Interpelacja w sprawie stosowania aresztu tymczasowego wobec osób ciężko chorych na przykładzie przetrzymywania osoby ciężko chorej w areszcie mimo zagrożenia całkowitą utratą wzroku oraz zatajenia dokumentacji medycznej przez prokuratora

Szanowny Panie Ministrze,

w artykule opublikowanym w „Gazecie Polskiej Codziennie” w dniu 17 lipca 2025 r. pt. „Straci wzrok w areszcie wydobywczym? Prokurator od Bodnara zataił dokumenty o chorobie” opisano wstrząsający przypadek osoby aresztowanej, Dominika B., która cierpi na ciężką chorobę autoimmunologiczną (łuszczycowe zapalenie stawów z zajęciem oczu) związaną z ryzykiem nagłej i trwałej utraty wzroku. Według doniesień prasowych kluczowa dokumentacja medyczna wskazująca na konieczność niezwłocznego podania leku biologicznego została złożona w prokuraturze, lecz nie została przekazana sądowi, a prokurator miał twierdzić, że nic nie wie o stanie zdrowia osadzonego.

Opisany przypadek nosi znamiona naruszenia fundamentalnych praw człowieka i może być kwalifikowany jako nieludzkie i poniżające traktowanie osoby pozbawionej wolności, co jest zabronione zarówno przez Konstytucję RP, jak i Europejską Konwencję Praw Człowieka.

W związku z powyższym proszę Pana Ministra o odpowiedź na następujące pytania:

Powyższa sprawa budzi poważne wątpliwości co do standardów humanitaryzmu i praworządności w funkcjonowaniu polskiego wymiaru sprawiedliwości. Utrzymywanie osoby w areszcie przy jednoczesnym ignorowaniu dokumentacji medycznej świadczącej o zagrożeniu zdrowia lub życia nosi cechy represji i może być postrzegane jako forma przemocy instytucjonalnej.

Z poważaniem

Michał Woś