Interpelacja w sprawie świadczenia wspierającego
Data wpływu: 2026-01-26
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Posłanka kwestionuje wyłączenie osób przebywających w domach pomocy społecznej z możliwości pobierania świadczenia wspierającego, argumentując, że jest to niespójne z celem świadczenia, jakim jest wsparcie osób niepełnosprawnych. Pyta Ministerstwo o ocenę funkcjonowania świadczenia i plany zmian umożliwiających jego pobieranie osobom pokrywającym koszty pobytu w DPS.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie świadczenia wspierającego Interpelacja nr 14877 do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w sprawie świadczenia wspierającego Zgłaszający: Anita Kucharska-Dziedzic Data wpływu: 26-01-2026 Szanowna Pani Minister, ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym wprowadzono nowy rodzaj świadczenia, kierowanego do osób niepełnosprawnych mających potrzebę wsparcia. Celem tego świadczenia jest udzielenie osobom niepełnosprawnym mającym potrzebę wsparcia pomocy służącej częściowemu pokryciu wydatków związanych z zaspokojeniem szczególnych potrzeb życiowych tych osób.
Wysokość świadczenia wspierającego jest uzależniona procentowo od wysokości renty socjalnej, a jednocześnie prawo do jego pobierania ustala się na podstawie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Ustalenie poziomu potrzeby wsparcia następuje w skali punktowej, od której zależna jest procentowa wysokość świadczenia w stosunku do renty socjalnej. W art. 5 tej ustawy zdecydowano się na wprowadzenie ograniczeń w przyznawaniu świadczenia wspierającego, między innymi dla osób pobierających tożsame świadczenie za granicą, a także dla osób przebywających w różnego rodzaju zakładach opieki.
Kontrowersje w zakresie wyłączeń wskazanych w omawianym art. 5 budzi wyłączenie z możliwości skorzystania z pomocy finansowej w postaci świadczenia wspierającego przez osoby umieszczone w domu pomocy społecznej albo rodzinnym domu pomocy. Obecne ukształtowanie przepisów dotyczących odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej (art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej), wskazuje, że opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnosi mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż do 70% swojego dochodu, a w następnej kolejności małżonek oraz zstępni.
Ostatnim zobowiązanym do ponoszenia kosztów utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej jest gmina , z której osoba została skierowana. W treści art. 5 ustawy o świadczeniu wspierającym dostrzec można pewnego rodzaju niekonsekwencję ustawodawcy, polegającą na zrównaniu osób, dla których wyłączono możliwość pobierania świadczenia wspierającego, niezależnie czy korzystając z pomocy specjalistycznych ośrodków, ponoszą koszty tej pomocy osobiście czy są one pokrywane z budżetu państwa (jak w przypadku zakładów karnych).
Tymczasem celem świadczenia wspierającego jest udzielenie pomocy służącej częściowemu pokryciu wydatków związanych z zaspokojeniem szczególnych potrzeb życiowych osób niepełnosprawnych. Niezrozumiałe jest zatem wyłączenie z tej pomocy osób, które - ze względu na swój stan zdrowia i potrzebę wsparcia - zdecydowały się na skorzystanie z odpłatnej pomocy w domu pomocy społecznej. Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Jak Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ocenia funkcjonowanie świadczenia wspierającego od dnia jego wprowadzenia, do dnia dzisiejszego?
Czy przewidywane są w resorcie zmiany umożliwiające pobieranie świadczenia wspierającego przez osoby korzystające z pomocy domów pomocy społecznej, albo rodzinnych domów pomocy, które osobiście pokrywają koszty pobytu w takich placówkach? W jakim terminie można się spodziewać ewentualnych zmian przepisów w tym zakresie? Z poważaniem dra Anita Kucharska-Dziedzic Posłanka na Sejm RP
Posłanka Anita Kucharska-Dziedzic interpeluje w sprawie problemów z dostępem do opieki medycznej dla ofiar handlu ludźmi w Polsce, wskazując na niedociągnięcia w realizacji międzynarodowych zobowiązań. Pyta Ministerstwo Zdrowia o ocenę sytuacji, plany zmian w przepisach i implementację Konwencji w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi.
Posłanka Anita Kucharska-Dziedzic pyta o zgodność wypłacania świadczenia wychowawczego rodzicowi, z którym dziecko faktycznie nie mieszka, oraz o potrzebę doprecyzowania przepisów w kontekście kolizji z Kodeksem postępowania cywilnego. Podnosi problem niespójności między stanem prawnym a faktycznym miejscem zamieszkania dziecka, co prowadzi do wypłacania świadczenia osobom, które nie ponoszą kosztów jego utrzymania.
Posłanka Anita Kucharska-Dziedzic zwraca uwagę na nieprawidłowości w pracy biegłych sądowych i OZSS w sprawach rodzinnych, szczególnie w kontekście przemocy domowej i seksualnej wobec dzieci, pytając o szkolenia, narzędzia diagnostyczne oraz skargi. Podkreśla brak odpowiedniej wiedzy i narzędzi w rozpoznawaniu manipulacji i traumy u dzieci.
Posłanka pyta o działania Ministerstwa w sprawie zwiększenia przejrzystości i weryfikacji systemu finansowania składek ZUS duchownych z Funduszu Kościelnego, w szczególności o ewentualne zmiany legislacyjne i mechanizmy kontroli nad wyłudzeniami. Interpelacja ma na celu uzyskanie szczegółowych danych dotyczących płatników, liczby osób korzystających z finansowania, kwot składek oraz przeprowadzonych kontroli.
Posłanka Anita Kucharska-Dziedzic pyta o podsumowanie pierwszego roku funkcjonowania znowelizowanej definicji przestępstwa zgwałcenia, w tym o statystyki zgłoszeń, postępowań, szkolenia policji i ewentualne trudności interpretacyjne. Wyraża zaniepokojenie i chce ocenić skuteczność nowych przepisów w praktyce.
Projekt ustawy ma na celu zmianę w Prawie o szkolnictwie wyższym i nauce, aby umożliwić uczelniom finansowanie wsparcia dla osób niepełnosprawnych uczestniczących w studiach podyplomowych z dotacji budżetowej przeznaczonej na ten cel. Obecnie dotacja ta obejmuje tylko studentów i doktorantów, a proponowane zmiany mają na celu rozszerzenie wsparcia na uczestników studiów podyplomowych. Zmiana ta ma zapewnić równy dostęp do kształcenia podyplomowego dla wszystkich zainteresowanych, niezależnie od niepełnosprawności. Ustawa ma charakter deregulacyjny i nie wiąże się ze zwiększeniem środków na dotacje, lecz umożliwia uczelniom elastyczne gospodarowanie środkami.
Projekt ustawy nowelizuje przepisy dotyczące rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych oraz ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Wprowadza możliwość finansowania programów rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych ze środków UE przez Fundusz, także na podstawie umów dłuższych niż rok. Zmienia również zapisy dotyczące minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych stosowanych w publicznych służbach zatrudnienia, w tym standaryzację bezpieczeństwa, wydajności i komunikacji systemów.
Projekt ustawy wprowadza zmiany w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, a także w niektórych innych ustawach. Głównym celem jest poprawa sytuacji finansowej i warunków pracy pracowników warsztatów terapii zajęciowej (WTZ). Proponuje się zwiększenie finansowania WTZ, zagwarantowanie dodatkowego urlopu dla pracowników oraz uznanie ich pracy za wykonywaną w szczególnych warunkach, co uprawniałoby do wcześniejszej emerytury. Dodatkowo, projekt ma na celu dopisanie WTZ do ustawy o pomocy społecznej, aby zapewnić im równe traktowanie z innymi placówkami reintegracyjnymi.
Sprawozdanie Komisji Polityki Społecznej i Rodziny dotyczy uchwały Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Komisja rekomenduje Sejmowi przyjęcie poprawek Senatu zawartych w punktach 1, 2 i 3. Poprawka nr 1 ma być głosowana łącznie z poprawkami nr 2 i 3. Celem ustawy jest prawdopodobnie usprawnienie systemu rehabilitacji i zatrudniania osób niepełnosprawnych.
Projekt ustawy ma na celu rozszerzenie możliwości wykorzystywania środków z Unii Europejskiej przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON). Umożliwia on realizację projektów finansowanych z funduszy unijnych w ramach programów zatwierdzonych przez Radę Nadzorczą PFRON. Zmiana ma na celu zwiększenie efektywności wydatkowania środków unijnych na rehabilitację zawodową i społeczną osób niepełnosprawnych. Ustawa doprecyzowuje, że środki PFRON mogą być przeznaczane na programy Rady Nadzorczej PFRON współfinansowane ze środków pomocowych Unii Europejskiej, co dotychczas nie było jednoznacznie określone.