Interpelacja w sprawie przyszłości polskiej fabryki autobusów elektrycznych i elektryczno-wodorowych w Bydgoszczy w kontekście strategii i działań Agencji Rozwoju Przemysłu

Szanowny Panie Ministrze,

zwracam się do Pana w związku z niepokojącymi informacjami dotyczącymi planowanego zamknięcia fabryki autobusów elektrycznych i elektryczno-wodorowych w Bydgoszczy, należącej do Agencji Rozwoju Przemysłu. Jako przewodniczący Parlamentarnego Zespołu ds. energetyki rozproszonej, elektromobilności i innowacji z ogromnym zaangażowaniem śledzę rozwój polskiego sektora elektromobilności, który odgrywa kluczową rolę w transformacji gospodarki i w dążeniu do zwiększenia niezależności energetycznej kraju.

Zamknięcie tej fabryki byłoby nie tylko dotkliwym ciosem dla całej branży, ale również wpłynęłoby negatywnie na budżety samorządów, które w wyniku zmniejszenia konkurencyjności na rynku zmuszone byłyby ponosić wyższe koszty zakupu autobusów – nawet o 20-30%. Dodatkowo fabryka ta specjalizuje się w produkcji krótkich serii pojazdów, które nie są interesujące dla dużych koncernów międzynarodowych.

Polska Izba Rozwoju Elektromobilności w Zielonej Górze wskazuje, że takie przedsiębiorstwa jak bydgoska fabryka mają potencjał współpracy z uczelniami wyższymi i szkołami średnimi, co mogłoby stać się filarem rozwoju nowoczesnych technologii. Dzięki temu moglibyśmy nie tylko zwiększać innowacyjność polskiej gospodarki, ale również podnosić bezpieczeństwo energetyczne kraju.

W związku z powyższym uprzejmie proszę o odpowiedź na następujące pytania:

1. Jakie działania Ministerstwo Aktywów Państwowych oraz Agencja Rozwoju Przemysłu zamierzają podjąć w celu utrzymania działalności fabryki w Bydgoszczy? Czy istnieje szczegółowy plan ratunkowy dla tego przedsiębiorstwa?

2. Czy przeprowadzono analizy dotyczące ekonomicznych i społecznych skutków zamknięcia tej fabryki? Jeśli tak, jakie są ich wyniki?

3. Jakie kwoty odszkodowań lub roszczeń ARP będzie musiała wypłacić klientom fabryki w związku z niedotrzymaniem warunków umów gwarancyjnych?

4. Czy ministerstwo rozważa wsparcie fabryki w celu przekształcenia jej w ośrodek badawczo-produkcyjny zdolny do współpracy z producentami ładowarek samochodowych, magazynów energii oraz elektrycznych pojazdów użytkowych?

5. Jak ministerstwo ocenia wpływ ewentualnego zamknięcia fabryki na konkurencyjność polskiego rynku elektromobilności i koszty ponoszone przez samorządy w przetargach na zakup autobusów?

6. W razie zamknięcia fabryki kto będzie właścicielem i co się będzie działo z tzw. dobrami niematerialnymi jak know-how.

Podjęte decyzje w tej sprawie będą istotnym sygnałem dla całej branży elektromobilności, wskazującym, na ile deklaracje wspierania innowacji i rozwoju gospodarczego znajdują odzwierciedlenie w praktyce.

Z poważaniem Artur Łącki