Interpelacja w sprawie braku publikacji budżetów w układzie zadaniowym oraz ograniczonej transparentności finansów publicznych
Data wpływu: 2025-11-03
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Poseł Wipler pyta o brak publikacji budżetów w układzie zadaniowym, co utrudnia kontrolę społeczną i podważa transparentność finansów publicznych. Kwestionuje on sposób realizacji obowiązku kontroli wykonania budżetu państwa przez Ministra Finansów w świetle art. 174 ustawy o finansach publicznych.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie braku publikacji budżetów w układzie zadaniowym oraz ograniczonej transparentności finansów publicznych Interpelacja nr 13385 do ministra finansów i gospodarki w sprawie braku publikacji budżetów w układzie zadaniowym oraz ograniczonej transparentności finansów publicznych Zgłaszający: Przemysław Wipler Data wpływu: 03-11-2025 Szanowny Panie Ministrze, jednym z filarów przejrzystości finansów publicznych jest jawność oraz dostęp obywateli do szczegółowych informacji o sposobie wydatkowania środków budżetowych.
Budżet zadaniowy, zgodnie z założeniami przedstawionymi przez samo Ministerstwo Finansów [1] , ma stanowić narzędzie służące skuteczności, efektywności, przejrzystości oraz programowaniu wieloletniemu w zarządzaniu wydatkami publicznymi. Tymczasem, mimo deklarowanej wagi tej formy prezentacji budżetu, szczegółowe budżety zadaniowe poszczególnych resortów i jednostek nie są od kilku lat publicznie udostępniane. Dla przykładu, na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości ostatnim dostępnym rokiem budżetu zadaniowego jest rok 2021 [2] .
Brak tych danych utrudnia ocenę efektywności wydatkowania środków publicznych, ogranicza kontrolę społeczną oraz podważa zasadę transparentności finansów państwa. W kontekście art. 174 ustawy o finansach publicznych, który nakłada na ministra finansów obowiązek kontroli wykonania budżetu państwa, rodzi to poważne wątpliwości co do sposobu realizacji tego obowiązku i skuteczności mechanizmów nadzoru finansowego. W związku z powyższym zwracam się z następującymi pytaniami: Jaki jest powód zaniechania praktyki sporządzania oraz publikowania szczegółowych raportów zadaniowych poszczególnych ministerstw i jednostek podległych?
Jak Minister Finansów realizuje art. 174 ustawy o finansach publicznych, czyli kontrolę wykonania budżetu państwa? Jakie narzędzia i mierniki stosuje? Jakie są raporty kontrolne (zakres, częstotliwość, sposób wykorzystania)? Jakie działania naprawcze podejmowane były w przypadku stwierdzenia niegospodarności lub nieefektywności? Ile i jakie czynności zostały przeprowadzane w celu sprawowania kontroli nad budżetem? Czy Minister uważa, że usunięcie tych regulacji było właściwe i ta decyzja spowodowała polepszenie efektywności kontroli nad budżetem państwa? Jeżeli tak – dlaczego?
Jakich narzędzi używa Ministerstwo Finansów do sprawowania nadzoru nad budżetem państwa a priori? Jak ministerstwo zapewnia wiedzę o tym, na co dokładnie wydają środki poszczególne jednostki budżetowe, skoro brak jest układu zadaniowego i jawnego controllingu? Czy resort planuje przywrócenie publicznego układu zadaniowego lub wprowadzenie alternatywnego systemu raportowania wydatków w podziale na zadania i efekty? Czy Ministerstwo Finansów posiada szczegółowe, aktualne budżety zadaniowe poszczególnych ministerstw za lata 2022–2025? Jeśli tak – proszę o ich udostępnienie.
[1] https://www.gov.pl/web/finanse/budzet-zadaniowy (data dostępu: 3.11.2025 r.) [2] https://www.gov.pl/web/sprawiedliwosc/budzet1 (data dostępu: 3.11.2025 r.)
Poseł Wipler pyta o funkcjonowanie systemu eWUŚ, w szczególności o liczbę świadczeń udzielonych na podstawie oświadczeń pacjentów, weryfikację tych oświadczeń oraz koszty działania systemu. Poseł wyraża obawę co do potencjalnych nadużyć i efektywności systemu w kontekście kosztów i odzyskiwania nienależnych świadczeń.
Poseł kwestionuje decyzję o zakazie wjazdu na teren jednostek wojskowych samochodów wyprodukowanych w Chinach, argumentując, że kryterium kraju produkcji jest niespójne i pomija aspekty techniczne. Pyta o konkretne kryteria zakazu, jego egzekwowanie oraz planowane procedury weryfikacji.
Poseł Wipler wyraża zaniepokojenie realizacją programu zakupu czołgów K2, kwestionując brak doświadczenia Hyundai Rotem w produkcji pojazdów wsparcia i zlecanie projektów zagranicznym firmom. Pyta o koszty marż, wpływ na polski przemysł obronny i postępowania wyjaśniające w MON w związku z wysokimi prowizjami przy pierwszym kontrakcie.
Poseł Przemysław Wipler wyraża zaniepokojenie funkcjonowaniem, architekturą techniczną i bezpieczeństwem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), zadając szereg pytań dotyczących wykorzystywanej infrastruktury, udziału podmiotów trzecich, cyberbezpieczeństwa i audytów systemu. Pyta również o rolę ABW i NASK w opiniowaniu systemu KSeF.
Poseł Wipler kwestionuje rozbieżności w szacunkach Ministra Finansów dotyczących oszczędności wynikających z programu SAFE i domaga się udostępnienia szczegółowej dokumentacji analitycznej oraz kalkulacji kosztów i korzyści związanych z programem. Poseł wyraża obawę, że podawane kwoty są życzeniowe i służą jedynie uwiarygodnieniu dalszego zadłużania państwa.
Projekt ustawy o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi oraz ustawy o obrocie instrumentami finansowymi został skierowany do ponownego rozpatrzenia przez Komisję do Spraw Deregulacji oraz Komisję Finansów Publicznych. Po rozpatrzeniu wniosku zgłoszonego w drugim czytaniu, komisje wnoszą o odrzucenie projektu ustawy. Wniosek o odrzucenie został złożony przez KP PiS.
Projekt ustawy zmienia ustawę o finansach publicznych oraz inne ustawy, wprowadzając poprawki zgłoszone w drugim czytaniu. Poprawki dotyczą m.in. definicji zasobów własnych Unii Europejskiej, zasad realizacji inwestycji o wysokiej wartości kosztorysowej, przenoszenia wydatków majątkowych, upoważnień do zmian limitów zobowiązań oraz terminów przekazywania dochodów budżetowych przez jednostki samorządu terytorialnego. Celem zmian jest doprecyzowanie i uelastycznienie przepisów dotyczących finansów publicznych w kontekście realizacji inwestycji i współpracy z Unią Europejską. Dodatkowo doprecyzowuje kwestie związane z darowiznami na rzecz JST.
Projekt ustawy dotyczy zmian w ustawie o finansach publicznych oraz niektórych innych ustawach. Został on skierowany do Komisji Finansów Publicznych przez Marszałka Sejmu i rozpatrzony na posiedzeniu komisji. Komisja wnosi o uchwalenie projektu ustawy przez Sejm. Celem zmian nie jest sprecyzowany w tym fragmencie, ale dotyczy on obszaru finansów publicznych.
Projekt ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw ma na celu dostosowanie przepisów do wymogów Krajowego Planu Odbudowy (KPO) oraz wprowadzenie szeregu zmian technicznych i doprecyzowujących w zakresie finansów publicznych. Nowelizacja dotyczy m.in. klasyfikacji dochodów i wydatków publicznych, zasad planowania i wykonywania budżetu, gospodarowania środkami europejskimi, a także kontroli nad wydatkami inwestycyjnymi. Wprowadza się obowiązek sporządzania oceny inwestycji dla projektów finansowanych ze środków publicznych powyżej określonej kwoty, a także zmiany w zakresie rezerw celowych i dotacji. Celem jest zwiększenie efektywności i transparentności w zarządzaniu środkami publicznymi.
Projekt ustawy dotyczy zmian w składach osobowych komisji sejmowych. Na podstawie art. 20 ust. 1 i art. 137 ust. 4 Regulaminu Sejmu, Prezydium Sejmu wnioskuje o odwołanie i powołanie posłów do różnych komisji, takich jak Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych, Komisja do Spraw Energii, Klimatu i Aktywów Państwowych, Komisja Finansów Publicznych, Komisja Zdrowia, Komisja Nadzwyczajna do spraw ochrony zwierząt, Komisja Nadzwyczajna do spraw zmian w kodyfikacjach oraz Komisja do Spraw Służb Specjalnych. Celem tych zmian jest dostosowanie składów komisji do bieżących potrzeb i zapewnienie efektywnej pracy parlamentarnej. Zmiany personalne mają umożliwić lepsze reprezentowanie różnych opcji politycznych w pracach legislacyjnych.