Interpelacja w sprawie nowych zasad żywienia dzieci w przedszkolach i szkołach oraz ich wpływu na zdrowie, rozwój i samopoczucie dzieci

od 1 września 2026 r. w polskich szkołach i przedszkolach obowiązują nowe zasady żywienia dzieci, uwzględniające m.in. założenia tzw. diety planetarnej. Wokół tych zmian narasta jednak poważny niepokój rodziców. I trudno się temu dziwić.

Mówimy bowiem nie o statystykach, tabelach i ministerialnych wytycznych, ale o naszych dzieciach – ich zdrowiu, rozwoju, energii, koncentracji i samopoczuciu.

Do parlamentarzystów docierają sygnały od rodziców, którzy są oburzeni sposobem wprowadzania nowych zasad żywienia. Wskazują oni, że część dzieci nie jest przyzwyczajona do proponowanych posiłków, nie akceptuje ich smaku lub formy i zwyczajnie ich nie zjada.

Co w takiej sytuacji robi państwo?

Czy ktoś mierzy, ile dzieci zostaje po takim obiedzie głodnych?

Czy ktoś sprawdza, ile jedzenia ląduje w koszu?

Czy ktoś pyta rodziców, co dzieje się z dzieckiem, które przez kilka godzin nie zjadło pełnowartościowego posiłku?

Dziecko, które jest głodne, nie funkcjonuje tak samo jak dziecko najedzone. Głód może wpływać na jego samopoczucie, energię i zdolność do skupienia się na zajęciach. W przypadku dzieci w okresie intensywnego rozwoju kwestii żywienia nie wolno traktować jako eksperymentu administracyjnego.

Nie da się nakarmić dziecka rozporządzeniem.

Jeżeli dziecko nie zjada obiadu, to niezależnie od tego, jak dobrze wygląda on w ministerialnej tabeli, dziecko nadal jest głodne.

A jeżeli przygotowany posiłek trafia do kosza, to mamy jednocześnie zmarnowaną żywność, zmarnowane pieniądze rodziców i dziecko, które nadal potrzebuje jedzenia.

Co więcej, głodne dziecko po wyjściu ze szkoły może sięgnąć po łatwo dostępne produkty ze sklepu – słodkie przekąski, drożdżówki, chipsy czy inne wysokoprzetworzone produkty.

Czy naprawdę taki ma być efekt polityki państwa mającej promować zdrowe żywienie?

Rodzice mają prawo oczekiwać, że ich dzieci otrzymają w szkole pełnowartościowy, akceptowalny i rzeczywiście spożywany posiłek, a nie jedzenie, które w dużej części trafia do kosza.

Mają również prawo oczekiwać, że państwo będzie wspierało rodziców, a nie zastępowało ich w kształtowaniu nawyków żywieniowych ich własnych dzieci.

W debacie dotyczącej żywienia dzieci należy również dopuścić ekspertów reprezentujących różne podejścia. Jeżeli państwo podejmuje decyzje dotyczące żywienia milionów dzieci, debata powinna być otwarta na różne stanowiska i oparta na danych, a nie na założeniu, że jeden model żywienia jest właściwy dla każdego dziecka.

W związku z powyższym pytam Panią Minister:

Pani Minister,

tu nie chodzi o politykę żywieniową na papierze. Tu chodzi o dzieci.

O dzieci, które mają się rozwijać, uczyć, bawić, uprawiać sport i spędzać w szkole wiele godzin każdego dnia.

Nie możemy zaakceptować sytuacji, w której dziecko nie je, bo nie akceptuje oferowanego mu posiłku, pozostaje głodne, ma gorsze samopoczucie, a przygotowane za pieniądze rodziców jedzenie trafia do kosza.

Nie można zasłaniać się rozporządzeniem.

Nie można zasłaniać się tabelą.

Nie można zasłaniać się hasłem „zdrowego żywienia”.

Jeżeli dziecko nie je, trzeba się tym problemem zająć. Natychmiast.

Państwo ma obowiązek chronić zdrowie dzieci, a nie tworzyć rozwiązania, których skutkiem ubocznym może być niezjadanie posiłków, marnowanie żywności i pozostawianie dzieci głodnych.

Nasze dzieci nie mogą być polem do realizacji odgórnych założeń.

Dlatego oczekuję od ministerstwa konkretnych danych, uczciwej analizy i gotowości do zmiany przepisów, jeżeli praktyka pokaże, że nie służą one dzieciom.

Bo ostatecznym kryterium nie powinno być to, czy jadłospis dobrze wygląda w ministerialnym dokumencie.

Ostatecznym kryterium powinno być to, czy dziecko jest zdrowe, najedzone, ma energię, może się skoncentrować i prawidłowo się rozwijać.

To są nasze dzieci. I to ich dobro powinno być najważniejsze.