Interpelacja w sprawie sytuacji osób powyżej 50. roku życia na rynku pracy
Data wpływu: 2025-05-09
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Posłanka Marta Stożek interpeluje w sprawie trudnej sytuacji osób powyżej 50. roku życia na rynku pracy w Polsce, szczególnie w kontekście utraty zatrudnienia. Pyta o analizy, wskaźniki, koszty, potencjalne oszczędności i możliwość implementacji programu gwarancji zatrudnienia na wzór rozwiązań stosowanych w innych państwach.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie sytuacji osób powyżej 50. roku życia na rynku pracy Interpelacja nr 9790 do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w sprawie sytuacji osób powyżej 50. roku życia na rynku pracy Zgłaszający: Marta Stożek Data wpływu: 09-05-2025 Szanowna Pani Ministro, realia rynku pracy w Polsce ujawniają coraz bardziej złożony problem marginalizacji osób powyżej 50. roku życia, szczególnie w kontekście utraty zatrudnienia.
Analizy prowadzone na poziomie krajowym i międzynarodowym wyraźnie wskazują, że osoby w tej grupie wiekowej spotykają się z istotnymi barierami w reintegracji zawodowej, wynikającymi z kilku kluczowych czynników. Należy do nich m.in. dyskryminacja ze względu na wiek, niedostateczne wsparcie w zakresie podnoszenia kwalifikacji oraz ograniczona adaptacyjność do zmieniających się dynamicznie wymagań technologicznych i organizacyjnych współczesnego rynku pracy. Konsekwencje tych zjawisk mają wymiar nie tylko indywidualny, ale również systemowy, wpływając na funkcjonowanie społeczeństwa, gospodarki oraz na stabilność finansów publicznych.
Zidentyfikowanie tych wyzwań rodzi konieczność podjęcia wielowymiarowych i zintegrowanych działań, które mogłyby skutecznie przeciwdziałać procesowi wykluczenia zawodowego osób 50+. Jednym z najbardziej obiecujących narzędzi w tym zakresie mógłby być program gwarancji zatrudnienia, który w innych państwach europejskich, takich jak Finlandia, okazał się skutecznym instrumentem wspierania reintegracji zawodowej osób z grup szczególnie narażonych na długotrwałe bezrobocie.
W Finlandii program ten zakłada współpracę między lokalnymi władzami a przedsiębiorstwami, przy jednoczesnym objęciu beneficjentów intensywnym wsparciem doradców zawodowych i programami szkoleniowymi. Tego rodzaju system integruje potrzeby rynku pracy z potencjałem osób bezrobotnych, co skutecznie zwiększa ich szanse na trwałe zatrudnienie. Model tego programu zakłada współpracę między sektorem publicznym a prywatnym, co pozwala na bardziej efektywne dostosowanie rozwiązań do lokalnych potrzeb i specyfiki rynku pracy.
W ramach programu gwarancji zatrudnienia kluczową rolę odgrywają takie komponenty, jak subsydiowanie wynagrodzeń czy organizacja zaawansowanych szkoleń dostosowanych do wymagań współczesnej gospodarki. Co więcej, szczególny nacisk kładzie się na personalizację wsparcia, obejmującą mentoring, doradztwo zawodowe oraz indywidualne plany rozwoju zawodowego. Te działania nie tylko poprawiają efektywność procesu reintegracji, ale także wzmacniają poczucie wartości i pewności siebie wśród beneficjentów.
Efektywne wdrożenie programu wymaga zaangażowania różnych interesariuszy: administracji rządowej, samorządów lokalnych, organizacji pozarządowych oraz sektora prywatnego. Współpraca tych podmiotów jest kluczowa dla zapewnienia kompleksowego wsparcia, które pozwoli osobom powyżej 50. roku życia nie tylko powrócić na rynek pracy, ale również w pełni wykorzystać ich potencjał zawodowy. Z perspektywy gospodarczej korzyści płynące z realizacji programu gwarancji zatrudnienia są nie do przecenienia.
Redukcja kosztów związanych z wypłatą świadczeń dla bezrobotnych, zwiększenie dochodów podatkowych, jak również ograniczenie problemów zdrowotnych wynikających z długotrwałego bezrobocia stanowią jedynie część pozytywnych efektów. Z perspektywy społecznej program przyczynia się do poprawy sytuacji materialnej rodzin, redukuje ryzyko ubóstwa w perspektywie emerytury, wzmacnia poczucie przynależności społecznej i sprzyja budowie bardziej inkluzywnego rynku pracy, co ma fundamentalne znaczenie w kontekście starzenia się społeczeństwa.
Mając na uwadze powyższe, kieruję do Pani Minister następujące pytania: Czy Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej prowadzi szczegółowe analizy dotyczące skali utraty zatrudnienia wśród osób powyżej 50. roku życia? Jeśli tak, jakie są najnowsze dane statystyczne w tym zakresie? Jakie są wskaźniki reintegracji zawodowej tej grupy demograficznej? Czy dysponują Państwo danymi porównawczymi z podziałem na grupy wiekowe, obrazującymi czas poszukiwania pracy oraz średnie wynagrodzenie w nowym miejscu zatrudnienia w porównaniu z poprzednim?
Posłanka Marta Stożek wyraża zaniepokojenie ryzykiem dla zdrowia publicznego związanym z karmami dla zwierząt domowych, szczególnie w kontekście zagrożeń mikrobiologicznych i braku wystarczającej komunikacji. Pyta o ocenę ryzyka, podział kompetencji i plany poprawy systemu ostrzegania oraz działań legislacyjnych w tej sprawie.
Posłanka Marta Stożek wyraża zaniepokojenie niską jakością i brakiem przejrzystości rynku karm dla zwierząt domowych, wskazując na liczne nieprawidłowości wykrywane przez IJHARS. Pyta o ocenę skuteczności nadzoru, planowane działania naprawcze oraz poprawę transparentności informacji dla konsumentów.
Posłanka Marta Stożek pyta o monitorowanie dostępności i realizacji świadczeń związanych z zakończeniem ciąży od 1 stycznia 2023 roku, w tym o liczbę wykonanych świadczeń, odmów oraz o dane dotyczące przyczyn odmów i czasu oczekiwania. Wyraża zaniepokojenie brakiem kompleksowych danych pozwalających na ocenę realnej dostępności świadczeń i skuteczności nadzoru państwa nad podmiotami zobowiązanymi do ich wykonywania.
Projekt ustawy wprowadza Wojewódzkie Zespoły Koordynacji do spraw polityki umiejętności (WZK), które mają pełnić funkcje opiniodawczo-doradcze dla zarządów województw w zakresie rozwoju umiejętności mieszkańców i promocji uczenia się przez całe życie. WZK będą monitorować, koordynować i ewaluować działania związane z polityką umiejętności na poziomie regionalnym, a także wydawać rekomendacje dotyczące kształcenia zawodowego i potrzeb rynku pracy. Ustawa określa również skład, zadania, organizację i finansowanie WZK, a także wprowadza zmiany w ustawach o samorządzie województwa, prawie oświatowym, polityce rozwoju oraz rynku pracy.
Projekt ustawy ma na celu powołanie Wojewódzkich Zespołów Koordynacji (WZK) do spraw polityki umiejętności. WZK mają wspierać województwa w realizacji zadań związanych z rozwojem umiejętności mieszkańców i promocją uczenia się przez całe życie, poprzez opiniowanie i rekomendowanie działań w zakresie strategii rozwoju województwa i polityk publicznych. Ustawa określa organizację, zadania, skład i finansowanie WZK, a także wprowadza zmiany w ustawach o samorządzie województwa, prawie oświatowym, zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Wprowadzenie ustawy jest wymagane w ramach Krajowego Planu Odbudowy (KPO).
Przedstawiony dokument to sprawozdanie dwóch komisji sejmowych (Komisji Polityki Senioralnej oraz Komisji Polityki Społecznej i Rodziny) dotyczące Informacji o sytuacji osób starszych w Polsce za rok 2024. Komisje, po rozpatrzeniu informacji i przeprowadzeniu dyskusji, wnioskują do Sejmu o przyjęcie tejże Informacji. Dokument nie proponuje zmian prawnych, a jedynie rekomenduje akceptację raportu o sytuacji seniorów.
Dokument stanowi informację Rady Ministrów o realizacji w roku 2024 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej z dnia 9 czerwca 2011 r. Został przekazany Marszałkowi Sejmu przez Prezesa Rady Ministrów. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej został upoważniony do prezentowania stanowiska Rządu w tej sprawie w parlamencie. Dokument ten służy raportowaniu i ocenie efektywności istniejących przepisów dotyczących wsparcia rodziny i pieczy zastępczej. Celem jest monitorowanie i potencjalna modyfikacja polityki w tym obszarze.
Projekt ustawy nowelizuje przepisy dotyczące rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych oraz ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Wprowadza możliwość finansowania programów rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych ze środków UE przez Fundusz, także na podstawie umów dłuższych niż rok. Zmienia również zapisy dotyczące minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych stosowanych w publicznych służbach zatrudnienia, w tym standaryzację bezpieczeństwa, wydajności i komunikacji systemów.