Interpelacja w sprawie standardów demokratycznych w cyfrowej komunikacji państwa
Data wpływu: 2025-07-29
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Poseł Wipler wyraża zaniepokojenie praktyką blokowania użytkowników w mediach społecznościowych przez urzędy i instytucje publiczne, co uważa za formę cenzury. Pyta o istnienie jednolitych wytycznych w tym zakresie, liczbę spraw sądowych oraz liczbę zablokowanych użytkowników na profilach KPRM i premiera.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie standardów demokratycznych w cyfrowej komunikacji państwa Interpelacja nr 11262 do prezesa Rady Ministrów w sprawie standardów demokratycznych w cyfrowej komunikacji państwa Zgłaszający: Przemysław Wipler Data wpływu: 29-07-2025 Szanowny Panie Premierze, współczesne państwo musi umieć funkcjonować w przestrzeni cyfrowej. Prowadzenie profili w mediach społecznościowych staje się dziś standardem – media społecznościowe są narzędziem komunikacji publicznej, tak jak administracja nie może wykluczać obywateli z dostępu do informacji w świecie fizycznym, tak nie może tego robić online.
Z niepokojem obserwuję rosnącą praktykę blokowania użytkowników przez urzędy i instytucje publiczne na platformach takich jak Facebook czy X. Otrzymałem wiele skarg w tym przedmiocie. Jednocześnie dostrzegam deficyt legislacyjny – samowola, sprawa pomimo, że nie jest błaha, pozostaje nieuregulowana.
Arbitralne blokowanie dostępu do profilów społecznościowych instytucji publicznych stało się ostatnio przedmiotem zainteresowania rzecznika praw obywatelskich, sądów administracyjnych i nauki prawa, których zgodne stanowisko jest następujące: prowadząc profil w portalu społecznościowym organa władzy i instytucje publiczne są – tak, jak w każdym innym przypadku – związane wymogiem poszanowania praw i wolności obywateli wyrażonym w art. 5 Konstytucji [1] .
O ile organ władzy lub instytucja publiczna decyduje się używać mediów społecznościowych, musi uwzględniać ryzyko krytycznych komentarzy i jak w każdym innym przypadku jest prawnie obowiązana powstrzymywać się od ich tłumienia, o ile nie naruszają dóbr osobistych lub powszechnie obowiązującego prawa [2] . W każdym innym przypadku arbitralne ograniczanie dostępu do oficjalnych profili instytucji publicznych narusza konstytucyjną wolność wolności wyrażania poglądów i pozyskiwania informacji (art. 54 ust. 1 Konstytucji RP) oraz – zależnie od okoliczności – może także stanowić bezprawne ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej (art.
61 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasady równości i niedyskryminacji obywateli wobec władz publicznych (art. 32 Konstytucji RP) [3] . Na uwagę zasługuje opinia wyrażona przez organizację społeczną – Helsińską Fundację Praw Człowieka, która na swojej stronie zauważyła, że: „media społecznościowe stały się ważnym miejscem wymiany poglądów i debaty publicznej.
Przedstawiciele władzy publicznej nie mają obowiązku prowadzenia ogólnodostępnych profili w mediach społecznościowych, jeżeli jednak wybierają już taką formę promocji i komunikacji z obywatelami, to nieuzasadnione pozbawienie możliwości zabierania głosu przez niektórych użytkowników (zablokowanie) budzi wątpliwości z perspektywy swobody wypowiedzi. Niestety, zauważalnym przez Helsińską Fundację Praw Człowieka trendem jest blokowanie krytycznych użytkowników komentujących strony prowadzone przez instytucje finansowane z funduszy publicznych [4] “.
Na stronie stowarzyszenie Sieć Obywatelska Watchdog Polska został wyrażony godny odnotowania postulat: „ważne, by takie same zasady dla debaty publicznej obowiązywały wszystkich. By równe prawo do informacji miał nie tylko dziennikarz, ale także osoby udzielające się na blogach, forach czy dyskutujące z gronie znajomych i przyjaciół [5] “. Podsumowując, odbieranie dostępu do oficjalnych profili instytucji publicznych, jeśli nie ma ku temu właściwej podstawy prawnej, jest de facto aktem cenzury prewencyjnej. To też forma publicznego ostracyzmu – obie te rzeczy są absolutnie niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawa.
Powyższe jest możliwe z powodu braku odpowiednich regulacji, które byłyby konsekwentnie przestrzegane. Dlatego proszę o odpowiedź na następujące pytania: Czy istnieją jednolite i spójne wytyczne/zasady dla urzędów i instytucji publicznych dotyczące korzystania z mediów społecznościowych? Jeśli nie – czy rząd zamierza rozpocząć prace nad opracowaniem stosownych regulacji? Ile spraw sądowych przeciw instytucjom publicznym dotyczących blokowania obywateli w mediach społecznościowych miało miejsce w latach 2020–2025? Proszę o szczegóły: roczne dane, instytucje oraz koszty.
Poseł Wipler wyraża zaniepokojenie doniesieniami o nadużywaniu procedury "Niebieskiej Karty" w konfliktach okołorozwodowych i pyta o dane dotyczące interwencji policji, liczby spraw, powodów umorzeń oraz analiz ministerstwa w tym zakresie. Poseł dopytuje się o statystyki związane z wykorzystaniem procedury "Niebieskiej Karty" w kontekście sporów rodzicielskich.
Poseł Wipler pyta o funkcjonowanie systemu eWUŚ, w szczególności o liczbę świadczeń udzielonych na podstawie oświadczeń pacjentów, weryfikację tych oświadczeń oraz koszty działania systemu. Poseł wyraża obawę co do potencjalnych nadużyć i efektywności systemu w kontekście kosztów i odzyskiwania nienależnych świadczeń.
Poseł kwestionuje decyzję o zakazie wjazdu na teren jednostek wojskowych samochodów wyprodukowanych w Chinach, argumentując, że kryterium kraju produkcji jest niespójne i pomija aspekty techniczne. Pyta o konkretne kryteria zakazu, jego egzekwowanie oraz planowane procedury weryfikacji.
Poseł Wipler wyraża zaniepokojenie realizacją programu zakupu czołgów K2, kwestionując brak doświadczenia Hyundai Rotem w produkcji pojazdów wsparcia i zlecanie projektów zagranicznym firmom. Pyta o koszty marż, wpływ na polski przemysł obronny i postępowania wyjaśniające w MON w związku z wysokimi prowizjami przy pierwszym kontrakcie.
Poseł Przemysław Wipler wyraża zaniepokojenie funkcjonowaniem, architekturą techniczną i bezpieczeństwem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), zadając szereg pytań dotyczących wykorzystywanej infrastruktury, udziału podmiotów trzecich, cyberbezpieczeństwa i audytów systemu. Pyta również o rolę ABW i NASK w opiniowaniu systemu KSeF.
Projekt ustawy wprowadza do Kodeksu karnego nowy artykuł 255b, który penalizuje publiczne rozpowszechnianie w sieci teleinformatycznej treści przedstawiających popełnianie określonych czynów zabronionych, takich jak przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu, wolności seksualnej, znęcanie się nad zwierzętami (w tym głowonogami), naruszenie nietykalności cielesnej prowadzące do poniżenia oraz przestępstwa skarbowe związane z hazardem. Ma to na celu zwalczanie tzw. patostreamingu, który jest zjawiskiem szkodliwym społecznie, szczególnie dla dzieci i młodzieży. Ustawa przewiduje karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat, z wyłączeniem przypadków, gdy czyn został popełniony w ramach działalności artystycznej, edukacyjnej, kolekcjonerskiej lub naukowej. Dodatkowo, penalizowane jest również rozpowszechnianie treści przedstawiających pozorowane popełnienie tych czynów, jeśli są one przedstawiane jako autentyczne.
Projekt ustawy zakłada zniesienie ograniczenia biernego prawa wyborczego na stanowiska wójta, burmistrza i prezydenta miasta, eliminując zasadę dwukadencyjności wprowadzoną wcześniej do Kodeksu Wyborczego. Celem jest usunięcie regulacji, która w ocenie projektodawców narusza zasadę demokratycznego państwa prawnego i ogranicza prawa obywatelskie. Ustawa uchyla art. 11 § 4 Kodeksu Wyborczego oraz art. 17 ustawy z 2018 r., który odraczał stosowanie zasady dwukadencyjności. Projektodawcy argumentują, że polska demokracja reguluje się sama poprzez decyzje wyborców i nie potrzebuje interwencji ustawodawcy w tym zakresie.
Dokument stanowi informację o istotnych problemach wynikających z działalności i orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego w 2024 roku. Zawiera analizę pozycji ustrojowej i kompetencji TK, wybrane zagadnienia wynikające z wyroków (m.in. zasada zaufania obywateli do państwa, wolności i prawa konstytucyjne), kontrolę skarg i wniosków oraz skutki orzeczeń dla prawodawcy. Raport podkreśla problem braku publikacji orzeczeń TK w Dzienniku Ustaw i Monitorze Polskim, co jest sprzeczne z prawem.
Projekt ustawy o zmianie Prawa wodnego ma na celu zachęcenie właścicieli urządzeń wodnych do legalizacji tych urządzeń, wykonanych bez wymaganego pozwolenia, poprzez czasowe zwolnienie z opłaty legalizacyjnej i warunkowe zwolnienie z administracyjnej kary pieniężnej. Zwolnienia te dotyczą właścicieli, którzy złożą wniosek o legalizację do 30 września 2027 r. Celem jest pełne ewidencjonowanie urządzeń wodnych, pozyskiwanie informacji o ich parametrach i wpływie na środowisko, oraz poprawa nadzoru nad gospodarką wodną. Brak legalizacji oznacza, że w środowisku funkcjonują urządzenia pozostające poza nadzorem.
Przedstawiony dokument to sprawozdanie Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka dotyczące sprawozdania z działalności Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (UODO) w roku 2024. Komisja, po rozpatrzeniu sprawozdania Prezesa UODO i przeprowadzeniu dyskusji, wnosi o przyjęcie tego sprawozdania przez Sejm. Dokument ten dotyczy więc oceny pracy UODO w zakresie ochrony danych osobowych. Nie wprowadza on nowych przepisów prawnych, a jedynie rekomenduje przyjęcie sprawozdania z działalności.