Interpelacja w sprawie realizacji programu pozyskania czołgów K2/K2PL dla Sił Zbrojnych RP
Data wpływu: 2025-11-20
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Poseł Wipler krytykuje niejasności i brak transparentności w programie zakupu czołgów K2/K2PL, szczególnie w kontekście udziału polskiego przemysłu i wysokich kosztów. Pyta o kryteria wyboru, powody wyłączenia się PGZ z negocjacji oraz poziom lokalizacji produkcji i jej finansowanie.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie realizacji programu pozyskania czołgów K2/K2PL dla Sił Zbrojnych RP Interpelacja nr 13659 do ministra obrony narodowej w sprawie realizacji programu pozyskania czołgów K2/K2PL dla Sił Zbrojnych RP Zgłaszający: Przemysław Wipler Data wpływu: 20-11-2025 Szanowny Panie Premierze, w nawiązaniu do odpowiedzi na moje zapytanie w sprawie programu pozyskania czołgów K2 dla Sił Zbrojnych RP, przekazanej w dniu 23 października 2025 r., pragnę zwrócić uwagę, że udzielone informacje w znacznej mierze zostały sformułowane w sposób wymijający i nieodnoszący się do istoty poruszonych kwestii.
Powoływanie się na „tajemnicę przedsiębiorstwa” w celu uniknięcia odpowiedzi na pytanie, czy Polska będzie posiadać prawa do czołgu w konfiguracji K2PL, za którą płaci, należy uznać za niepoważne traktowanie Sejmu RP. W odpowiedzi pominięto również wątek wysokich „prowizji” wypłaconych w związku z podpisaniem tego kontraktu. Proszę o jednoznaczne odniesienie się także do tego zagadnienia. W ramach zakupów tzw. gap-filler Ministerstwo Obrony Narodowej nabyło zarówno czołgi Abrams, jak i K2.
Z niejasnych powodów resort kierowany przez Pana Premiera - mimo wcześniejszej ostrej krytyki polityki zakupowej poprzedników, w szczególności zakupów z wolnej ręki bez procedur przetargowych i weryfikacji jakości sprzętu - podjął decyzję o kontynuacji kampanii zakupowej w Korei Południowej. W tym kontekście proszę o udzielenie jasnych odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakimi kryteriami kierowało się Ministerstwo Obrony Narodowej, podejmując decyzję o kontynuacji zakupów czołgów K2? 2. Czy brano pod uwagę inne platformy czołgowe? Jeżeli tak, czy przeprowadzono między nimi wojskowe testy porównawcze?
Czy dokonano porównania pakietów lokalizacyjnych oferowanych przez producentów poszczególnych platform? Z odpowiedzi udzielonej przez pana ministra Pawła Bejdę wynika, że po dwóch latach negocjacji pomiędzy Agencją Uzbrojenia a konsorcjum HRC-PGZ, spółka PGZ SA - w której przewodniczącym rady nadzorczej jest, nota bene, pracownik resortu obrony - „wyłączyła się z negocjacji”. Jest to jedyny znany przypadek, kiedy PGZ SA, po tak długich rozmowach, ustępuje pola podmiotowi zagranicznemu, i to przy kontrakcie o tak znaczącej wartości. Budzi to szereg wątpliwości, które sprowadzam do jednego zasadniczego pytania: 3.
Jakie były powody „wyłączenia się” PGZ SA z negocjacji? Z uwagi na fakt, że przedstawiciel MON zasiada w Radzie Nadzorczej PGZ SA proszę o jednoznaczną odpowiedź. Jednym z kluczowych postulatów podnoszonych przez Pana Premiera jest lokalizacja co najmniej 50% wydatków zbrojeniowych w polskim przemyśle. Postulat ten jest słuszny i cieszy się szerokim poparciem politycznym. Należy jednak zauważyć, że dotychczas spośród 360 zamówionych czołgów K2 jedynie 61 ma być montowanych w Polsce. Stanowi to ok. 17% zamówionych sztuk, przy czym nie oznacza to, że 17% wartości kontraktu trafi do polskiego przemysłu.
Udział wartościowy będzie znacząco niższy, ponieważ czołgi będą jedynie montowane, a kontrakt obejmuje także dostawy amunicji i części produkowanych poza terytorium RP. W związku z tym proszę o odpowiedzi na poniższe pytania: 4. Czy prawdą jest, że założeniem tzw. umowy ramowej z HRC jest wyprodukowanie przez stronę koreańską 50% wszystkich czołgów w programie K2? 5. Jaka część wartości 61 czołgów montowanych w Polsce pozostanie w krajowym przemyśle, a jaka część zostanie odprowadzona do HRC? Proszę o podanie wartości procentowych. 6.
Jaki jest docelowy poziom udziału polskiego przemysłu w produkcji czołgu K2 w wersji najbardziej spolonizowanej? Proszę o podanie wartości procentowej oraz wskazanie, przy którym egzemplarzu produkcji krajowej zostanie on osiągnięty. 7. Jaka będzie struktura lokalizacji produkcji w kolejnych umowach wykonawczych? Czy przewidywana jest większość dostaw z polskich zakładów, czy też nadal priorytetowo będą realizowane dostawy importowane? 8.
Biorąc pod uwagę, że połowa produkcji planowana jest poza granicami RP, a produkcja w Polsce ma rozpocząć się od montażu i być sukcesywnie zwiększana do 50%, średni udział polskiego przemysłu w czołgach wytwarzanych w kraju można szacować na ok. 30%. Oznacza to, że w skali całego programu udział ten wyniesie ok. 15%. Czy taki poziom jest celem MON? Jeżeli nie - jaki cel został postawiony przed programem i w jaki sposób MON zamierza go osiągnąć? Zdolność utrzymania sprzętu w cyklu życia jest bezpośrednio uzależniona od dostępności części zamiennych.
Poseł Wipler pyta o funkcjonowanie systemu eWUŚ, w szczególności o liczbę świadczeń udzielonych na podstawie oświadczeń pacjentów, weryfikację tych oświadczeń oraz koszty działania systemu. Poseł wyraża obawę co do potencjalnych nadużyć i efektywności systemu w kontekście kosztów i odzyskiwania nienależnych świadczeń.
Poseł kwestionuje decyzję o zakazie wjazdu na teren jednostek wojskowych samochodów wyprodukowanych w Chinach, argumentując, że kryterium kraju produkcji jest niespójne i pomija aspekty techniczne. Pyta o konkretne kryteria zakazu, jego egzekwowanie oraz planowane procedury weryfikacji.
Poseł Wipler wyraża zaniepokojenie realizacją programu zakupu czołgów K2, kwestionując brak doświadczenia Hyundai Rotem w produkcji pojazdów wsparcia i zlecanie projektów zagranicznym firmom. Pyta o koszty marż, wpływ na polski przemysł obronny i postępowania wyjaśniające w MON w związku z wysokimi prowizjami przy pierwszym kontrakcie.
Poseł Przemysław Wipler wyraża zaniepokojenie funkcjonowaniem, architekturą techniczną i bezpieczeństwem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), zadając szereg pytań dotyczących wykorzystywanej infrastruktury, udziału podmiotów trzecich, cyberbezpieczeństwa i audytów systemu. Pyta również o rolę ABW i NASK w opiniowaniu systemu KSeF.
Poseł Wipler kwestionuje rozbieżności w szacunkach Ministra Finansów dotyczących oszczędności wynikających z programu SAFE i domaga się udostępnienia szczegółowej dokumentacji analitycznej oraz kalkulacji kosztów i korzyści związanych z programem. Poseł wyraża obawę, że podawane kwoty są życzeniowe i służą jedynie uwiarygodnieniu dalszego zadłużania państwa.
Projekt ustawy dotyczy ratyfikacji umowy między Polską a Szwecją o wzajemnej ochronie informacji niejawnych. Umowa ta ma na celu aktualizację istniejącej umowy z 2007 roku, dostosowując ją do zmian w przepisach prawnych obu państw oraz aktualnych standardów ochrony informacji. Ratyfikacja ma zapewnić spójność systemu prawnego i umożliwić dalszą współpracę między Polską a Szwecją, szczególnie w obszarach wymagających wymiany informacji niejawnych. Ratyfikacja umowy ma odbyć się bez uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie.
Projekt ustawy o Finansowym Instrumencie Zwiększenia Bezpieczeństwa SAFE ma na celu wzmocnienie potencjału obronnego Sił Zbrojnych UE w obliczu zagrożenia ze strony Rosji. Proponowane poprawki, odrzucone przez Komisję, obejmują m.in. dodanie preambuły wykluczającej mechanizm warunkowości środków SAFE, zapewnienie dodatkowego charakteru tych środków względem budżetu państwa, zagwarantowanie wysokiego udziału polskiego przemysłu zbrojeniowego w modernizacjach oraz wprowadzenie kontroli parlamentarnej nad wykorzystaniem środków. Istotną zmianą jest również ustanowienie Komitetu Sterującego oraz obowiązek składania sprawozdań Sejmowi przez różne organy. Celem poprawek jest wzmocnienie kontroli nad wydatkowaniem środków i zapewnienie, że służą one interesom polskiego bezpieczeństwa narodowego.
Przedstawiony dokument jest dodatkowym sprawozdaniem Komisji Gospodarki i Rozwoju oraz Komisji Obrony Narodowej dotyczącym rządowego projektu ustawy o działalności kosmicznej. Zawiera on poprawki zgłoszone w drugim czytaniu i rozpatrzone przez komisje. Poprawki te dotyczą głównie doprecyzowania i uściślenia terminologii, wydłużenia terminów oraz zmian w zakresie przekazywania informacji do ONZ. Celem poprawek jest doprecyzowanie i usprawnienie wdrażania przepisów ustawy o działalności kosmicznej.
Projekt ustawy o Finansowym Instrumencie Zwiększenia Bezpieczeństwa SAFE (FIZB) ma na celu stworzenie ram prawnych dla efektywnego wykorzystania środków z pożyczki SAFE od Komisji Europejskiej na wzmocnienie europejskiego przemysłu obronnego. Ustawa określa zasady działania FIZB, rolę Banku Gospodarstwa Krajowego (BGK) w zarządzaniu instrumentem oraz zasady kontroli i audytu wykorzystania środków. FIZB będzie finansować zadania wynikające z Planu inwestycji w europejskim przemyśle obronnym, spłatę pożyczki SAFE, a także inne wydatki związane z bezpieczeństwem i obronnością kraju. Wprowadza także mechanizmy prefinansowania w przypadku niedoboru środków.
Projekt ustawy nowelizuje ustawę o Krajowym Rejestrze Karnym oraz szereg innych ustaw w celu wdrożenia prawa Unii Europejskiej, w szczególności decyzji ramowej Rady 2009/315/WSiSW oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/884 dotyczących wymiany informacji z rejestrów karnych między państwami członkowskimi. Wprowadza on także regulacje związane z funkcjonowaniem systemu ECRIS-TCN, mającego na celu usprawnienie wymiany informacji o wyrokach skazujących obywateli państw trzecich. Zmiany obejmują m.in. doprecyzowanie definicji, obowiązków Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego, zasad wymiany informacji z państwami obcymi oraz zakresu danych gromadzonych w rejestrze. Dodatkowo, projekt wprowadza obowiązek pobierania odcisków linii papilarnych od obywateli państw trzecich na potrzeby identyfikacji w postępowaniu karnym.