Interpelacja w sprawie podjęcia działań mających na celu poprawę sytuacji mieszkańców zmagających się z problemami zdrowotnymi, w tym uzależnieniami, zaburzeniami psychicznymi i innymi schorzeniami o podłożu somatycznym

Szanowna Pani Minister,

zwracamy się z uprzejmą prośbą o podjęcie działań mających na celu poprawę sytuacji mieszkańców zmagających się z problemami zdrowotnymi, w tym uzależnieniami, zaburzeniami psychicznymi oraz innymi schorzeniami o podłożu somatycznym. Problemy te zostały zdiagnozowane przez zespół przedstawicieli zarządców budynków w zasobach komunalnych i spółdzielczych, przedstawicieli Urzędu Miejskiego oraz Ośrodka Pomocy Społecznej w Głogowie. Jedno ze spotkań zespołu odbyło się w biurze poselskim posła Łukasza Horbatowskiego. Zdiagnozowane problemy są wynikiem codziennych doświadczeń członków zespołu, mamy nadzieję, że poruszone tu kwestie przyczynią się do poprawy funkcjonowania systemu pomocy dla ww. osób, a pośrednio również dla ich rodzin i otoczenia.

Wprowadzenie

Z roku na rok wzrasta ilość osób, które nie potrafią samodzielnie funkcjonować m.in. ze względu na uzależnienia, zbieractwo, stan obojętności na funkcjonowanie w społeczeństwie. Skutki takiego zachowania dość dotkliwie najczęściej dotyczą sąsiadów, którym osoby te utrudniają normalne funkcjonowanie, poprzez uciążliwości typu zarobaczywienie nieruchomości, brud, brzydkie zapachy, libacje, awantury, trudne towarzystwo, które często korzysta z klatek schodowych lub korytarzy piwnicznych m.in. w celach fizjologicznych. Prowadzone procedury eksmisyjne nie rozwiązują problemu danej osoby, tylko zmieniają jej adres oraz sąsiadów.

Ponadto wszelkie działania eksmisyjne najczęściej odbywają się z udziałem komornika czyli rodzą wysokie koszty. Sytuacja w takich przypadkach wygląda najczęściej tak, że człowiek de facto potrzebujący pomocy i opieki specjalistycznej – jest jedynie w drodze eksmisji przesiedlany na inny lokal. Przeprowadzone czynności sądowo-komornicze wpływają jednocześnie na wzrost zadłużenia takiej osoby, która ponadto pozostawia najczęściej w stanie drastycznym – wymagającym generalnego remontu – dotychczasowy lokal. Ze względu na fakt, iż zmiana miejsca zamieszkania danej osoby nie wpływa na rozwiązanie problemów zdrowotno-psychicznych – lokal pod nowym adresem w okresie kilku miesięcy najczęściej zostaje doprowadzony do stanu zaniedbania, dewastacji, brudu czyli do stanu z poprzedniego lokalu. Nie bez znaczenia pozostaje również przyczyna występowania opisanych problemów. Najczęściej dotyczy to zaburzeń sfery psychicznej, problemów uzależnień jak i problemów z funkcjonowaniem osób w wieku senioralnym z postępującymi stanami demencyjnymi.

Funkcjonujące przepisy nie korespondują z aktualnie występującymi problemami społecznymi. Zasadne jest takie ich doprecyzowanie, aby możliwe było skuteczne pomaganie osobom wymagającym wsparcia.

1. Umieszczenie osoby niezdolnej do wyrażenia własnej woli w zakładzie opiekuńczo-leczniczym

Podnoszony problem dotyczy osób nieubezwłasnowolnionych wymagających umieszczenia w zakładzie opiekuńczo leczniczym (ZOL), tj. podmiocie leczniczym zapewniającym świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej, które ze względu na stan zdrowia nie są w stanie świadomie wyrazić zgody na udzielenie im takich świadczeń zdrowotnych.

Obowiązujące przepisy prawa nie regulują kwestii odnoszącej się bezpośrednio do kierowania osób do ZOL bez ich zgody, jak ma to miejsce w przypadku kierowania osób do domu pomocy społecznej. Jak wynika z art. 33a ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, świadczeniobiorcy przysługują świadczenia pielęgnacyjne lub opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej, na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. Z wydanego na podstawie delegacji z ust. 2 tego przepisu rozporządzenia Ministra Zdrowia z 25 czerwca 2012 r. w sprawie kierowania do zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych wynika, że świadczenia takie udzielane są na wniosek, zatem za zgodą, świadczeniobiorcy (pacjenta). Nie jest ona jednak wymagana (podobnie jak skierowanie lekarza, zaświadczenie lekarskie i wywiad pielęgniarski) w przypadku, gdy sąd opiekuńczy wyda orzeczenie o umieszczeniu świadczeniobiorcy w zakładzie opiekuńczym. W takiej sytuacji orzeczenie sądu opiekuńczego stanowi podstawę umieszczenia świadczeniobiorcy w zakładzie opiekuńczym (§ 6 cytowanego rozporządzenia). Wątpliwości budzi jednak fakt, że podstawą prawną do umieszczenia takiego pacjenta w ZOL nie jest ustawa tylko rozporządzenie. Przywołane wyżej rozporządzenie jest aktem prawnym, rangi podstawowej i nie powinno być podstawą do wydania rozstrzygnięcia, którego skutkiem jest istotna ingerencja w wolność osobistą i nietykalność osoby. Powyższa problematyka zgłoszona została do Ministerstwa Zdrowia na wniosek m.in. Rzecznika Praw Obywatelskich, jednak do chwili obecnej bez konkretnych rozstrzygnięć.

W obecnym stanie prawnym nie występuje podstawa prawna dotycząca umieszczenia pacjenta niepsychiatrycznego, nieubezpieczonego i nieubezwłasnowolnionego bez jego zgody w zakładzie opiekuńczo-leczniczym. Niezbędne jest doprecyzowanie przepisów ustawowych w taki sposób, aby można było bez żadnej wątpliwości interpretacyjnej uregulować zasady przyjęcia takich osób do placówki leczniczej (ZOL) uwzględniając np. organ właściwy do złożenia stosownego wniosku do sądu, czy ewentualnie stosowny dokument potwierdzający sytuację zdrowotną pacjenta. Ustawa o ochronie zdrowia psychicznego z dnia z dnia 19 sierpnia 1994 r. reguluje kwestię związaną z kierowaniem do domów pomocy społecznej i szpitali psychiatrycznych osób z zaburzeniami psychicznymi bez ich zgody – przez ośrodki pomocy społecznej, czy kierownika szpitala psychiatrycznego. W przepisach dotyczących umieszczenia w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, czy pielęgnacyjno-opiekuńczym brak jest analogicznych zapisów , które dawałyby uprawnienia dla organów pomocy społecznej do wnioskowania w sprawach dotyczących kierowania osób opisanych powyżej bez ich zgody. Wskazane jest włączenie zarządców nieruchomości do kręgu podmiotów uprawnionych do wnioskowania o objęcie takich osób opieką w zakładach opiekuńczo-leczniczych. Zaznaczyć należy, że wykorzystanie możliwości ubezwłasnowolnienia takiego pacjenta nie jest rozwiązaniem właściwym. Niemożność świadomego wyrażenia zgody przez pacjenta nie jest równoznaczna ze spełnieniem przesłanki ubezwłasnowolnienia. Ponadto postępowanie sądowe w przedmiocie ubezwłasnowolnienia, jak pokazuje doświadczenie zawodowe jest procesem długoterminowym i wymagającym wyjaśnienia wielu istotnych kwestii osobistych pacjenta. Natomiast konieczność umieszczenia takiej osoby wymaga natychmiastowej decyzji. Koniecznym zatem jest podjęcie stosownych prac nad uregulowaniem kwestii kierowania osób nieubezwłasnowolnionych, niepsychiatrycznych i nieubezpieczonych a niemogących samodzielnie decydować o ewentualnym skierowaniu ich do zakładu opiekuńczo-leczniczego.

2. Rozważenie utworzenia placówek zapewniających terminowy, całodobowy pobyt dla osób, które zakończyły leczenie w szpitalu psychiatrycznym. Rozwój instytucjonalnych i środowiskowych form wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi

Podnoszony problem dotyczy braku kontynuacji leczenia, terapii i wsparcia adaptacyjnego osób, które ze względu na stan zdrowia psychicznego poddawane były hospitalizacji w warunkach szpitalnych (szpitalach psychiatrycznych) za zgodą sądu. Obecnie brakuje bowiem kompleksowego systemu wsparcia osób chorujących psychicznie . Biorąc pod uwagę okres leczenia szpitalnego (psychiatrycznego), który wynosi średnio od 1 tygodnia do około 3 miesięcy (w zależności od zastosowanej przesłanki prawnej leczenia) zasadnym byłoby utworzenie placówki, która świadczyłaby usługi całodobowe dla osób po zakończonym leczeniu szpitalnym. Forma prawna placówki mogłaby przybrać postać albo jednostki organizacyjnej pomocy społecznej dotowanej przez budżet państwa np. o zasięgu powiatowym albo podmiotu leczniczego udzielającego wsparcia i realizującego usługi w ramach NFZ.

Skierowanie na pobyt w takiej placówce określone byłoby terminem - w przeciwieństwie do pobytu w domu pomocy społecznej i miałoby na celu kontynuację leczenia zarówno farmakologicznego jak i terapeutycznego przy wsparciu wyspecjalizowanej kadry, tj. psychiatry, psychologa, psychoterapeuty, terapeuty zajęciowego itp. Działania skupiałyby się na ukierunkowaniu osoby chorej na uzyskaniu samodzielności życiowej oraz na wzmacnianiu aktywności społecznej, na tyle aby mogła ona samodzielnie bądź przy wsparciu rodziny czy też zapewnieniu specjalistycznych usług opiekuńczych – już w miejscu zamieszkania – prawidłowo funkcjonować w swoim środowisku lokalnym.

Powrót osoby chorej bezpośrednio po leczeniu w szpitalu psychiatrycznym do miejsca zamieszkania nawet pomimo zapewnienia jej specjalistycznych usług opiekuńczych nie daje gwarancji zapewnienia skuteczności terapii. Spowodowane jest to zbyt małą liczbą lekarzy psychiatrów, psychologów, punków poradnictwa psychiatrycznego, co skutkuje długimi okresami oczekiwania na otrzymanie przez te osoby wsparcia, czy też kontynuacji leczenia. Czas oczekiwania na wizytę w poradni zdrowia psychicznego to czasem nawet kilka miesięcy. Nadmienić należy, że osoby świadczące specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi to najczęściej specjaliści w innych dziedzinach niż psychiatra lub psycholog. Istotne jest także zapewnienie szczelności systemu pomocy osobom z zaburzeniami sfery psychicznej, tj. przekazywanie informacji jednostkom pomocy społecznej o konieczności objęcia wsparciem osoby opuszczające szpitale psychiatryczne, które były kierowane na leczenie z postanowienia sądu, w szczególności na wniosek jednostek organizacyjnych pomocy społecznej. Informacje do OPS docierają dopiero kiedy otrzymają informację o przeprowadzonej wobec osoby interwencji Policji. Niejednokrotnie jest to okres kilkumiesięczny od czasu zakończenia przez nią leczenia szpitalnego. Osoby te będąc pozostawione same sobie często nie przyjmują zalecanych leków, co pogłębia ich chorobę, a w konsekwencji kolejny raz przy zaangażowaniu wielu służb (pomocy społecznej, Policji, straży, ratowników medycznych) wymagają hospitalizacji.

3. Umieszczenie osób uzależnionych od alkoholu za zgodą sądu w szpitalach psychiatrycznych celem podjęcia leczenia

W świetle obowiązującego prawa nie ma podstawy do przymusowego leczenia osoby uzależnionej. Istnieje natomiast procedura zobowiązująca osobę uzależnioną do poddania się obowiązkowi leczenia odwykowego. Z wnioskiem do sądu o zastosowanie takiej procedury postępowania może wystąpić gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych lub prokurator. Zobowiązanie osoby uzależnionej do leczenia nie jest tożsame z umieszczeniem takiej osoby w szpitalu. Doświadczenie wskazuje, że osoby nadużywające alkoholu mogą doprowadzić do skrajnego wyczerpania swojego organizmu, skutkującego nawet utratą życia. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że jeżeli zamieszkują również w lokalach mieszkalnych stanowią zagrożenie dla pozostałych lokatorów budynku (pożarowe, wybuchowe, demoralizujące nieletnich oraz przyczyniają się do występowania innych zagrożeń kryminogennych, tj. kradzieże, rozboje, zakłócanie porządku i ciszy nocnej). W postępowaniu wobec leczenia osób uzależnionych przepisy prawa skłaniają się do dobrowolności leczenia przez osobę uzależnioną, gdyż w ocenie specjalistów przynosi ona najskuteczniejsze rezultaty. Takie podejście wydaje się być uzasadnione.

Co jednak kiedy takiej świadomości brak? Czy instytucje zobowiązane do niesienia pomocy, powinny tylko przyglądać się i oczekiwać aż stanie się coś złego zarówno samej osobie jak i członkom rodziny lub wspólnoty lokalnej?

Nie bez znaczenia jest również czas trwania całej procedury kierowania osoby na leczenie bez zgody, który wynosi około roku od zgłoszenia do właściwego organu. W kolejności czas oczekiwania na przyjęcie do szpitala jest porównywany do czasu przeprowadzenia procedury kierowania i tylko w niewielkim odsetku kończy się przyjęciem na oddział. Zauważyć należy, że w momencie przyjęcia osoby na oddział leczenia uzależnień powinna być ona trzeźwa, niestety w praktyce jest to w zasadzie niewykonalne.

Problematyka kierowania osób na leczenie również pozostawała w kręgu zainteresowania Najwyższej Izby Kontroli. NIK, mając na uwadze opinie ekspertów pozyskane w toku kontroli, zarekomendował ministrowi zdrowia rozważenie stosowania procedury zobowiązania osób uzależnionych od alkoholu do poddania się leczeniu odwykowemu jedynie do sprawców przestępstw oraz osób, które w wyniku uzależnienia znalazły się w sytuacji zagrażającej ich życiu, albo powodujących zagrożenie dla życia lub zdrowia innych osób. Do tej pory jednak nie podjęto żadnych zmian w tej kwestii, choć NIK wykazała, że procedura zobowiązania osób uzależnionych od alkoholu do leczenia odwykowego nie funkcjonuje sprawnie i nie wspomaga skutecznie rozwiązywania problemów alkoholowych w Polsce.

4. Ustalenie odpłatności dla osób zobowiązanych, a zamieszkujących poza granicami kraju, za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej oraz dochodzenie zwrotu należności wynikających z ustalonej opłaty

Osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej (art. 54 ustawy o pomocy społecznej). Ustawa o pomocy społecznej jasno wskazuje w art. 61 ust. 1, że: „Obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności:

1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi, 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - przy czym osoby i gmina określone w pkt. 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność.”

Ustawa określa również zasady ustalania wysokości opłaty, jak i warunki zwalniania zobowiązanych z ustalonej opłaty. Wskazać w tym miejscu należy, iż w większości przypadków dochód mieszkańca domu pomocy społecznej nie pozwala na pokrycie pełnego kosztu pobytu w DPS. Stąd też gminy zobowiązane są do prowadzenia postępowań administracyjnych mających na celu weryfikację czy zobowiązani (rodzice, dzieci, wnuki itd.) są w stanie partycypować w kosztach związanych z utrzymaniem mieszkańca – członka rodziny w domu pomocy społecznej. W tym celu ustawodawca w art. 61 ust.1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej wskazał małżonka, zstępnych przed wstępnymi jako osoby, na których spoczywa obowiązek ponoszenia opłaty za DPS. Podkreślenia wymaga fakt, że większość osób kierowanych przez OPS, ze względu na wiek, stan zdrowia, jak również ze względu na relacje rodzinne nie znają adresów, pod jakimi zamieszkują ich dzieci czy też wnuki. Stąd też organy zobligowane są do ustalania danych adresowych z urzędu. Problemem wydaje się fakt, że urzędy meldunkowe posiadają dane o adresach tych osób zameldowanych na pobyt stały lub czasowy, lecz nie mogą wskazać konkretnie aktualnego miejsca pobytu osoby, a to uzależnione jest od skuteczności prowadzonego postępowania administracyjnego. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika bowiem, że aby organ mógł zainicjować skutecznie postępowanie z urzędu musi być ono skutecznie doręczone stronie postępowania. W przypadku osób zobowiązanych, zamieszkujących na terenie kraju ośrodki pomocy społecznej wykorzystują narzędzia oparte na regulacjach prawnych dotyczących pozyskiwania danych – art. 105 ustawy o pomocy społecznej, niezbędnych do wszczęcia postępowania administracyjnego. Nie zawsze jednak taka praktyka jest skuteczna.

Natomiast w przypadku osób zamieszkujących poza granicami kraju sytuacja jest bardziej skomplikowana. Zasadniczo, zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony wyżej, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Przedmiotowe zasady doręczeń dotyczą adresatów zamieszkałych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Zamieszkanie strony poza wyżej wymienionymi państwami obliguje organ do zastosowania zasady określonej w art. 40 § 4 K.p.a. Zgodnie z art. 40 § 4 K.p.a. strona, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej, innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej i nie działa za pośrednictwem konsula Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wskazać w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń, chyba że doręczenie następuje usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego. Zatem obowiązek wskazania pełnomocnika dla doręczeń w kraju dotyczy wyłącznie osób, które mieszkają w kraju nienależącym do Unii Europejskiej. W przypadku osób zamieszkujących poza Unią Europejską w państwach, z którymi utrzymujemy stosunki dyplomatyczne możliwe jest wystąpienie do właściwego konsula z prośbą o pomoc w ustaleniu adresu zamieszkania osoby w danym państwie – na podstawie art. 27 ust. 1 Prawa konsularnego. Nie mniej jednak w wielu przypadkach organom nie udaje się pozyskać danych adresowych osób zobowiązanych, z uwagi na fakt, iż przebywając poza granicami kraju, nie legalizują oni swojego pobytu w danym państwie, a tym samym brak jest możliwości udzielenia takich danym organom w Polsce. Zgromadzenie dowodów w sytuacji przebywania osób zobowiązanych za granicą jest znacznie utrudnione i przedłuża postępowanie. Ustawa o pomocy społecznej natomiast nie reguluje sposobu postępowania w przypadku, gdy osoba zobowiązana przebywa za granicą. Ustawodawca nie przekazał polskim organom administracyjnym uprawnień do kierowania zapytań w sprawach z zakresu pomocy społecznej do zagranicznych organów np. podatkowych lub innych.

Nieco inaczej wygląda sytuacja w przypadku osób zamieszkujących poza granicami kraju, wobec których organ ustalił miejsce zamieszkania i skutecznie doręczył zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt członka rodziny w DPS (zawiadomienie zostało odebrane przez adresata bądź pełnoletniego członka rodziny). Tu bez znaczenia jest czy dana osoba współpracuje z organem czy też nie. Regulacje prawne pozwalają na podjęcie rozstrzygnięcia w tej sprawie i wydanie stosownej decyzji, w tym decyzji ustalającej odpłatność za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej. A w przypadku nieodebrania decyzji administracyjnej możliwe jest zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących doręczenia zastępczego (art. 44 Kpa). Problematyczna natomiast staje się kwestia nieregulowania należnej opłaty oraz dochodzenie przez organ zwrotu tych należności. Osoby zobowiązane wiedząc, że toczy się w ich sprawie postępowanie w OPS dot. odpłatności za DPS, unikają współpracy z OPS i nie odbierają żadnej korespondencji. Natomiast (zgodnie z art. 1 Postępowania egzekucyjnego w administracji) egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał zobowiązanemu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia zobowiązanemu. Upomnienie zawiera pouczenie zobowiązanego, że w przypadku niewykonania w całości obowiązku w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia zobowiązany ma obowiązek zawiadomienia wierzyciela, a po doręczeniu zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego - również organu egzekucyjnego, o zmianie adresu jego miejsca zamieszkania lub siedziby. Należy na marginesie zauważyć, że upomnienie należy doręczyć zobowiązanemu. Dopiero bowiem ta czynność (doręczenia) powoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Z kolei samo wydanie przez organ tytułu wykonawczego, czyli dokumentu stwierdzającego istnienie obowiązku zapłaty określonej kwoty pieniężnej i zawierającego nakaz zapłaty tej kwoty, nie stanowi o możliwości wyegzekwowania tych należności. W obecnym stanie prawnym nie istnieje możliwość dochodzenia zwrotu należności wynikających z niewywiązywania się z obowiązku partycypowania w kosztach związanych z pobytem członka rodziny w DPS, gdy miejscem zamieszkania zobowiązanego jest inne państwo. Zaznaczyć należy także, że problem z brakiem możliwości doręczenia upomnienia dotyczy także zobowiązanych zamieszkujących na terytorium naszego kraju, którzy poprzez nieodebranie upomnienia uniemożliwiają również wszczęcie postępowania egzekucyjnego i wystawienie tytułu wykonawczego.

[…] Pełna treść w dokumencie źródłowym.