Interpelacja w sprawie niejednoznacznych zasad stosowania ulgi rehabilitacyjnej dotyczącej adaptacji i wyposażenia mieszkań osób z niepełnosprawnościami

Ulga rehabilitacyjna przewidziana w art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala osobom z orzeczoną niepełnosprawnością na odliczenie wydatków związanych z adaptacją i wyposażeniem mieszkań lub domów, stosownie do ich indywidualnych potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

W praktyce jednak przepisy te budzą liczne wątpliwości interpretacyjne. Brak ustawowego katalogu wydatków kwalifikowanych sprawia, że organy podatkowe różnie interpretują pojęcie „adaptacji” i „wyposażenia”, co prowadzi do nierównego traktowania podatników. Zdarza się, że urzędy skarbowe uznają prawo do odliczenia kosztów remontu łazienki, lecz odmawiają odliczenia podobnych wydatków w innych pomieszczeniach, mimo że są one podyktowane rzeczywistymi potrzebami osoby z niepełnosprawnością.

Dodatkowe trudności pojawiają się w sytuacjach, gdy osoba niepełnosprawna przystosowuje do swoich potrzeb nowo wybudowany dom – wówczas część urzędów odmawia prawa do ulgi, uznając, że nie jest to remont, mimo iż przepisy nie zawężają ulgi do tego rodzaju prac.

Niejasność przepisów prowadzi do nierównego stosowania prawa, a osoby z niepełnosprawnościami, często ponoszące znaczne koszty dostosowania miejsca zamieszkania, muszą indywidualnie występować o interpretacje podatkowe, które nierzadko są rozbieżne.

W świetle powyższego zwracam się z prośbą o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania: