Interpelacja w sprawie hipokryzji rządu w kontekście obniżenia składki zdrowotnej i konsekwencji tego dla zdrowia oraz życia obywateli Rzeczypospolitej Polskiej
Data wpływu: 2025-04-07
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Interpelacja krytykuje obniżenie składki zdrowotnej przez rząd, argumentując, że spowoduje to poważne konsekwencje dla systemu ochrony zdrowia i życia obywateli. Poseł kwestionuje hipokryzję rządu, który wcześniej obiecywał poprawę w służbie zdrowia i pyta o analizy skutków obniżenia składki.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie hipokryzji rządu w kontekście obniżenia składki zdrowotnej i konsekwencji tego dla zdrowia oraz życia obywateli Rzeczypospolitej Polskiej Interpelacja nr 9079 do prezesa Rady Ministrów w sprawie hipokryzji rządu w kontekście obniżenia składki zdrowotnej i konsekwencji tego dla zdrowia oraz życia obywateli Rzeczypospolitej Polskiej Zgłaszający: Jarosław Sachajko, Anna Gembicka Data wpływu: 07-04-2025 Szanowny Panie Premierze, w imieniu obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, z poczuciem najwyższej odpowiedzialności i rosnącego niepokoju, kieruję do Państwa interpelację w sprawie, która dotyka najbardziej podstawowego obowiązku polskiego państwa – zapewnienia obywatelom dostępu do ochrony zdrowia, leczenia i ratowania życia.
Dzisiaj rządząca koalicja, przy wsparciu Pani Minister Zdrowia, przegłosowała ustawę obniżającą składkę zdrowotną, co skutkuje ubytkiem kilku miliardów złotych rocznie w budżecie Narodowego Funduszu Zdrowia. To nie jest decyzja techniczna ani neutralna – to decyzja o bardzo konkretnych konsekwencjach zdrowotnych i społecznych. To decyzja, która będzie miała wpływ na to, kto przeżyje zawał czy udar, kto dostanie chemioterapię na czas, kto doczeka operacji kręgosłupa, a kto umrze, czekając w kolejce.
To decyzja, która ma twarz konkretnego dziecka, które nie otrzyma terapii genowej, chorego onkologicznie, który nie dostanie refundowanego leku, pacjenta psychiatrycznego, który nie trafi do specjalisty przez pół roku lub dłużej. W obliczu rosnących potrzeb zdrowotnych społeczeństwa, gdy system ochrony zdrowia balansuje na granicy wydolności, rząd zdecydował się na jego dalsze finansowe osłabienie.
Tymczasem jeszcze kilkanaście miesięcy temu, w kampanii wyborczej i po niej, słyszeliśmy z ust przedstawicieli obecnej władzy, że: - zdrowie będzie „absolutnym priorytetem”; - Polska zbliży się do 7% PKB na zdrowie; - „skończą się fikcyjne kolejki do specjalistów”; - „szpitale zostaną oddłużone”; - „pacjenci odzyskają zaufanie do publicznej ochrony zdrowia”. Dziś okazuje się, że były to jedynie slogany służące zdobyciu władzy, a nie realnej poprawie sytuacji pacjentów.
To, z czym mamy obecnie do czynienia, to czysty przykład hipokryzji rządzących, populizmu finansowego realizowanego kosztem chorych oraz rażącego braku odpowiedzialności za przyszłość systemu ochrony zdrowia. Państwo decyduje się na: - rozdawnictwo fiskalne dla wybranej grupy wyborców (część przedsiębiorców), - jednoczesne pogłębianie deficytu NFZ, - brak inwestycji w infrastrukturę zdrowotną, oraz brak planu wyrównywania nierówności w dostępie do świadczeń. Polska już teraz należy do państw z najniższym poziomem wydatków publicznych na zdrowie w całej Unii Europejskiej (ok. 6% PKB, z czego część to wydatki prywatne).
Tymczasem średnia dla OECD to około 9%, a w Niemczech jest to 12,6%, we Francji 11,9%, a w Austrii 11,2%. Należy również podkreślić, że wydatki na ochronę zdrowia per capita w Polsce są jednymi z najniższych w UE i są one pięciokrotnie niższe niż np. w Danii czy Irlandii, co jeszcze jaskrawiej pokazuje gigantyczną dysproporcję, wiedząc, że sprzęt czy lekarstwa są w zbliżonych cenach. Medycyna XXI wieku oferuje dziś terapie nowotworowe, neurologiczne, kardiologiczne, genowe, robotykę chirurgiczną i narzędzia precyzyjnej diagnostyki. Te terapie istnieją.
To, że Polacy wciąż nie mają do nich dostępu, wynika nie z braku wiedzy medycznej, lecz z braku pieniędzy i odwagi politycznej, by uczciwie sfinansować ich dostępność. Co więcej, minister zdrowia – Pani Izabela Leszczyna – publicznie deklarowała, że obniżenie składki zdrowotnej będzie „błędem, który zrujnuje NFZ”. Mimo to zagłosowała za tą właśnie ustawą. Taka postawa to nie tylko zmiana poglądów – to przyzwolenie na systemowe osłabienie fundamentu państwa opiekuńczego i złamanie własnych deklaracji. To świadome działanie na szkodę pacjentów.
To decyzja, której skutkiem będzie jeszcze większa liczba zgonów z powodu nowotworów niewykrytych na czas, zawałów bez dostępu do leczenia, powikłań w chorobach przewlekłych, tragedii w psychiatrii dziecięcej, opóźnień w diagnostyce rzadkich chorób. Powiedzmy to jasno: rząd, który świadomie osłabia finansowanie publicznego systemu ochrony zdrowia, bierze współodpowiedzialność za każde życie, którego nie uda się uratować z powodu braku pieniędzy! W tym kontekście kieruję następujące pytania do prezesa Rady Ministrów: 1.
Posłanka Anna Gembicka pyta o potencjalną niedozwoloną pomoc publiczną udzielaną przez Niemcy dla inwestycji chemicznych, która może negatywnie wpływać na konkurencyjność Grupy Azoty SA. Domaga się informacji o działaniach Ministerstwa Aktywów Państwowych w celu ochrony uczciwej konkurencji dla polskich przedsiębiorstw na rynku UE.
Posłowie wyrażają zaniepokojenie stanem technicznym pojazdów zarejestrowanych za granicą, które nie podlegają polskim badaniom technicznym, co wpływa na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Pytają ministra o dane dotyczące wypadków spowodowanych przez cudzoziemców i o planowane działania mające na celu poprawę bezpieczeństwa i równości wobec wszystkich użytkowników dróg.
Posłowie pytają o postęp prac nad projektem ustawy UC95, mającej na celu wprowadzenie abolicji dla właścicieli ciągników rolniczych marki Belarus, i wyrażają zaniepokojenie opóźnieniami. Domagają się szczegółowego harmonogramu prac i wyjaśnień dotyczących zgłoszonych uwag.
Interpelacja dotyczy rozbieżności interpretacyjnych między Prawem pocztowym a Prawem telekomunikacyjnym w kwestii usług powszechnych świadczonych przez przedsiębiorstwa telekomunikacyjne niewyznaczone, w szczególności dostępu do Internetu i komunikacji głosowej. Posłowie pytają, czy usługi te, świadczone przez podmioty niewyznaczone, są traktowane jako usługi powszechne i w jakich okolicznościach tak się dzieje.
Posłowie pytają Ministerstwo Zdrowia o analizę efektywności refundacji systemów ciągłego monitorowania glikemii (CGM) oraz o mechanizmy stabilizacji kosztów i uwzględnienie opinii towarzystw naukowych w procesie decyzyjnym. Wyrażają zaniepokojenie brakiem proporcjonalnej redukcji wydatków na paski diagnostyczne po wprowadzeniu CGM i domagają się doprecyzowania planowanych zmian w obszarze refundacji wyrobów medycznych.
Ustawa o Finansowym Instrumencie Zwiększenia Bezpieczeństwa SAFE ustanawia ramy prawne dla działania tego instrumentu, mającego na celu finansowanie inwestycji w europejskim przemyśle obronnym. Określa zasady kontroli i audytu wykorzystania środków z pożyczki SAFE, udzielanej na podstawie rozporządzenia UE. Tworzy FIZB w Banku Gospodarstwa Krajowego, precyzuje źródła finansowania i przeznaczenie środków, a także zasady współpracy między ministrem obrony, innymi ministrami i BGK. Ustawa wprowadza zmiany w Prawie bankowym, ustawie o finansach publicznych i ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej, dostosowując je do funkcjonowania FIZB.
Projekt uchwały Sejmu dotyczy sfinansowania polskiego udziału w pożyczce udzielanej Ukrainie przez Unię Europejską w wysokości 90 miliardów euro. Środki na ten cel mają pochodzić z zamrożonych aktywów rosyjskich na terytorium Polski, należących do osób i podmiotów wpisanych na listę sankcyjną. Celem uchwały jest wsparcie Ukrainy oraz osłabienie Rosji, co Sejm postrzega jako polską rację stanu. Sejm wzywa Rząd RP do niezwłocznego wypracowania mechanizmów prawnych i organizacyjnych w celu realizacji tego finansowania.
Projekt ustawy dotyczy zmian w składach osobowych komisji sejmowych. Na podstawie art. 20 ust. 1 i art. 137 ust. 4 Regulaminu Sejmu, Prezydium Sejmu wnioskuje o odwołanie i powołanie posłów do różnych komisji, takich jak Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych, Komisja do Spraw Energii, Klimatu i Aktywów Państwowych, Komisja Finansów Publicznych, Komisja Zdrowia, Komisja Nadzwyczajna do spraw ochrony zwierząt, Komisja Nadzwyczajna do spraw zmian w kodyfikacjach oraz Komisja do Spraw Służb Specjalnych. Celem tych zmian jest dostosowanie składów komisji do bieżących potrzeb i zapewnienie efektywnej pracy parlamentarnej. Zmiany personalne mają umożliwić lepsze reprezentowanie różnych opcji politycznych w pracach legislacyjnych.
Przedstawiony tekst to fragment druku sejmowego dotyczącego ustawy budżetowej na rok 2026, po rozpatrzeniu przez Senat. Senat proponuje 10 poprawek do ustawy, obejmujących głównie przesunięcia środków między różnymi częściami budżetu państwa. Celem tych poprawek jest m.in. zwiększenie finansowania zadań własnych JST, przygotowań do Jamboree Skautowego, wsparcie Europejskiego Centrum Solidarności, Biblioteki Narodowej, Polskiej Organizacji Turystycznej, programów dla seniorów, rozbudowy szpitala w Bydgoszczy, cyberbezpieczeństwa i aktualizacja terminu wejścia w życie ustawy. Poprawki te mają na celu lepsze dostosowanie budżetu do aktualnych potrzeb i priorytetów państwa.
Projekt ustawy nowelizuje ustawę o języku polskim, wprowadzając wyjątki od obowiązku używania języka polskiego. Wyjątki te dotyczą procedur wyboru projektów finansowanych ze środków europejskich oraz konkursów na projekty badań naukowych, umożliwiając używanie języków obcych w sytuacjach uzasadnionych międzynarodowym charakterem lub koniecznością oceny przez zagranicznych ekspertów. Celem jest usprawnienie procesów związanych z projektami o charakterze międzynarodowym i badaniami naukowymi. Nowelizacja nie obejmuje konkursów i wyborów rozpoczętych przed wejściem w życie ustawy.