Interpelacja nr 13850

Fragment treści interpelacji

HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript

Interpelacja w sprawie realizacji Krajowego Planu Odbudowy w zakresie rolnictwa w latach 2024-2025 oraz rezygnacji Polski z finansowania retencji wody na obszarach wiejskich Interpelacja nr 13850 do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie realizacji Krajowego Planu Odbudowy w zakresie rolnictwa w latach 2024-2025 oraz rezygnacji Polski z finansowania retencji wody na obszarach wiejskich Zgłaszający: Jarosław Sachajko, Anna Gembicka Data wpływu: 26-11-2025 Szanowny Panie Ministrze, podczas drugiego posiedzenia Parlamentarnego Zespołu do spraw Ochrony i Rozwoju Polskiej Produkcji Rolnej przewodnicząca zespołu, poseł Gromadzka, bardzo jasno zdefiniowała oczekiwania wobec Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

To nie była opozycyjna krytyka, tylko głos przewodniczącej zespołu z Koalicji Obywatelskiej, która – cytuję – wskazywała, że: „celem dzisiejszego naszego posiedzenia jest przybliżenie stanu wdrażania inwestycji, ale też realizacji projektów z działań z Krajowego Planu Odbudowy. Zgłaszają się do mnie nie tylko rolnicy, ale również organizacje zrzeszające rolników, grupy producenckie, również przedsiębiorstwa, które trochę niepokoją się poziomem realizacji Krajowego Planu Odbudowy i poziomem rozpatrywania wniosków, szybkością rozpatrywania wniosków”.

„Generalnie mamy czas do końca 2026 roku, a wiemy sami, że z certyfikacją, zawieraniem umów to różnie bywa. Musimy być na to po prostu przygotowani”. „Chcielibyśmy tutaj państwa prosić o szybkie, precyzyjne zreferowanie, żebyśmy mogli (…) podać również te informacje do publicznej wiadomości, żebyśmy wiedzieli, na jakim poziomie jest certyfikacja i wydawanie środków z Krajowego Planu Odbudowy i czy te środki wydamy do końca 2026 roku”.

Ta sama przewodnicząca – nie opozycja – mówiła także o retencji wody: „retencja wody jest naprawdę w tym czasie kluczowa dla polskiego rolnictwa w związku z czynnikami klimatycznymi (…); musimy naszemu społeczeństwu przedstawić plan, mam wrażenie, że już nawet taki naprawczy, żeby zapobiec skutkom tych katastrof, bo wiemy, że rolnicy teraz wnioskują na przykład o suszowe, to też budżet państwa kosztuje, ale lepiej wprowadzić prewencję niż (…) narzędzia, które mają zrekompensować”.

Jednocześnie z pisma podpisanego przez przedstawiciela Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, pana Adama Nowaka, wynika, że: inwestycja B3.3.1 – Inwestycje w zwiększanie potencjału zrównoważonej gospodarki wodnej na obszarach wiejskich nie zostanie zrealizowana, wskaźnik 858 000 ha gruntów rolnych i leśnych korzystających z ulepszonej retencji wody miał okazać się możliwy do osiągnięcia jedynie w 18%, w toku IV rewizji KPO Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi proponowało obniżenie wskaźnika i grę wskaźnikami w innych komponentach, Komisja Europejska odmówiła, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej zaproponowały usunięcie inwestycji B3.3.1 z KPO, godząc się tym samym na rezygnację z alokacji ok.

36,5 mln euro na retencję na obszarach wiejskich. W świetle powyższego rodzi się kilka pytań o elementarną spójność polityki państwa. Z jednej strony przewodnicząca Parlamentarnego Zespołu do spraw Ochrony i Rozwoju Polskiej Produkcji Rolnej mówi, że: „retencja wody jest naprawdę w tym czasie kluczowa dla polskiego rolnictwa”, „musimy się naprawdę przyłożyć” do wykorzystania środków z KPO, „wiemy, że jest krótki czas na wydatkowanie tych środków, więc musimy się naprawdę przyłożyć”, a z drugiej strony pod rządami tzw.

koalicji 15 października Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi przyznaje, że: kluczowy wskaźnik retencyjny zostanie wykonany raptem w 18%, zamiast planu naprawczego i przyspieszenia realizacji ministerstwo proponuje wycięcie całej inwestycji B3.3.1 z KPO, gminy na obszarach wiejskich zostają z obciętymi umowami i krótkim terminem na „dogaszanie” projektów. Jest to szczególnie bulwersujące w sytuacji, w której sama przewodnicząca zespołu mówiła, że: „to jest bardzo ważne w kontekście możliwości wejścia Ukrainy do Unii Europejskiej, ale również importu produktów rolnych z krajów trzecich (…).

I przede wszystkim wzmocnienia polskiej produkcji rolnej, polskiego produktu”, „rolnictwo ekologiczne (…) może ożywić polską produkcję rolną, ponieważ musimy konkurować z tańszą produkcją z agroholdingów ukraińskich, rosyjskich, białoruskich, a nie tylko narzekać na ich konkurencję”. Jak więc wytłumaczyć polskim rolnikom, że rząd, który deklaruje wzmocnienie polskiej produkcji rolnej i „naprawczy plan retencyjny”, równocześnie dobrowolnie rezygnuje z inwestycji retencyjnej B3.3.1, kluczowej dla obszarów wiejskich, i godzi się na zwrot części środków?