Interpelacja w sprawie marginalizacji i pomijania potrzeb mężczyzn w polityce społecznej

Szanowana Pani Minister,

coraz więcej danych, raportów i analiz wskazuje, że znaczna część mężczyzn żyjących w Polsce funkcjonuje na marginesie systemu wsparcia społecznego. Choć dominujący dyskurs skupia się słusznie na potrzebach kobiet, dzieci i seniorów, to jednocześnie niewystarczająco uwzględnia mężczyzn w kryzysie: samotnych ojców, mężczyzn z niepełnosprawnościami, bezdomnych, ofiary przemocy, czy tzw. niewidzialnych mężczyzn – wykluczonych z życia rodzinnego i społecznego.

Tymczasem dane PZH, GUS oraz organizacji pozarządowych jasno pokazują, że mężczyźni są nadreprezentowani w statystykach bezdomności, uzależnień, samotności i samobójstw. Według raportu GUS „Trwanie życia w 2024 roku” oraz danych PZH mężczyźni stanowią około 86% ofiar samobójstw (współczynnik 31,6 na 100 tys.), ponad 80% osób bezdomnych, są ponad trzykrotnie częściej dotknięci problemem nadużywania alkoholu niż kobiety (15,6% wobec 5,1%), a także znacznie rzadziej korzystają z poradni psychologicznych i instrumentów pomocy społecznej. W dodatku rzadziej proszą o pomoc, częściej wstydzą się korzystania z instrumentów wsparcia, a system instytucjonalny często nie oferuje im adekwatnych narzędzi – czego dowodem są również niskie wskaźniki korzystania przez mężczyzn z programów opieki społecznej, takich jak asystentura rodzinna (tylko 28% beneficjentów) czy poradnictwo specjalistyczne.

W związku z tym proszę o odpowiedź na poniższe pytania:

Na zakończenie proszę o odniesienie się do wszystkich pytań po kolei oraz przedstawienie, jakie dane, analizy i konsultacje społeczne są uwzględniane w projektowaniu polityk społecznych dotyczących równości i przeciwdziałania wykluczeniu mężczyzn.

Z wyrazami szacunku

Marcin Józefaciuk Poseł na Sejm RP