Interpelacja w sprawie obowiązku osobistego składania wniosków o wydanie karty parkingowej przez osoby z niepełnosprawnościami

Na podstawie art. 191 Regulaminu Sejmu RP zwracam się z interpelacją w sprawie praktyki wymagającej osobistego stawiennictwa osoby z niepełnosprawnością przy składaniu wniosku o wydanie karty parkingowej – także w sytuacjach, w których stan zdrowia czyni to szczególnie uciążliwym lub wręcz nieracjonalnym.

Do biura poselskiego w Bydgoszczy zwróciła się Pani Anna, która w ostatnich dniach towarzyszyła swojemu niepełnosprawnemu teściowi podczas posiedzenia komisji w Powiatowym Zespole do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Teść Pani Anny jest osobą po przebytym udarze, z istotnymi problemami w poruszaniu się. Samo przybycie na komisję lekarską było dla niego bardzo męczące i wyczerpujące.

Jak poinformowano rodzinę, aby złożyć wniosek o przyznanie karty parkingowej, teść Pani Anny będzie musiał ponownie osobiście stawić się w urzędzie. W ich przypadku – gdy teść ledwo się porusza, wymaga stałej pomocy i nie jest w stanie samodzielnie pisać – jest to praktyka niezrozumiała i nadmiernie obciążająca.

Urzędnik wskazał jednocześnie, że obowiązek ten wynika wprost z przepisów.

Podstawa prawna obowiązku osobistego złożenia wniosku

Obowiązek osobistego składania wniosku wynika z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych, który stanowi, że: „osoba niepełnosprawna składa wniosek osobiście” , z wyjątkiem ściśle określonych przypadków (m.in. osoby małoletniej oraz osoby ubezwłasnowolnionej – § 2 ust. 3 pkt 1-3).

Dodatkowo, wniosek ma być podpisany w obecności przewodniczącego zespołu lub osoby upoważnionej ( § 3 ust. 1 ). Co istotne, nawet w razie braku możliwości złożenia podpisu przewidziano jedynie adnotację o braku możliwości podpisu ( § 3 ust. 3 ), ale nie zniesiono obowiązku osobistego złożenia wniosku.

Pytania do Pani Ministry:

Czy do ministerstwa docierają informacje, że obowiązek osobistego złożenia wniosku o kartę parkingową (zwłaszcza po niedawnym badaniu komisji) może prowadzić do nadmiernego obciążenia osób z poważnymi ograniczeniami mobilności (np. po udarach, z chorobami neurologicznymi, w trakcie rehabilitacji)?

Jakie były przesłanki wprowadzenia i utrzymywania wymogu osobistego złożenia wniosku w § 2 ust. 3 rozporządzenia – w szczególności w sytuacji, gdy autentyczność danych można weryfikować innymi metodami (np. pełnomocnictwo, weryfikacja dokumentów)?

Czy ministerstwo analizowało możliwość wprowadzenia pełnomocnika (na wzór odbioru karty przez osobę upoważnioną) także na etapie złożenia wniosku , co ograniczyłoby konieczność dodatkowych wizyt w urzędzie dla osób o znacznie ograniczonej mobilności? (Obecnie wyjątki nie obejmują takich przypadków jak opisany – § 2 ust. 3 pkt 1-3).

Czy rozważane jest dodanie do rozporządzenia przesłanki medycznej/funkcjonalnej, np. „w przypadku osób, których stan zdrowia uniemożliwia lub w sposób istotny utrudnia stawiennictwo”, co pozwoliłoby na złożenie wniosku przez opiekuna/pełnomocnika wraz z zaświadczeniem lekarskim?

Czy ministerstwo dopuszcza wprowadzenie procedury alternatywnej:

a) złożenie wniosku z podpisem poświadczonym (np. notarialnie), albo b) złożenie wniosku elektronicznie (podpis zaufany/kwalifikowany), albo c) złożenie wniosku w miejscu pobytu osoby (np. wizyta pracownika zespołu/mobilny punkt obsługi) – przynajmniej dla przypadków skrajnych?

Czy resort posiada dane ile wniosków o kartę parkingową rocznie jest pozostawianych bez rozpoznania lub nie jest składanych w ogóle z powodu bariery w postaci wymogu osobistego stawiennictwa?

Czy ministerstwo planuje zmianę obowiązujących przepisów w tym zakresie i – jeśli tak – w jakim kierunku (pełnomocnik, droga elektroniczna, odstępstwa zdrowotne), tak aby procedura była jednocześnie bezpieczna i realnie dostępna dla osób z najpoważniejszymi ograniczeniami ruchowymi?

Posłanka na Sejm RP Iwona Maria Kozłowska