Interpelacja nr 13921

Fragment treści interpelacji

HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript

Interpelacja w sprawie systemowego braku ochrony polskich dzieci prześladowanych w Europie Zachodniej na przykładzie tragicznej historii nastolatki, która padła ofiarą przemocy rówieśniczej w Holandii Interpelacja nr 13921 do ministra edukacji, ministra rodziny, pracy i polityki społecznej, ministra spraw zagranicznych, ministra sprawiedliwości w sprawie systemowego braku ochrony polskich dzieci prześladowanych w Europie Zachodniej na przykładzie tragicznej historii nastolatki, która padła ofiarą przemocy rówieśniczej w Holandii Zgłaszający: Jarosław Sachajko, Anna Gembicka Data wpływu: 01-12-2025 Szanowni Państwo Ministrowie, kilka miesięcy temu całą Polską wstrząsnęła informacja o śmierci 14-letniej Niny Sienkiewicz – dziewczynki polskiego pochodzenia mieszkającej w Holandii, która przez długi czas była poniżana, wyśmiewana i prześladowana przez rówieśników.

Zostawiła po sobie dramatyczne świadectwo tego, co przeżywała każdego dnia. Pogrzeb Niny odbył się w Żaganiu, na polskiej ziemi. Dziecko wróciło do ojczyzny, niestety w trumnie. Od tej tragedii mijają miesiące. Emocje opinii publicznej opadły. A ja pytam: Co przez te miesiące zrobił polski rząd? Co zrobiliście Państwo, by ta śmierć nie została zamieciona pod dywan – tak jak przez lata zamiatano pod dywan problem przemocy i dyskryminacji wobec polskich dzieci na zachodzie Europy? Czy polskie dzieci są „gorsze”?

Gdy ofiarą przemocy, rasizmu czy dyskryminacji staje się dziecko z odległego kręgu kulturowego, o innym kolorze skóry – słusznie bije się na alarm. Organizuje się konferencje, kampanie społeczne, akcje medialne. Padają wielkie słowa o „prawach człowieka”, „równości” i „zerowej tolerancji dla przemocy”. Ale gdy ofiarą jest biała, europejska dziewczynka z Polski, gdy to polskie dziecko jest upokarzane, wyśmiewane, wypychane na margines – nagle zapada cisza. Ani spektakularnych gestów, ani twardych interwencji. Ani planu systemowej ochrony naszych obywateli za granicą.

To jest niezrozumiałe, podległe zachowanie: – Zachód poucza wszystkich dookoła o prawach człowieka, ale gdy krzywdzone jest dziecko ze „środkowoeuropejskiej peryferii”, problem przestaje być „atrakcyjny” politycznie. Tym bardziej szokuje, że w podobny sposób zachowuje się obecny polski rząd – rząd, który powinien być pierwszym i najgłośniejszym obrońcą polskich obywateli, niezależnie od tego, czy mieszkają w Warszawie, Żaganiu, czy w holenderskim Helmond.

Rodziny Polaków mieszkających na Zachodzie od lat mówią o: – systemowym stygmatyzowaniu ich dzieci, – dopinaniu im łatki „problemowych”, „niedostosowanych”, „chorych”, – zrzucaniu winy na „nieznajomość języka”, zamiast reagowania na przemoc, – bagatelizowaniu skarg rodziców przez szkoły i urzędy, – braku realnej pomocy psychologicznej, prawnej i instytucjonalnej. W przypadku Niny – jak opisują media i rodzina – szkoła przez długi czas nie zapewniła jej skutecznej ochrony, nie zdołała powstrzymać przemocy rówieśniczej, a po tragedii składa puste deklaracje o „sprzeciwie wobec przemocy”.

I kolejny raz pytam: Gdzie w tym wszystkim był i jest polski rząd? Gdzie były: – nota dyplomatyczna, – wystąpienie ambasadora, – działania na forum UE w obronie polskich dzieci i rodzin, – konkretne narzędzia wsparcia dla rodziców, którzy widzą, że ich dziecko jest niszczone psychicznie przez środowisko szkolne? Jeżeli Polacy na Zachodzie są psychicznie maltretowani, a polskie państwo milczy – to znaczy, że zawodzi sama istota państwowości. Śmierć Niny Sienkiewicz nie może zostać kolejną statystyką, kolejną „przykrą historią z zagranicy”, którą wszyscy za chwilę zapomną.

Każde polskie dziecko – także to żyjące na emigracji, także białe dziecko z Europy Środkowo-Wschodniej – ma prawo do takiej samej ochrony, jakiej domagamy się dla wszystkich innych grup. Jeżeli nasze państwo nie potrafi stanąć twardo w obronie swojej 14-letniej obywatelki prześladowanej w obcym kraju, jeżeli boi się mocniejszego tonu wobec rządu państwa zachodniego, jeżeli godzi się na postkolonialne traktowanie Polaków – to nie wypełnia swojej podstawowej roli.

Oczekuję odpowiedzi na poniższe pytania nie w formie ogólników i pustych deklaracji, lecz w postaci konkretnych działań, terminów i narzędzi, które pokażą, że polskie dzieci – gdziekolwiek żyją – nie są pozostawione same sobie: 1. Jakie konkretne działania podjął rząd RP od momentu informacji o śmierci Niny Sienkiewicz do dnia udzielenia odpowiedzi na niniejszą interpelację? a) Czy wystosowano oficjalne noty dyplomatyczne do rządu Królestwa Niderlandów w sprawie wyjaśnienia okoliczności prześladowania Niny? b) Czy polskie placówki dyplomatyczne w Holandii objęły wsparciem rodzinę Niny (pomoc prawna, psychologiczna, organizacyjna)?