Interpelacja nr 9605

Fragment treści interpelacji

HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript

Interpelacja w sprawie orzecznictwa dotyczącego niepełnosprawności Interpelacja nr 9605 do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w sprawie orzecznictwa dotyczącego niepełnosprawności Zgłaszający: Urszula Rusecka, Jarosław Krajewski, Bożena Borys-Szopa, Anna Milczanowska, Joanna Borowiak Data wpływu: 28-04-2025 Szanowna Pani Minister! W ostatnim czasie coraz więcej osób sygnalizuje poważne problemy związane z wydawaniem orzeczeń, które mają kluczowe znaczenie dla życia osób z niepełnosprawnościami oraz ich opiekunów.

System orzekania o niepełnosprawności ma kluczowe znaczenie dla wielu osób, które potrzebują wsparcia w zakresie rehabilitacji, dostosowania warunków życia do ich potrzeb czy zapewnienia im odpowiednich świadczeń socjalnych. Niestety, wiele osób skarży się na niejasności oraz długi czas oczekiwania na wyznaczenie komisji orzekających. Ponadto, w praktyce występują przypadki, w których osoby ubiegające się o orzeczenie o niepełnosprawności napotykają trudności związane z brakiem jednoznacznych kryteriów oceny ich stanu zdrowia, a także problemami w dostępności do odpowiednich specjalistów.

Częste zmiany stopnia niepełnosprawności, które nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu zdrowia osoby zainteresowanej – dotyczy to zwłaszcza osób z chorobami przewlekłymi i trwałymi dysfunkcjami. Niedostateczne uwzględnianie specyfiki niepełnosprawności intelektualnych, psychicznych i nieprorozwojowych (np. autyzmu) – orzecznictwo nie zawsze bierze pod uwagę realne potrzeby i ograniczenia tych osób, co utrudnia im funkcjonowanie w społeczeństwie. Długi czas oczekiwania na wydanie orzeczenia – w wielu przypadkach sięga on kilkunastu miesięcy, co opóźnia możliwość uzyskania świadczeń i wsparcia.

Proszę o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania: Czy ministerstwo podejmie działania mające na celu zapewnienie, że orzecznicy będą zapoznawać się z całą dokumentacją medyczną przed wydaniem decyzji? Czy ministerstwo planuje zmiany w przepisach, aby orzeczenia były wydawane przez lekarzy danej specjalizacji, zgodnie z rodzajem niepełnosprawności? Jakie działania są podejmowane w celu skrócenia czasu orzekania na wydanie orzeczeń o niepełnosprawności? Nieprawidłowości w orzekaniu o całościowych zaburzeniach rozwoju u dzieci do 16.

roku życia – często brak przyznania punktu 7 (wymaganie stałej lub długotrwałej opieki), mimo że dziecko wymaga stałej obecności opiekuna. Orzeczenie o niepełnosprawności w przypadku dzieci do 16. roku życia. Z informacji, które docierają do nas od rodzin dzieci z niepełnosprawnościami, wynika, że przepisy dotyczące orzekania o niepełnosprawności dzieci do 16. roku życia, określone w ustawie, nie są respektowane przez komisje orzekające.

W szczególności chodzi o sytuację, w której komisje orzekające, pomimo wyraźnych przepisów zawartych w ustawie, nie uwzględniają pełnego zakresu wniosków i potrzeb dzieci w tym wieku, co prowadzi do wydawania orzeczeń, które nie są zgodne z realnymi potrzebami dzieci oraz ich rodzin. Przepisy ustawy przewidują, że dzieci do 16. roku życia powinny być traktowane w sposób szczególny, uwzględniając ich rozwój, potrzeby rehabilitacyjne oraz edukacyjne.

Niestety, w praktyce często zdarza się, że komisje orzekające nie przestrzegają tych zasad, co prowadzi do niepełnej lub błędnej oceny stanu zdrowia dzieci oraz wydawania orzeczeń, które nie odpowiadają ich rzeczywistym potrzebom w szczególnie w tym zakresie są dzieci w spektrum autyzmu. Ustawa Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 01.02.2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób do 16 roku życia (Dz. U. z 2002 r. Nr 17, poz. 162), z którego wynika, że: § 1. Oceny niepełnosprawności u osoby w wieku do 16.

roku życia, zwanej dalej dzieckiem”, dokonuję się na podstawie następujących kryteriów: Przewidywanego okresu trwania upośledzenia stanu zdrowia z powodu stanów chorobowych, o których mowa w § 2, przekraczającego 12 miesięcy, - niezdolność do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, takich jak: samoobsługa, samodzielnie poruszanie się komunikowanie z otoczeniem, powodujących konieczność zapewnienia stałej opieki lub pomocy, w sposób przewyższający zakres opieki nad zdrowym dzieckiem w danym wieku, albo - znacznego zaburzenia funkcjonowania organizmu, wymagającego systematycznych i częstych zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych w domu i poza domem.