Interpelacja w sprawie stworzenia form wsparcia dla podmiotów zapewniających schronienie koniom uratowanym przed ubojem lub porzuceniem

Szanowny Panie Ministrze,

na terenie całej Polski działa szereg fundacji, stowarzyszeń oraz osób prywatnych, które z ogromnym poświęceniem ratują konie - zwierzęta szczególnie wrażliwe, wymagające stałej opieki, odpowiedniej infrastruktury oraz znacznych nakładów finansowych na utrzymanie, leczenie i wyżywienie. Podmioty te często przejmują konie w bardzo złym stanie zdrowia lub prawnego zobowiązania, a także wykupują je bezpośrednio przed wysyłką na ubój. Ich działalność jest nie tylko wyrazem empatii, ale również realnym wsparciem państwa w zakresie ochrony zwierząt gospodarskich.

Jednocześnie zauważyć należy, że w polskim systemie prawnym funkcjonują mechanizmy wsparcia np. dla opiekunów kotów wolnobytujących oraz niektórych innych działań pomocowych w zakresie ochrony zwierząt, natomiast brakuje analogicznych narzędzi w odniesieniu do koni, mimo że skala potrzeb jest tu niewspółmiernie większa. Utrzymanie jednego konia wiąże się z kosztami znacznie przewyższającymi potrzeby innych zwierząt domowych, obejmującymi m.in. paszę, opiekę weterynaryjną, kowala, szczepienia, odrobaczanie, specjalistyczny sprzęt, a także zapewnienie odpowiednich warunków bytowych i przestrzeni.

Wielu opiekunów koni - zarówno organizacje pozarządowe, jak i osoby prywatne - funkcjonuje dziś na granicy możliwości finansowych. Realizują oni zadania, które wpisują się w cele publiczne państwa, lecz bez dostępu do stabilnych form wsparcia systemowego. W obecnej sytuacji nawet niewielkie zaburzenia rynku pasz, wzrost cen usług weterynaryjnych czy sezonowe ograniczenia dostępności siana prowadzą do bardzo trudnych sytuacji zagrażających dalszemu funkcjonowaniu tych miejsc.

W związku z powyższym uprzejmie proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1. Czy ministerstwo planuje stworzenie systemowych mechanizmów finansowego wsparcia dla fundacji, stowarzyszeń oraz osób indywidualnych prowadzących schronienia dla koni, analogicznie do rozwiązań funkcjonujących w przypadku opieki nad kotami wolnobytującymi?

2. Czy rozważane jest wprowadzenie programu dotacyjnego lub subwencji celowych na zapewnienie podstawowych potrzeb bytowych koni (pasza, siano, opieka weterynaryjna, infrastruktura), które trafiają do schronień w trybie interwencyjnym bądź są ratowane przed ubojem?

3. Czy ministerstwo analizuje możliwość wsparcia dla podmiotów, które przejmują konie odebrane właścicielom z powodu zaniedbań lub znęcania się nad zwierzętami, a tym samym odciążają administrację publiczną i służby?

4. Czy w ocenie ministerstwa istnieje potrzeba uregulowania statusu prawnego tzw. domów dla koni jako szczególnej formy działalności ochronnej, co umożliwiłoby lepszą koordynację i systemowe wsparcie ich funkcjonowania?

5. Czy ministerstwo planuje podjęcie dialogu z organizacjami pozarządowymi działającymi na rzecz koni w celu wypracowania rozwiązań odpowiadających realnym kosztom i potrzebom tych podmiotów?

Utworzenie jasnych, przewidywalnych i dostępnych form wsparcia dla osób i instytucji ratujących konie jest koniecznością, która wynika zarówno z troski o dobro zwierząt, jak i z poczucia sprawiedliwości wobec tych, którzy wykonują ogromną pracę na rzecz ochrony zwierząt gospodarskich, nierzadko przejmując obowiązki, które w innym modelu spoczywałyby na administracji publicznej.