Interpelacja w sprawie skuteczności umów o readmisji oraz kosztów ich braku dla państwa polskiego

Szanowny Panie Ministrze,

w świetle narastających problemów związanych z nielegalną migracją do Polski – zarówno z kierunków wschodnich, jak i zachodnich – oraz w związku z doniesieniami o utrudnieniach w deportacji osób przebywających nielegalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwracam się z prośbą o przedstawienie pełnego obrazu obowiązujących umów o readmisji i praktycznej możliwości ich stosowania.

W szczególności istotne jest wyjaśnienie, z jakimi państwami Polska posiada realnie funkcjonujące porozumienia o readmisji , umożliwiające skuteczne przekazywanie cudzoziemców, których pobyt w Polsce jest nielegalny lub którzy nie spełniają warunków ochrony międzynarodowej.

Z dostępnych informacji wynika bowiem, że Polska wydaje wizy i zezwolenia na pobyt obywatelom państw, z którymi nie posiada ani bilateralnych umów o readmisji, ani praktycznych instrumentów umożliwiających egzekucję powrotów . Często są to kraje niestabilne politycznie, niechętne współpracy z UE, a nawet jawnie odmawiające przyjmowania własnych obywateli, jeśli ci zostali wcześniej wydaleni lub nie posiadają dokumentów.

Konsekwencje braku skutecznych umów o readmisji mogą być dramatyczne nie tylko dla bezpieczeństwa państwa i obywateli, ale również dla spójności systemu migracyjnego. Polska nie może być krajem „ostatniego przystanku" dla osób celowo wypychanych z Niemiec, jeśli brakuje instrumentów ich powrotu.

Zwracam się więc o pełną, konkretną odpowiedź na poniższe pytania – ze świadomością, że ich treść dotyczy nie tylko bieżącej administracji, ale długofalowego bezpieczeństwa i suwerenności migracyjnej Rzeczypospolitej Polskiej:

Proszę o wskazanie, z którymi z powyższych państw umowa o readmisji: a) istnieje , b) działa praktycznie , c) jest niewykonalna ze względu na odmowę przyjmowania obywateli przez kraj pochodzenia?