Interpelacja w sprawie zagrożeń dla bezpieczeństwa dzieci i młodzieży wynikających z działalności sieci "764" oraz podobnych struktur przemocy cyfrowej
Data wpływu: 2026-01-23
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Posłanka Monika Rosa pyta Ministra Sprawiedliwości o zagrożenia związane z siecią "764" i podobnymi strukturami przemocy cyfrowej wymierzonymi w dzieci i młodzież w Polsce, w tym o działania podejmowane przez organy ścigania i planowane inicjatywy legislacyjne/edukacyjne. Wyraża zaniepokojenie skalą tego zjawiska i gotowością systemu sprawiedliwości do reakcji.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie zagrożeń dla bezpieczeństwa dzieci i młodzieży wynikających z działalności sieci "764" oraz podobnych struktur przemocy cyfrowej Interpelacja nr 14836 do ministra sprawiedliwości w sprawie zagrożeń dla bezpieczeństwa dzieci i młodzieży wynikających z działalności sieci "764" oraz podobnych struktur przemocy cyfrowej Zgłaszający: Monika Rosa Data wpływu: 23-01-2026 Szanowny Panie Ministrze, zwracam się do Pana Ministra z interpelacją w sprawie narastającego zagrożenia dla bezpieczeństwa dzieci i młodzieży w Internecie, związanego z działalnością brutalnej sieci określanej jako „764”, której funkcjonowanie polega na systemowym wykorzystywaniu nieletnich, przymuszaniu ich do samookaleczeń, aktów przemocy, a także do produkcji i rozpowszechniania drastycznych treści o charakterze seksualnym i brutalnym.
Jak wynika z doniesień opublikowanych m.in. przez portal CyberDefence24, a także z komunikatów Federalnego Biura Śledczego (FBI) w Stanach Zjednoczonych, sieć „764” stanowi poważne i dynamicznie rozwijające się zagrożenie o charakterze transnarodowym. Członkowie tej struktury wykorzystują platformy internetowe i komunikatory popularne wśród dzieci i młodzieży do werbowania ofiar, stosując manipulację psychologiczną, szantaż, grooming oraz presję rówieśniczą. W wielu przypadkach działania te prowadzą do poważnych obrażeń fizycznych, prób samobójczych, a także do eskalacji przemocy w świecie rzeczywistym.
Szczególnie niepokojący jest fakt, że ofiarami sieci „764” są często osoby niepełnoletnie, w tym bardzo młode dzieci, a sprawcy nierzadko również należą do grupy wiekowej nieletnich lub młodych dorosłych. Zjawisko to lokuje się na styku przestępczości seksualnej wobec dzieci, cyberprzemocy oraz nowego typu brutalnego ekstremizmu o charakterze nihilistycznym, co znacząco utrudnia jego identyfikację i przeciwdziałanie w ramach tradycyjnych instrumentów prawnych.
Z dostępnych informacji wynika, że organy ścigania w innych państwach, w szczególności w USA, kwalifikują działalność sieci „764” jako zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego i prowadzą skoordynowane działania operacyjne, obejmujące zarzuty z zakresu przestępczości seksualnej wobec dzieci, cyberstalkingu, przestępczości zorganizowanej oraz ekstremizmu. W tym kontekście zasadne wydaje się pytanie o skalę rozpoznania tego zjawiska przez polskie organy ścigania oraz o gotowość systemu wymiaru sprawiedliwości do reagowania na tego typu zagrożenia.
Mając na uwadze konstytucyjny obowiązek państwa w zakresie ochrony praw dziecka, a także rosnącą rolę Internetu i platform cyfrowych w życiu najmłodszych, niezbędne wydaje się podjęcie działań zarówno o charakterze represyjnym, jak i prewencyjnym, w tym ścisłej współpracy organów ścigania, wymiaru sprawiedliwości, instytucji edukacyjnych oraz podmiotów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo cyfrowe.
W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Czy Ministerstwo Sprawiedliwości posiada informacje lub prowadzi analizy dotyczące obecności lub aktywności sieci „764” bądź podobnych struktur wykorzystujących dzieci i młodzież na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej? Czy w postępowaniach prowadzonych przez prokuraturę lub inne organy podległe ministrowi sprawiedliwości identyfikowane są sprawy o charakterze zbliżonym do działań sieci „764”, obejmujące przymuszanie nieletnich do samookaleczeń, przemocy lub produkcji drastycznych treści?
Czy Ministerstwo Sprawiedliwości rozważa wypracowanie szczególnych wytycznych lub rekomendacji dla prokuratur i sądów w zakresie kwalifikacji prawnej czynów związanych z działalnością brutalnych sieci internetowych wymierzonych w dzieci, w tym z wykorzystaniem instrumentów przewidzianych dla zwalczania przestępczości zorganizowanej? Czy planowana jest współpraca Ministerstwa Sprawiedliwości z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwem Edukacji Narodowej, NASK, Policją oraz organizacjami zajmującymi się ochroną praw dziecka w celu wzmocnienia mechanizmów wczesnego wykrywania i reagowania na tego rodzaju zagrożenia?
Jakie działania o charakterze legislacyjnym, organizacyjnym lub edukacyjnym Ministerstwo Sprawiedliwości uznaje obecnie za najbardziej efektywne w przeciwdziałaniu brutalnym formom cyberprzemocy i wykorzystywania dzieci w środowisku cyfrowym?
Posłowie pytają o funkcjonowanie systemu świadczenia wspierającego dla osób z niepełnosprawnością słuchu, podnosząc problem niedostatecznego uwzględnienia specyfiki ich potrzeb w kryteriach oceny. Domagają się analizy i ewentualnych zmian w systemie, aby lepiej odpowiadał on na bariery komunikacyjne i społeczne, z jakimi mierzą się osoby głuche.
Poseł interweniuje w sprawie niejasności dotyczących stosowania nowych przepisów o minimalnym wieku kandydatów na kierowców i ważności egzaminów, szczególnie w kontekście osób, które rozpoczęły kurs przed wejściem w życie nowych regulacji. Pyta o możliwość unieważnienia egzaminów przeprowadzonych zgodnie z procedurami i domaga się jednolitych wytycznych dla urzędów.
Posłowie kwestionują zasady podziału środków w ramach rządowego programu leczenia niepłodności in vitro na lata 2024-2028, wskazując na nieproporcjonalnie duże finansowanie podmiotów prywatnych kosztem publicznych. Domagają się ujawnienia kryteriów i algorytmu podziału środków oraz zapewnienia transparentności i równych warunków dla wszystkich realizatorów programu.
Posłowie pytają o odpowiedzialność karną za rozpowszechnianie w Internecie nagrań dokumentujących zabójstwo, zwracając uwagę na masowy charakter tego zjawiska i wątpliwości co do skuteczności obecnych przepisów. Interpelacja dotyczy działań prokuratury w takich przypadkach oraz ewentualnych zmian legislacyjnych w celu skuteczniejszego ścigania tego typu czynów.
Posłowie wyrażają zaniepokojenie gwałtownym spadkiem zainteresowania programem "Czyste Powietrze" po zmianach w 2025 r., pytając o działania naprawcze i dostępność programu dla osób o niskich dochodach. Krytykują obecne tempo realizacji programu i wnoszą o poprawę jego efektywności oraz ochronę beneficjentów przed nieuczciwymi wykonawcami.
Projekt ustawy nowelizuje ustawę o kuratorach sądowych, mając na celu zwiększenie efektywności naboru do służby kuratorskiej oraz poprawę funkcjonowania i organizacji tej służby. Kluczową zmianą jest wprowadzenie nowych wzorów legitymacji służbowych dla kuratorów i aplikantów, aby mogły być uznane za dokumenty publiczne. Ustawa umożliwia Ministrowi Sprawiedliwości zwolnienie aplikanta z części aplikacji kuratorskiej bez konieczności zwalniania go z egzaminu. Ponadto, doprecyzowano zasady przyznawania dodatku specjalnego kuratorom oraz rozszerzono możliwości delegowania kuratorów do Ministerstwa Sprawiedliwości.
Projekt ustawy ma na celu zmianę Kodeksu postępowania cywilnego i ustawy o kuratorach sądowych, aby zwiększyć ochronę dobra dziecka podczas przymusowego odbierania dzieci. Proponowane zmiany doprecyzowują przesłanki zmiany postanowienia o odebraniu dziecka, wprowadzają obowiązek rejestrowania odbioru za pomocą obrazu i dźwięku oraz zapewniają obecność psychologa podczas procedury. Celem jest zwiększenie transparentności procesu, zminimalizowanie traumatyzacji dzieci i zapewnienie zgodności z prawem. Ustawa ma wejść w życie 1 stycznia 2026 r.
Prezydent RP zawetował ustawę nowelizującą przepisy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich ("Lex Kamilek"). Prezydent argumentuje, że ustawa, choć zawiera pewne pożądane zmiany, wprowadza rozwiązania obniżające standard ochrony dzieci, w szczególności poprzez rezygnację z obligatoryjnej weryfikacji osób mających kontakt z dziećmi za pomocą zaświadczeń z rejestrów karnych i zastąpienie ich oświadczeniami. Uważa, że takie zmiany mogą prowadzić do sytuacji, w której osoby skazane za poważne przestępstwa będą miały dostęp do dzieci, co narusza konstytucyjny obowiązek ochrony praw dziecka. Prezydent proponuje powrót do weryfikacji za pomocą zaświadczeń z rejestrów, dopuszczając uproszczenie procedur w inny sposób, np. przez zwolnienie z opłat skarbowych lub ułatwienie dostępu do danych z rejestrów.