Interpelacja w sprawie udostępnienia informacji na temat programu "Zwiedzaj i Pracuj" w Polsce dla obywateli i obywatelek Nowej Zelandii oraz innych krajów partnerskich
Data wpływu: 2025-04-01
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Posłanka pyta o dostępność informacji na temat programu "Zwiedzaj i Pracuj" dla obywateli krajów partnerskich, wskazując na brak jasnych informacji i słabą wiedzę na ten temat w placówkach dyplomatycznych. Podkreśla korzyści programu dla promocji Polski i gospodarki, pytając o plany informacyjne skierowane do cudzoziemców.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie udostępnienia informacji na temat programu "Zwiedzaj i Pracuj" w Polsce dla obywateli i obywatelek Nowej Zelandii oraz innych krajów partnerskich Interpelacja nr 8954 do ministra spraw zagranicznych w sprawie udostępnienia informacji na temat programu "Zwiedzaj i Pracuj" w Polsce dla obywateli i obywatelek Nowej Zelandii oraz innych krajów partnerskich Zgłaszający: Marta Stożek Data wpływu: 01-04-2025 Umowa między Polską a Nową Zelandią, która została podpisana 9 maja 2008 r. (Dz. U. 2010 nr 70 poz.
449) umożliwia obywatelom i obywatelkom obu krajów na uczestnictwo w programie „Zwiedzaj i Pracuj” (Working Holiday Scheme), który pozwala młodym ludziom na wyjazd o charakterze turystycznym, wypoczynkowym i kulturoznawczym, jednocześnie umożliwiając podjęcie pracy zarobkowej. Zwrócił się do mnie obywatel Nowej Zelandii, który chciałby aplikować do programu. Ponieważ, oprócz wspomnianej umowy, zapisanej w języku polskim oraz angielskim, nie znalazł żadnych informacji o programie, zwrócił się z zapytaniem przez pocztę elektroniczną do Ambasady RP w Londynie.
Otrzymał zdawkową odpowiedź, z której można by wywnioskować, że program nie jest realizowany lub pracowniczka ambasady (visa section) nie wie o jego istnieniu. Rządowy serwis internetowy podaje najważniejsze informacje na temat programu dla obywateli i obywatelek Polski, podaje także linki do stron internetowych rządu Nowej Zelandii dotyczących programu, na których można znaleźć informacje o programie - jakie są wymagania oraz jak do niego aplikować. Informacje te są przeznaczone dla Polek i Polaków.
Nie znalazłam żadnych informacji o programie „Zwiedzaj i Pracuj” (Working Holiday Scheme) przeznaczonych dla osób z krajów partnerskich na stronach Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Ministerstwa Spraw Zagranicznych ani Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. W związku z powyższym proszę o następujące informacje: Czy program „Zwiedzaj i Pracuj” (Working Holiday Scheme) obowiązuje i czy zgodnie z umową między Polską a Nową Zelandią jest otwarty również dla obywatelek i obywateli Nowej Zelandii? Z jakimi innymi krajami są aktualne programy typu „Zwiedzaj i Pracuj” i czy są one obustronne (dla osób z Polski oraz kraju partnerskiego)?
Czy urząd prowadzi statystyki liczby cudzoziemców otrzymujących polską wizę w ramach programów typu „Zwiedzaj i Pracuj”? Jeśli tak, proszę o udostępnienie liczby przyznanych wiz z podziałem na kraje w latach 2020, 2021, 2022, 2023 oraz 2024. Gdzie informacje na temat programów typu „Zwiedzaj i Pracuj” mogą znaleźć cudzoziemcy i cudzoziemki chcące przyjechać do Polski w ramach programów? Czy urząd kiedykolwiek prowadził serwis informacyjny o programie „Zwiedzaj i Pracuj” (Working Holiday Scheme) przeznaczony dla odwiedzających z krajów partnerskich?
Czy urząd jest w posiadaniu informacji o takim serwisie prowadzonym przez inny podmiot publiczny lub prywatny? Czy urząd planuje udostępnienie jakichkolwiek informacji o programie przeznaczonych dla osób z krajów partnerskich? Czy pracownicy jednostek dyplomatycznych, w szczególności działów wiz, są szkoleni w zakresie obowiązujących w Polsce programów typu „Zwiedzaj i Pracuj” działających na podstawie umów bilateralnych między Polską i państwami partnerskimi? Jak wygląda to szkolenie?
Pragnę zwrócić uwagę, że przygotowanie i udostępnienie przystępnych informacji o programie „Zwiedzaj i Pracuj” (Working Holiday Scheme) dla osób z krajów partnerskich może stanowić bardzo dobrą promocję naszego kraju - warto, abyśmy przedstawiali Polskę jako miejsce, które warto odwiedzić turystycznie i kulturoznawczo. Roczny pobyt młodych ludzi może zachęcić ich do wyboru Polski jako atrakcyjnego miejsca do zamieszkania - wśród nich na pewno znajdą się osoby o kompetencjach pożądanych na polskim rynku pracy.
Nie powinniśmy zapominać, że pobyt uczestników i uczestniczek programu będzie stanowił zysk dla branży turystycznej, a więc także korzyść dla gospodarki. Z poważaniem Marta Stożek Posłanka na Sejm RP
Posłanka Marta Stożek wyraża zaniepokojenie ryzykiem dla zdrowia publicznego związanym z karmami dla zwierząt domowych, szczególnie w kontekście zagrożeń mikrobiologicznych i braku wystarczającej komunikacji. Pyta o ocenę ryzyka, podział kompetencji i plany poprawy systemu ostrzegania oraz działań legislacyjnych w tej sprawie.
Projekt ustawy zakłada zastąpienie dotychczasowej opłaty miejscowej opłatą turystyczną, co ma na celu zwiększenie dochodów gmin, szczególnie tych silnie obciążonych ruchem turystycznym, niezależnie od spełnienia kryteriów klimatycznych i krajobrazowych. Ustawa wprowadza obowiązek poboru opłaty turystycznej przez pośredników (np. platformy rezerwacyjne) i przekazywania jej gminie, a także umożliwia gminom różnicowanie stawek opłaty w zależności od lokalizacji i sposobu płatności. Ma to na celu rekompensatę kosztów zewnętrznych generowanych przez turystykę, takich jak utrzymanie czystości, ochrona środowiska i ograniczenie dostępności mieszkań. Wprowadzenie opłaty turystycznej ma wspierać równowagę między potrzebami mieszkańców a rozwojem sektora turystycznego.
Projekt ustawy dotyczy zmian w funkcjonowaniu administracji rządowej, a konkretnie określa procedury przejmowania majątku i spraw w przypadku utworzenia, zniesienia lub przekształcenia ministerstwa. Zmiany mają na celu usprawnienie procesów związanych z reorganizacją administracji. Dodatkowo doprecyzowano zakres działu turystyki, włączając w niego m.in. turystykę społeczną i zagospodarowanie turystyczne. Proponowane poprawki dotyczą konkretnych artykułów ustawy, precyzując brzmienie przepisów.
Projekt ustawy o najmie krótkoterminowym ma na celu uregulowanie zasad prowadzenia takiej działalności w Polsce, uwzględniając dynamiczny rozwój tego sektora i jego wpływ na rynek mieszkaniowy oraz lokalne społeczności. Ustawa definiuje najem krótkoterminowy jako odpłatną usługę najmu umeblowanego lokalu na okres do 30 dni, świadczoną stale lub tymczasowo, także za pośrednictwem platform internetowych. Wprowadza obowiązek wpisu do ewidencji prowadzonej przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, a także daje gminom możliwość określania szczegółowych zasad najmu krótkoterminowego na swoim terenie, w tym wprowadzenie limitów liczby dni najmu lub zakazów na określonych obszarach. Dodatkowo, ustawa przewiduje możliwość zwiększenia opłat dla właścicieli lokali przeznaczonych na najem krótkoterminowy przez wspólnoty mieszkaniowe i spółdzielnie.
Projekt ustawy zakłada zastąpienie opłaty miejscowej opłatą turystyczną, pobieraną od osób przebywających w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych na terenie danej gminy. Celem jest uproszczenie zasad pobierania opłaty i zwiększenie elastyczności dla gmin, które dotychczas nie mogły wprowadzić opłaty miejscowej z powodu restrykcyjnych warunków dotyczących walorów klimatycznych i krajobrazowych. Ustawa wprowadza również dodatkowe zwolnienia z opłaty dla osób powyżej 70 roku życia, rodzin wielodzietnych oraz osób z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności. Maksymalna stawka opłaty turystycznej ma wynosić 5 zł dziennie do 2027 roku.
Projekt ustawy wprowadza zmiany w ustawie o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych oraz w ustawach o COVID-19 i Polskim Bonie Turystycznym. Głównym celem jest deregulacja i uelastycznienie zasad dotyczących zabezpieczeń finansowych organizatorów turystyki, np. umożliwienie korzystania z więcej niż jednej gwarancji bankowej/ubezpieczeniowej. Wprowadza również zmiany w zakresie prowadzenia i aktualizacji wykazu umów oraz rozszerza uprawnienia Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego (UFG) w zakresie kontroli i egzekucji należności. Dodatkowo, ustawa wprowadza możliwość udzielania przez UFG poręczeń na zabezpieczenie zobowiązań organizatorów turystyki.