Interpelacja w sprawie oddziału ginekologiczno-położniczego w Lesku i wsparcia dla szpitali powiatowych
Data wpływu: 2025-06-27
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Posłowie pytają o planowane zamknięcie oddziału ginekologiczno-położniczego w Lesku, co pozbawiłoby dostępu do opieki położniczej znaczny obszar. Interpelacja dotyczy również wsparcia finansowego dla szpitali powiatowych, zwłaszcza tych z oddziałami ginekologiczno-położniczymi, oraz zmian w ustawie o świadczeniach zdrowotnych.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie oddziału ginekologiczno-położniczego w Lesku i wsparcia dla szpitali powiatowych Interpelacja nr 10572 do ministra zdrowia w sprawie oddziału ginekologiczno-położniczego w Lesku i wsparcia dla szpitali powiatowych Zgłaszający: Joanna Wicha, Daria Gosek-Popiołek Data wpływu: 27-06-2025 Szanowna Pani Ministro, w ostatnich dniach media obiegła informacja o planach likwidacji oddziału ginekologiczno-położniczego w SP ZOZ w Lesku. Realizacja tego zamiaru doprowadzi do sytuacji, że liczące 100 tysięcy mieszkańców powiaty: leski, sanocki i bieszczadzki, zostaną pozbawione opieki ginekologiczno-położniczej.
Pacjentki będą musiały pokonać 100 km do najbliższej porodówki. Zaleca się, aby pacjentka po rozpoczęciu akcji porodowej w szpitalu znalazła się nie później niż w ciągu 40 minut. Dystansu 100 km nie da się pokonywać w tym czasie. Ciąże wysokiego ryzyka, przedwczesne porody, wszelkiego rodzaju komplikacje, których nie sposób przewidzieć, mogą przynieść katastrofalne skutki, kiedy na oddział jest za daleko. Po wcześniejszym zamknięciu oddziałów położniczo-ginekologicznych w Sanoku (w 2017 roku) i Ustrzykach Dolnych (w 2020 roku) szpital w Lesku pozostał jedynym miejscem w regionie zapewniającym dostęp do opieki porodowej.
Tym samym wypełnia on istotną lukę w systemie opieki zdrowotnej na tym obszarze Polski. Trudna sytuacja finansowa SP ZOZ w Lesku – obecne zadłużenie wynosi ponad 110 mln zł – jest w dużej mierze wynikiem niedostosowanej wyceny procedur medycznych realizowanych przez szpitale powiatowe i zadłużania się szpitali z tego powodu w parabankach. To nie jest kwestia zaniedbań konkretnej placówki, tylko systemowy problem. Polska od lat zmaga się z pogłębiającym się kryzysem demograficznym – liczba urodzeń systematycznie maleje, co wpływa na spadek liczby hospitalizacji na oddziałach porodowych, szczególnie w mniejszych miejscowościach.
Biorąc pod uwagę tylko i wyłącznie rachunek ekonomiczny, kuszący wydaje się pomysł oszczędności na utrzymaniu tych oddziałów. To jednak bardzo krótkowzroczne podejście. W przypadku tak kluczowych sytuacji jak poród względy finansowe nie mogą stanowić priorytetu. Samorządy prowadzące szpitale powiatowe z oddziałami ginekologiczno-położniczymi nie są w stanie samodzielnie pokrywać stale rosnących strat generowanych przez te jednostki.
W tej kwestii niezbędna jest interwencja państwa – poprzez zapewnienie odpowiedniego poziomu finansowania oddziałów w regionach słabiej zaludnionych, gdzie liczba porodów siłą rzeczy jest niższa od poziomu pozwalającego na bilansowanie kosztów. Powiaty leski, sanocki i bieszczadzki porozumiały się w sprawie połączenia prowadzonych przez siebie szpitali w jeden wspólny podmiot. Aby to umożliwić, konieczna jest zmiana w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W związku z powyższym zwracam się z uprzejmą prośbą o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania: 1.
Kiedy do Sejmu RP trafi projekt ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych umożliwiający łączenie publicznych szpitali w celu ich restrukturyzacji? 2. Czy istnieje możliwość uruchomienia pilotażowego programu łączenia publicznych szpitali w ramach działań restrukturyzacyjnych? 3. Czy Ministerstwo Zdrowia planuje uruchomienie mechanizmów finansowego wsparcia dla szpitali posiadających oddziały ginekologiczno-położnicze, w których liczba urodzeń nie przekracza 400 rocznie? 4.
Na jakie formy wsparcia ze strony Ministerstwa Zdrowia mogą obecnie liczyć szpitale z oddziałami położniczo-ginekologicznymi generującymi straty finansowe? 5. Czy planowana jest zmiana wyceny świadczeń związanych z porodem? Jeśli tak – kiedy przewidywane jest jej wprowadzenie? 6. Jakiego rodzaju wsparcia Ministerstwo Zdrowia udzieliło dotychczas SP ZOZ w Lesku?
Posłanka Gosek-Popiołek pyta o działania ministerstwa w związku z problemami lokatorów programu "Mieszkanie Plus", którzy nie mogą dojść do własności mieszkań na obiecanych warunkach. Pyta także, czy rozważane jest wprowadzenie mechanizmu odszkodowań dla poszkodowanych najemców.
Posłanka pyta o stanowisko MSZ wobec przyjęcia przez Kneset ustawy rozszerzającej stosowanie kary śmierci, wskazując na potencjalną sprzeczność z prawem międzynarodowym i standardami ochrony praw człowieka. Wyraża zaniepokojenie i oczekuje od MSZ potępienia tych rozwiązań oraz podjęcia działań dyplomatycznych.
Posłanka pyta o działania rządu RP na rzecz utworzenia korytarzy humanitarnych w Strefie Gazy i wsparcia polskich organizacji humanitarnych działających w tym regionie. Wyraża wątpliwości co do spójności polskiej polityki pomocowej wobec tego obszaru i pyta o konkretne działania i środki finansowe.
Posłanka Daria Gosek-Popiołek wyraża zaniepokojenie praktyką stosowania procedur wobec cudzoziemców ubiegających się o ochronę międzynarodową na przejściu granicznym w Terespolu, szczególnie w kontekście osób wrażliwych i przepisów ograniczających dostęp do azylu. Pyta o statystyki dotyczące identyfikacji osób wrażliwych, szkolenia funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz mechanizmy nadzoru nad przestrzeganiem prawa.
Posłowie pytają o trudności w uzyskiwaniu stopni i tytułów naukowych przez osoby zajmujące się dydaktyką przedmiotową oraz o działania ministerstwa w celu rozwiązania tego problemu, w tym o stanowisko wobec propozycji zmiany przepisów. Interpelacja zwraca uwagę na negatywny wpływ obecnej sytuacji na rozwój dydaktyk przedmiotowych i kształcenie nauczycieli.
Projekt ustawy dotyczy zmian w składach osobowych komisji sejmowych. Na podstawie art. 20 ust. 1 i art. 137 ust. 4 Regulaminu Sejmu, Prezydium Sejmu wnioskuje o odwołanie i powołanie posłów do różnych komisji, takich jak Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych, Komisja do Spraw Energii, Klimatu i Aktywów Państwowych, Komisja Finansów Publicznych, Komisja Zdrowia, Komisja Nadzwyczajna do spraw ochrony zwierząt, Komisja Nadzwyczajna do spraw zmian w kodyfikacjach oraz Komisja do Spraw Służb Specjalnych. Celem tych zmian jest dostosowanie składów komisji do bieżących potrzeb i zapewnienie efektywnej pracy parlamentarnej. Zmiany personalne mają umożliwić lepsze reprezentowanie różnych opcji politycznych w pracach legislacyjnych.
Projekt ustawy zmienia ustawę o Funduszu Medycznym, dostosowując zasady przekazywania wpłat i dotacji z Funduszu Medycznego. Głównym celem jest umożliwienie zwiększenia środków na koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych dzieciom do 18. roku życia, w zakresie tzw. nadwykonań finansowanych przez NFZ. Ustawa ma również dostosować maksymalne i minimalne limity wpłat z budżetu państwa na Fundusz Medyczny w latach 2025-2029 do realnych potrzeb funduszu, aby zapewnić jego płynność finansową w perspektywie średnioterminowej.
Projekt ustawy o zmianie ustawy o Funduszu Medycznym ma na celu zapewnienie płynności finansowej systemu ochrony zdrowia, poprawę bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli i stabilność systemu. Proponuje się utworzenie subfunduszu infrastruktury bezpieczeństwa, który będzie finansował inwestycje związane z zapewnieniem ciągłości funkcjonowania systemu w sytuacjach kryzysowych, oraz subfunduszu chorób rzadkich u dzieci, zapewniającego stałe finansowanie leczenia pacjentów do 18. roku życia. Dodatkowo, ustawa przewiduje środki na stworzenie Centrum Obsługi Pacjenta opartego na narzędziach informatycznych oraz dostosowuje limity wpłat z budżetu państwa na Fundusz Medyczny.
Tekst stanowi informację dla Sejmu i Senatu RP o udziale Polski w pracach Unii Europejskiej w okresie przewodnictwa Polski w Radzie UE (styczeń-czerwiec 2025). Podkreśla się, że Polska prezydencja skupiła się na wzmocnieniu bezpieczeństwa i odporności Unii w jej kluczowych wymiarach: zewnętrznym, wewnętrznym, informacyjnym, ekonomicznym, energetycznym, żywnościowym i zdrowotnym. Sprawozdanie opisuje działania i inicjatywy podjęte w celu realizacji tych priorytetów, w tym reagowanie na agresję Rosji na Ukrainę, wzmacnianie europejskiej obronności, ochronę granic, zwalczanie dezinformacji i przestępczości zorganizowanej, poprawę konkurencyjności gospodarki oraz zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego i żywnościowego. Polska prezydencja dążyła również do uproszczeń regulacyjnych i wsparcia społeczeństwa obywatelskiego.