Interpelacja w sprawie barier w dostępie do glukometrów mówiących dla osób niewidomych

Zwracam się z prośbą o wyjaśnienie w sprawie systemowych braków w zakresie dostępu do glukometrów z funkcją głosową dla osób niewidomych i niedowidzących chorujących na cukrzycę. Obecny system refundacji koncentruje się na paskach testowych oraz sensorach, traktując sam glukometr jako bezpłatny dodatek oferowany przez apteki. W praktyce pacjenci z dysfunkcją wzroku często nie mogą uzyskać w ten sposób specjalistycznego urządzenia mówiącego, które jest niezbędne do ich samodzielnej egzystencji i bezpiecznego dawkowania insuliny. Brak wyodrębnienia glukometru mówiącego jako refundowanego wyrobu medycznego zmusza osoby z niepełnosprawnością do ponoszenia pełnych kosztów zakupu dedykowanego sprzętu. Sytuacja ta prowadzi do wykluczenia najuboższych pacjentów i zwiększa ryzyko powikłań zagrażających życiu.

Czy ministerstwo planuje wyodrębnienie glukometrów mówiących jako niezależnych wyrobów medycznych podlegających refundacji dla osób z orzeczeniem o niepełnosprawności wzroku?

Jakie działania podejmuje resort, aby zapewnić osobom niewidomym równy dostęp do nowoczesnych technologii wspierających leczenie cukrzycy, które są dostosowane do ich potrzeb (standardy dostępności)?

Ile wniosków o dofinansowanie zakupu glukometru mówiącego wpłynęło do podległych organów w ciągu ostatnich dwóch lat i jaka część z nich została rozpatrzona pozytywnie w ramach programów celowych?

Czy lekarze pierwszego kontaktu są informowani jakiego rodzaju recepty/zlecenia na refundowane urządzenia mogą przepisać osobom chorym na cukrzycę z niepełnosprawnością wzroku? W jaki sposób?