Interpelacja nr 9239

Fragment treści interpelacji

HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript

Interpelacja w sprawie obowiązku wynikającego z nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich Interpelacja nr 9239 do ministra sprawiedliwości w sprawie obowiązku wynikającego z nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich Zgłaszający: Magdalena Małgorzata Kołodziejczak, Alicja Łuczak, Renata Rak, Henryk Szopiński Data wpływu: 11-04-2025 Szanowny Panie Ministrze! Nowelizacja ustawy z dnia 13 maja 2016 r.

o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich, znana jako lex Kamilek, stanowi istotną zmianę w polskim systemie prawnym mającą na celu wzmocnienie ochrony dzieci i młodzieży przed przemocą, krzywdzeniem i wykorzystaniem. Kluczowym elementem tej reformy jest nałożenie na szeroki krąg podmiotów obowiązku opracowania i wdrożenia standardów ochrony małoletnich mających tworzyć bezpieczne środowisko dla dzieci. Zgodnie z art.

22b ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich obowiązek ten spoczywa na każdym: 1) organie zarządzającym jednostką systemu oświaty, o której mowa w art. 2 pkt 1–8 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r.

Prawo oświatowe (….), oraz inną placówką oświatową, opiekuńczą, wychowawczą, resocjalizacyjną, religijną, artystyczną, medyczną, rekreacyjną, sportową lub związaną z rozwijaniem zainteresowań, do której uczestniczą albo w której przebywają lub mogą przebywać małoletni; 2) organizatorze działalności oświatowej, opiekuńczej, wychowawczej, resocjalizacyjnej, religijnej, artystycznej, medycznej, rekreacyjnej, sportowej lub związanej z rozwijaniem zainteresowań przez małoletnich. Dodatkowo art. 22c ust.

3 ustawy nakłada ten obowiązek w niezbędnym zakresie na podmioty świadczące usługi hotelarskie, turystyczne oraz prowadzące inne miejsca zakwaterowania zbiorowego. Kategoria podmiotów określonych w art. 22 pkt 2 ustawy jest szeroka i potencjalnie obejmuje większą liczbę podmiotów. Kluczowe jest tu powiązanie obowiązku z faktem organizowania określonego rodzaju działalności skierowanej do małoletnich. Rodzaje działalności wymienione w przepisie obejmują m.in. działalność rekreacyjną, sportową czy związaną z rozwijaniem zainteresowań. Piknik rodzinny niewątpliwie mieści się w kategorii „działalności rekreacyjnej”.

Ustawa jednakże nie precyzuje, czy termin „działalność” odnosi się wyłącznie do aktywności o charakterze stałym, zorganizowanym i powtarzalnym, czy obejmuje również jednorazowe, okazjonalne przedsięwzięcia. Termin „organizator działalności” jest kluczowy do ewentualnego objęcia obowiązkiem SOM podmiotów takich jak sołectwa organizujące wydarzenia, jednak jego precyzyjny zakres w odniesieniu do częstotliwości i formalności działań pozostaje nieokreślony w ustawie i w oficjalnej interpretacji. Ustawa milczy jednak na temat tego, czy „działalność” musi być ciągła lub sformalizowana.

Czy jednorazowy piknik wystarcza, by nałożyć na sołectwo pełen obowiązek SOM zaprojektowany raczej z myślą o podmiotach mających regularny kontakt z dziećmi? Piknik rodzinny organizowany przez sołectwo ma zazwyczaj charakter jednorazowego, otwartego wydarzenia rekreacyjnego. Jego celem jest integracja społeczności lokalnej, zapewnienie rozrywki i wspólnie spędzony czas. Często opiera się na pracy wolontariuszy i ma nieformalny charakter. Nie ulega wątpliwości, że piknik rodzinny mieści się w pojęciu działalności rekreacyjnej, która jest jednym z rodzajów działalności wymienionych w art.

22b pkt 2 ustawy jako potencjalny powód nałożenia obowiązku wprowadzenia SOM. Ustawa nie wprowadza wyraźnego rozróżnienia między działalnością prowadzoną w sposób ciągły i zorganizowany a wydarzeniami o charakterze jednorazowym czy okazjonalnym w kontekście obowiązku implementacji SOM. Ta luka prawa stanowi sedno problemu. Istnieje potencjalny rozdźwięk między literalną interpretacją sformułowania „organizator działalności rekreacyjnej” (która mogłaby objąć organizatora pikniku) a praktyczną możliwością i celowością stosowania pełnego skomplikowanego reżimu SOM do tak ograniczonego czasowo i organizacyjnie wydarzenia.