Pani Anny Wójcik, przeprowadzone z nadzwyczajną demonstracją siły, nosi znamiona działań represyjnych i upokarzających, a jego przebieg budzi pytania o zgodność z zasadami proporcjonalności i poszanowania godności osoby zatrzymanej. Zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2024 poz. 138), środki przymusu bezpośredniego, takie jak kajdanki zespolone, mogą być stosowane wyłącznie w ściśle uzasadnionych przypadkach, takich jak agresja, czynny opór, próba ucieczki lub bezpośrednie zagrożenie dla życia, zdrowia bądź wolności.
Nie ma jednak żadnych przesłanek wskazujących, by Pani Anna Wójcik w chwili zatrzymania wykazywała tego typu zachowania, które usprawiedliwiałyby użycie tak drastycznego środka przymusu. Zastosowanie kajdanek zespolonych wobec kobiety, matki ciężko chorego dziecka i osoby współpracującej z wymiarem sprawiedliwości, budzi zasadne pytania o rzeczywisty cel tej interwencji: czy była to konieczność procesowa, czy też pokaz siły mający na celu publiczne upokorzenie i zastraszenie?
Sytuacja ta staje się szczególnie bulwersująca w świetle wypowiedzi obecnego ministra sprawiedliwości Adama Bodnara, który w 2019 roku, w sprawie mordercy 10-letniej dziewczynki K. w Mrowinach, krytykował użycie kajdanek zespolonych, stwierdzając: „Nie były potrzebne kajdanki zespolone ani chwyt obezwładniający. Zatrzymany nie stawiał oporu” oraz „Użyte przez policję środki wydają się w tym przypadku nieproporcjonalne i mają charakter pokazowy, stanowiący przykład manifestacji siły państwa wobec jednostki, do którego nie powinno dojść w demokratycznym państwie prawa” [1] .
Jeśli takie działania są niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawa, dlaczego wobec Pani Anny Wójcik zastosowano podobne środki, naruszając jej godność i wywołując cierpienie jej oraz jej syna? W związku z powyższym zwracam się z następującymi pytaniami: Na jakiej podstawie prawnej i operacyjnej wydano polecenie zastosowania kajdanek zespolonych wobec Pani Anny Wójcik? Czy wobec zatrzymanej istniało realne zagrożenie ucieczki, napaści lub czynnego oporu, które mogłoby uzasadnić użycie tego środka przymusu?
Kto konkretnie podjął decyzję o zastosowaniu kajdanek zespolonych – czy była to decyzja dowódcy operacji, funkcjonariusza prowadzącego zatrzymanie, czy może nacisk z góry, wynikający z bieżącej polityki „rozliczania przeciwników politycznych”? Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji planuje wyciągnąć konsekwencje wobec osób, które mogły nadużyć przepisów, naruszając godność osoby zatrzymanej? Czy ministerstwo zamierza doprecyzować zasady stosowania kajdanek zespolonych, aby zapobiec podobnym nadużyciom w przyszłości?
Czy planowana jest kontrola lub analiza działań funkcjonariuszy biorących udział w tej interwencji pod kątem zgodności z przepisami prawa? Panie Ministrze, stosowanie prawa powinno opierać się na zasadzie proporcjonalności, poszanowaniu godności człowieka oraz elementarnym poczuciu sprawiedliwości. W przeciwnym razie działania władzy przestają być służbą, a stają się represją. Proszę o udzielenie odpowiedzi na powyższe pytania w terminie przewidzianym Regulaminem Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.
Z poważaniem Michał Moskal [1] https://www.rp.pl/dobra-osobiste/art1271621-rpo-o-naduzyciach-policji-ws-traktowania-podejrzanego-o-zabojstwo-dziewczynki-z-mrowin (stan na dzień: 23.04.2025 r.)
Interpelacja dotyczy nieefektywnych i biurokratycznych procedur przyznawania indywidualnego nauczania dzieciom przewlekle chorym, co prowadzi do przerw w edukacji. Posłowie pytają o plany ministerstwa dotyczące cyfryzacji procesu, zmiany przepisów dotyczących częstotliwości posiedzeń zespołów orzekających oraz scentralizowania obiegu orzeczeń.
Poseł Michał Moskal interpeluje w sprawie obsadzania stanowisk w spółkach Grupy PKP przez osoby powiązane z PSL i ministrem infrastruktury, sugerując nepotyzm i polityczne układy. Pyta o kryteria nominacji i wpływ polityków PSL na decyzje kadrowe.
Projekt ustawy zmienia definicję osoby represjonowanej z powodów politycznych, zawartą w ustawie o działaczach opozycji antykomunistycznej. Zmiana dotyczy osób poszukiwanych listem gończym, oskarżonych lub skazanych za przestępstwa, albo wielokrotnie skazywanych za wykroczenia, lub wobec których orzeczono środki poprawcze/wychowawcze za działalność na rzecz niepodległości Polski lub praw człowieka. Celem jest doprecyzowanie kryteriów uznawania za osobę represjonowaną w kontekście działań na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności. Ustawa ma na celu zapewnienie, że osoby represjonowane, nawet te, które weszły w konflikt z prawem w związku ze swoją działalnością opozycyjną, mogą być uznawane za osoby represjonowane.
Projekt ustawy wprowadza zmiany w ustawie o ochronie przyrody, ustawie o ochronie zwierząt oraz ustawie o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej. Najważniejszą zmianą jest umożliwienie umyślnego płoszenia niedźwiedzi brunatnych, wilków i żubrów przy użyciu broni gładkolufowej z pociskami niepenetracyjnymi przez osoby posiadające pozwolenie na broń, w tym broń do celów łowieckich, po uzyskaniu odpowiedniego zezwolenia. Celem jest zapewnienie bezpieczeństwa ludzi w obszarach, gdzie dzikie zwierzęta mogą stanowić zagrożenie. Dodatkowo, doprecyzowano zasady użycia i wykorzystania środków przymusu bezpośredniego w kontekście płoszenia tych zwierząt oraz wyłączono płoszenie zwierząt z definicji znęcania się nad nimi w określonych przypadkach.
Projekt ustawy dotyczy ratyfikacji Umowy między Polską a Ukrainą o współpracy w zwalczaniu przestępczości, podpisanej w 2025 roku. Celem Umowy jest usprawnienie wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępczości poprzez stworzenie lepszych ram prawnych. Umowa ma zastąpić dotychczasową umowę z 1999 roku, która okazała się niewystarczająca w obliczu nowych metod popełniania przestępstw. Nowa umowa uwzględnia także zwiększoną migrację z Ukrainy do Polski i związane z tym ryzyko wzrostu przestępczości.
Projekt ustawy o wykonywaniu orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC) ma na celu określenie zasad i trybu wdrażania orzeczeń ETPC przez Polskę. Ustawa definiuje role i obowiązki różnych podmiotów publicznych w procesie wykonywania orzeczeń, w tym koordynację działań przez ministra spraw zagranicznych. Wprowadza pojęcia środków indywidualnych i generalnych oraz planów działań i raportów z wykonania, mających na celu usunięcie naruszeń Konwencji Praw Człowieka i zapobieganie im w przyszłości. Ustawa ma na celu usprawnienie i ustrukturyzowanie procesu implementacji orzeczeń ETPC w Polsce, a także dostosowanie polskiego prawa do standardów ochrony praw człowieka.
Projekt ustawy zmienia ustawę o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz o ochronie przeciwpożarowej. Główne zmiany to wprowadzenie odpisu 4,5% z obowiązkowych ubezpieczeń OC na rzecz Policji, Państwowej Straży Pożarnej i Ochotniczych Straży Pożarnych oraz obniżenie opłat za brak OC w pewnych okolicznościach. Celem jest wsparcie finansowe służb mundurowych oraz zmniejszenie kar za brak OC dla osób, które rzadko popełniają to wykroczenie. Ustawa ma również na celu odciążenie sądów i zmniejszenie uznaniowości w przyznawaniu umorzeń za brak OC.