Interpelacja w sprawie dramatycznego deficytu lekarzy i pielęgniarek oraz działań Ministerstwa Zdrowia pogarszających sytuację kadrową w systemie ochrony zdrowia
Data wpływu: 2025-07-11
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Interpelacja dotyczy dramatycznego deficytu lekarzy i pielęgniarek w Polsce oraz krytykuje decyzje Ministerstwa Zdrowia, w tym zerowe limity przyjęć na studia lekarskie, jako pogarszające sytuację kadrową w systemie ochrony zdrowia. Poseł zadaje szereg pytań dotyczących przyczyn, konsekwencji i planów naprawczych resortu w tej sprawie.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie dramatycznego deficytu lekarzy i pielęgniarek oraz działań Ministerstwa Zdrowia pogarszających sytuację kadrową w systemie ochrony zdrowia Interpelacja nr 10914 do ministra zdrowia w sprawie dramatycznego deficytu lekarzy i pielęgniarek oraz działań Ministerstwa Zdrowia pogarszających sytuację kadrową w systemie ochrony zdrowia Zgłaszający: Jarosław Sachajko, Anna Gembicka Data wpływu: 11-07-2025 Szanowna Pani Minister, polski system ochrony zdrowia znajduje się na granicy zapaści. Według danych Fundacji Watch Health Care i OECD Polacy czekają obecnie na świadczenia zdrowotne najdłużej od 12 lat.
W kolejkach do specjalistów czy zabiegów chirurgicznych mija niekiedy kilkanaście miesięcy, a dramatyczne braki kadrowe przekładają się bezpośrednio na utratę zdrowia, a nawet życia pacjentów. Tymczasem dane międzynarodowe pokazują, że Polska ma jedne z najmniej licznych kadr medycznych w Unii Europejskiej. Na 100 tysięcy mieszkańców przypada: ok. 400 lekarzy (Niemcy 440, Czechy 430), ok. 570 pielęgniarek (Francja 1 200, Niemcy 1 050, Dania 1 000, Czechy 1 000).
Dodatkowo warto podkreślić, że te dane są statystyczną iluzją: uwzględniają lekarzy niepraktykujących, na emeryturze, pracujących wyłącznie prywatnie lub za granicą, nie odzwierciedlają liczby lekarzy realnie dostępnych dla pacjentów w systemie publicznym, nie pokazują katastrofalnych braków w specjalizacjach deficytowych (geriatria, psychiatria dziecięca, neurologia dziecięca). W sytuacji tak dramatycznej decyzje Pani Minister o zerowych limitach przyjęć na kierunki lekarskie w kilkunastu uczelniach należy uznać za nieodpowiedzialne i szkodliwe.
Efektem tych decyzji jest: zamknięcie rekrutacji w miastach takich jak Opole, Radom, Nowy Sącz czy Nowy Targ, zmarnowanie milionów zainwestowanych przez samorządy w infrastrukturę akademicką, pogłębienie centralizacji kadry medycznej w kilku dużych aglomeracjach, pozbawienie setek młodych ludzi z mniejszych miast szansy na studiowanie medycyny. Jednocześnie zarówno lekarze, jak i pielęgniarki zarabiają wielokrotnie mniej niż ich koledzy z Europy Zachodniej. W Polsce średnia pensja lekarza specjalisty w systemie publicznym często nie przekracza 10 tys. zł netto, podczas gdy w Niemczech czy Francji wynosi od 15 do 25 tys.
zł (w przeliczeniu), a pielęgniarka z wieloletnim stażem zarabia często mniej niż pracownik korporacyjny bez wykształcenia medycznego. W związku z powyższym proszę Panią Minister o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Dlaczego Ministerstwo Zdrowia przy rosnącym zapotrzebowaniu na lekarzy ustanowiło zerowe limity przyjęć w wielu uczelniach regionalnych? Czy ministerstwo planuje zrekompensować samorządom i uczelniom koszty inwestycji w infrastrukturę kierunków lekarskich? Jakie konkretne działania podejmuje ministerstwo, aby zwiększyć liczbę lekarzy i pielęgniarek realnie dostępnych w systemie publicznym?
Jakie są prognozy dotyczące liczby lekarzy w systemie publicznym do 2030 roku, z uwzględnieniem przejść na emeryturę i migracji? Jakie zachęty finansowe lub systemowe planuje rząd, by zatrzymać kadry medyczne w kraju i skłonić do pracy w publicznym systemie? Czy Pani Minister uważa obecne działania resortu za zgodne z interesem publicznym i bezpieczne z punktu widzenia pacjenta? Ilu lekarzy, a ile pielęgniarek pracuje w publicznej służbie zdrowia, a ile w prywatnej? Ilu lekarzy i pielęgniarek łączy pracę w publicznej i prywatnej służbie zdrowia?
Jakie jest stanowisko ministerstwa na temat pracy pielęgniarek i lekarzy przekraczającej 12 godzin dziennie? Ilu lekarzy i pielęgniarek po przepracowanych 8 godzinach na etacie kontynuuje pracę w tej samej placówce na kontrakcie cywilnoprawnym lub umowie cywilnoprawnej?
Posłowie wyrażają zaniepokojenie stanem technicznym pojazdów zarejestrowanych za granicą, które nie podlegają polskim badaniom technicznym, co wpływa na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Pytają ministra o dane dotyczące wypadków spowodowanych przez cudzoziemców i o planowane działania mające na celu poprawę bezpieczeństwa i równości wobec wszystkich użytkowników dróg.
Posłowie pytają o postęp prac nad projektem ustawy UC95, mającej na celu wprowadzenie abolicji dla właścicieli ciągników rolniczych marki Belarus, i wyrażają zaniepokojenie opóźnieniami. Domagają się szczegółowego harmonogramu prac i wyjaśnień dotyczących zgłoszonych uwag.
Interpelacja dotyczy rozbieżności interpretacyjnych między Prawem pocztowym a Prawem telekomunikacyjnym w kwestii usług powszechnych świadczonych przez przedsiębiorstwa telekomunikacyjne niewyznaczone, w szczególności dostępu do Internetu i komunikacji głosowej. Posłowie pytają, czy usługi te, świadczone przez podmioty niewyznaczone, są traktowane jako usługi powszechne i w jakich okolicznościach tak się dzieje.
Posłowie pytają Ministerstwo Zdrowia o analizę efektywności refundacji systemów ciągłego monitorowania glikemii (CGM) oraz o mechanizmy stabilizacji kosztów i uwzględnienie opinii towarzystw naukowych w procesie decyzyjnym. Wyrażają zaniepokojenie brakiem proporcjonalnej redukcji wydatków na paski diagnostyczne po wprowadzeniu CGM i domagają się doprecyzowania planowanych zmian w obszarze refundacji wyrobów medycznych.
Sprawozdanie Komisji do Spraw Deregulacji dotyczy rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (druk nr 2291). Komisja po pierwszym czytaniu i rozpatrzeniu projektu na posiedzeniu wnioskuje o uchwalenie projektu ustawy przez Sejm bez poprawek. Projekt ten ma na celu deregulację w obszarze szkolnictwa wyższego i nauki, jednak szczegółowe zmiany nie są w tym sprawozdaniu wymienione.
Projekt ustawy ma na celu zmianę w Prawie o szkolnictwie wyższym i nauce, aby umożliwić uczelniom finansowanie wsparcia dla osób niepełnosprawnych uczestniczących w studiach podyplomowych z dotacji budżetowej przeznaczonej na ten cel. Obecnie dotacja ta obejmuje tylko studentów i doktorantów, a proponowane zmiany mają na celu rozszerzenie wsparcia na uczestników studiów podyplomowych. Zmiana ta ma zapewnić równy dostęp do kształcenia podyplomowego dla wszystkich zainteresowanych, niezależnie od niepełnosprawności. Ustawa ma charakter deregulacyjny i nie wiąże się ze zwiększeniem środków na dotacje, lecz umożliwia uczelniom elastyczne gospodarowanie środkami.
Projekt ustawy dotyczy zmian w składach osobowych komisji sejmowych. Na podstawie art. 20 ust. 1 i art. 137 ust. 4 Regulaminu Sejmu, Prezydium Sejmu wnioskuje o odwołanie i powołanie posłów do różnych komisji, takich jak Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych, Komisja do Spraw Energii, Klimatu i Aktywów Państwowych, Komisja Finansów Publicznych, Komisja Zdrowia, Komisja Nadzwyczajna do spraw ochrony zwierząt, Komisja Nadzwyczajna do spraw zmian w kodyfikacjach oraz Komisja do Spraw Służb Specjalnych. Celem tych zmian jest dostosowanie składów komisji do bieżących potrzeb i zapewnienie efektywnej pracy parlamentarnej. Zmiany personalne mają umożliwić lepsze reprezentowanie różnych opcji politycznych w pracach legislacyjnych.
Projekt ustawy wprowadza zmianę w Prawie o szkolnictwie wyższym i nauce, umożliwiając doktorantom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej otrzymanie zapomogi. Zapomoga ta przysługuje wyłącznie obywatelom polskim. Warunki przyznawania zapomogi mają być określane przez rektora uczelni lub dyrektora odpowiedniej instytucji w uzgodnieniu z samorządem doktorantów. Celem ustawy jest wsparcie finansowe doktorantów w trudnych sytuacjach życiowych, co potencjalnie wpłynie na poprawę ich warunków studiowania i prowadzenia badań.
Projekt ustawy wprowadza możliwość przyznawania zapomóg doktorantom, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji życiowej. Dodaje on art. 209a do Ustawy Prawo o Szkolnictwie Wyższym i Nauce. Warunki przyznawania zapomogi mają być ustalone przez rektora uczelni lub dyrektora odpowiedniej jednostki naukowej w porozumieniu z samorządem doktorantów. Ustawa ma wejść w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.