Interpelacja w sprawie planowanych zmian w zakresie rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnienia osób niepełnosprawnych

Szanowna Pani Minister,

do mojego biura poselskiego docierają sygnały od przedstawicieli środowisk związanych z warsztatami terapii zajęciowej (WTZ), w tym od kadry terapeutycznej, organizatorów WTZ oraz rodzin osób z niepełnosprawnościami, wyrażających głębokie zaniepokojenie projektowanymi zmianami w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w szczególności w zakresie określenia maksymalnego czasu pobytu uczestnika w WTZ.

Zgłaszane uwagi wskazują, że proponowane rozwiązanie – polegające na wprowadzeniu limitu czasu uczestnictwa w WTZ – jest wątpliwe merytorycznie, ponieważ nie przewiduje uzależnienia długości pobytu od wyników kompleksowej oceny realizacji indywidualnego programu rehabilitacji (IPR), a jedynie od liczby dokonanych kompleksowych ocen realizacji IPR. Oznacza to, że czas uczestnictwa w WTZ byłby określany arbitralnie, bez uwzględnienia faktycznych postępów, możliwości, potrzeb i ograniczeń konkretnej osoby.

Środowiska związane z WTZ podkreślają, że takie rozwiązanie może prowadzić do realnego „wypychania” osób z niepełnosprawnościami poza system rehabilitacji społecznej i zawodowej, zwłaszcza tych, które z uwagi na głębszy stopień niepełnosprawności lub współwystępujące zaburzenia wymagają długotrwałego, stabilnego i ciągłego wsparcia. Wprowadzenie limitu czasu pobytu – bez powiązania go z oceną efektów rehabilitacji – może skutkować sytuacją, w której osoby najbardziej potrzebujące zostaną pozbawione jedynej formy aktywizacji, jaką są dla nich WTZ.

Warto podkreślić, że warsztaty terapii zajęciowej nie są instytucją o charakterze szkoleniowym, lecz placówką rehabilitacyjną, której celem jest stopniowe, często wieloletnie wzmacnianie kompetencji społecznych, zaradności życiowej oraz przygotowanie do aktywności zawodowej – w takim zakresie, w jakim jest to możliwe dla danej osoby. Proces ten z natury rzeczy wymaga indywidualizacji i elastyczności, a nie sztywnego limitowania czasu pobytu.

W związku z powyższym, zwracam się do Pani Minister z prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

Zwracam się z prośbą o pilne odniesienie się do powyższych kwestii, ponieważ projektowane zmiany budzą poważne obawy zarówno wśród specjalistów, jak i rodzin osób z niepełnosprawnościami, a ich konsekwencje mogą mieć długotrwały i negatywny wpływ na funkcjonowanie systemu rehabilitacji w Polsce.

Z poważaniem

dra Anita Kucharska-Dziedzic Posłanka na Sejm RP