Interpelacja w sprawie finansowania badań PGT w ramach programu in vitro
Data wpływu: 2026-02-12
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Posłanka pyta Ministra Zdrowia, czy ministerstwo rozważa rozszerzenie programu in vitro o finansowanie preimplantacyjnych badań genetycznych (PGT), szczególnie w przypadkach, gdzie istnieją wskazania medyczne. Podkreśla, że brak finansowania może ograniczać dostępność i skuteczność programu.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie finansowania badań PGT w ramach programu in vitro Interpelacja nr 15307 do ministra zdrowia w sprawie finansowania badań PGT w ramach programu in vitro Zgłaszający: Wioleta Tomczak, Ewa Szymanowska, Barbara Okuła, Łukasz Osmalak, Kamil Wnuk Data wpływu: 12-02-2026 Szanowna Pani Minister, rządowy program leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego (in vitro) to w sposób niekwestionowany jeden z największych sukcesów obecnego rządu. Według najnowszych danych na zakończenie 2025 roku zakwalifikowano 41,8 tys. par, uzyskano 23,5 tys. ciąż i urodziło się aż 9525 dzieci.
Te statystyki przekładają się na skuteczność leczenia na poziomie 30%, co zgodne jest z europejską średnią dla tej procedury. Od początku 2026 roku w życie weszły zmiany aktualizujące program, które mają usprawnić jego działania, m.in. doprecyzowane zostało pojęcie cyklu, wprowadzono rekomendacje dotyczące hodowli do stadium blastocysty oraz pojedynczego transferu zarodka (co ma ograniczać ryzyko ciąż wielopłodowych), wreszcie wprowadzono etapowe rozliczanie świadczeń, gdzie kwalifikacja, część kliniczna, część biotechnologiczna oraz kriotransfer są finansowane osobno.
Wśród wymienionych zmian nie znalazły się żadne informacje na temat finansowania preimplantacyjnych badań genetycznych (tak zwane badania PGT). Badania te - choć nie są koniecznym krokiem w procesie leczenia niepłodności metodą in vitro - według licznych badań zwiększają skuteczność leczenia wśród kobiet powyżej 35. roku życia oraz pomagają w uniknięciu niepotrzebnych prób transferu zarodków z wadami genetycznymi. Wykorzystanie PGT to także lepsza kontrola nad przebiegiem leczenia oraz szansa na szybsze uzyskanie ciąży. Niektóre opracowania wskazują, że przeprowadzenie PGT często prowadzi do niższych kosztów całkowitych procedury in vitro.
W Stanach Zjednoczonych badania PGT przeprowadza się w ponad 30% wszystkich zabiegów. Biorąc pod uwagę powyższe fakty, zwracam się z następującymi pytaniami: Czy ministerstwo rozważa rozszerzenie programu leczenia niepłodności o finansowanie badań preimplantacyjnych, na przykład najczęściej wykonywanego badania PGT-A? Jeżeli szerokie zastosowanie okazałoby się zbyt kosztowne, to czy możliwe jest stworzenie mechanizmu finansowania badań PGT w wypadku par, u których występują typowe wskazania do przeprowadzenia tych badań (niewyjaśnione poronienia, występowanie chorób genetycznych w rodzinie partnerów)?
Brak wsparcia finansowego dla par, w wypadku których przeprowadzenie badań PGT okazuje się konieczne, może stanowić barierę w praktyce uniemożliwiającą skorzystanie z rządowego programu. Wprowadzenie odpowiednich rozwiązań może zwiększyć realną dostępność oraz skuteczność programu, który jest tak istotny, zwłaszcza w perspektywie kryzysu demograficznego, z którym się w Polsce zmagamy. Z poważaniem Wioleta Tomczak Posłanka na Sejm RP
Interpelacja dotyczy zmian w dostępie do opieki zdrowotnej dla obywateli Ukrainy ze statusem UKR, które doprowadziły do utraty możliwości korzystania ze świadczeń finansowanych przez NFZ dla osób, które nie mogą podjąć pracy z powodu ciężkiej choroby. Poseł pyta o analizę sytuacji pacjentów z chorobami przewlekłymi i rozważane rozwiązania systemowe, które zapewnią im dostęp do opieki zdrowotnej.
Posłanka pyta o obowiązek prowadzenia dokumentacji medycznej zwierząt w schroniskach oraz o plany wprowadzenia ogólnopolskiej bazy danych. Wyraża zaniepokojenie brakiem jednolitych standardów i proponuje wprowadzenie centralnej bazy danych i obligatoryjnego wzoru książeczki zdrowia.
Posłowie pytają o dopuszczalność zatrudniania w schroniskach dla zwierząt lekarzy weterynarii pracujących jednocześnie w Inspekcji Weterynaryjnej, wskazując na potencjalny konflikt interesów. Interpelacja kwestionuje obecne regulacje i domaga się wyjaśnień dotyczących nadzoru nad schroniskami w takich sytuacjach.
Posłowie pytają o możliwość wprowadzenia jednolitego i obligatoryjnego wzoru umowy wolontariackiej w schroniskach dla zwierząt, argumentując to potrzebą uporządkowania sytuacji prawnej wolontariuszy i zwiększenia przejrzystości działania organizacji. Podkreślają brak jednolitych standardów i nadmierną dowolność w zakresie umów wolontariackich, co negatywnie wpływa na ochronę praw wolontariuszy.
Posłanka pyta o jakość kształcenia lekarzy weterynarii w zakresie kastracji zwierząt oraz o potrzebę wprowadzenia jednolitych standardów i certyfikacji w celu poprawy bezpieczeństwa zabiegów i dobrostanu zwierząt. Wyraża wątpliwości, czy obecny system kształcenia jest wystarczający i proponuje rozważenie systemowych rozwiązań, w tym certyfikacji.
Projekt ustawy dotyczy zmian w składach osobowych komisji sejmowych. Na podstawie art. 20 ust. 1 i art. 137 ust. 4 Regulaminu Sejmu, Prezydium Sejmu wnioskuje o odwołanie i powołanie posłów do różnych komisji, takich jak Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych, Komisja do Spraw Energii, Klimatu i Aktywów Państwowych, Komisja Finansów Publicznych, Komisja Zdrowia, Komisja Nadzwyczajna do spraw ochrony zwierząt, Komisja Nadzwyczajna do spraw zmian w kodyfikacjach oraz Komisja do Spraw Służb Specjalnych. Celem tych zmian jest dostosowanie składów komisji do bieżących potrzeb i zapewnienie efektywnej pracy parlamentarnej. Zmiany personalne mają umożliwić lepsze reprezentowanie różnych opcji politycznych w pracach legislacyjnych.
Tekst stanowi informację dla Sejmu i Senatu RP o udziale Polski w pracach Unii Europejskiej w okresie przewodnictwa Polski w Radzie UE (styczeń-czerwiec 2025). Podkreśla się, że Polska prezydencja skupiła się na wzmocnieniu bezpieczeństwa i odporności Unii w jej kluczowych wymiarach: zewnętrznym, wewnętrznym, informacyjnym, ekonomicznym, energetycznym, żywnościowym i zdrowotnym. Sprawozdanie opisuje działania i inicjatywy podjęte w celu realizacji tych priorytetów, w tym reagowanie na agresję Rosji na Ukrainę, wzmacnianie europejskiej obronności, ochronę granic, zwalczanie dezinformacji i przestępczości zorganizowanej, poprawę konkurencyjności gospodarki oraz zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego i żywnościowego. Polska prezydencja dążyła również do uproszczeń regulacyjnych i wsparcia społeczeństwa obywatelskiego.