Interpelacja w sprawie drogowych znaków turystycznych
Data wpływu: 2024-07-08
Co to jest interpelacja? To formalne pytanie posła do organu władzy (np. ministra) w konkretnej sprawie publicznej.
Przeglądaj też tematy interpelacji, profile posłów i druki sejmowe.
Poseł Piotr Górnikiewicz pyta o rozbieżności w interpretacji przepisów dotyczących znaków turystycznych, szczególnie w Małopolsce, oraz o planowane działania Ministerstwa Infrastruktury w tej sprawie. Podnosi problem ograniczenia stosowania tych znaków i pyta o kierunek działań ministerstwa w promowaniu walorów turystycznych.
HTML źródłowy dostępny także bez JavaScript
Interpelacja w sprawie drogowych znaków turystycznych Interpelacja nr 3734 do ministra infrastruktury w sprawie drogowych znaków turystycznych Zgłaszający: Piotr Górnikiewicz Data wpływu: 08-07-2024 Szanowny Panie Ministrze, drogowe znaki turystyczne pozwalają na wyróżnienie ciekawych i unikalnych obiektów turystycznych, a także stanowią skuteczną informację dla turystów poruszających się w ruchu drogowym na temat walorów turystycznych obszarów, przez które ów ruch drogowy przebiega. Zasady oznakowania dróg znakami turystycznymi regulują szczegółowo następujące akty prawne: 1) ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r.
Prawo o ruchu drogowym, 2) rozporządzenie Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, które określa znaki i sygnały obowiązujące w ruchu drogowym, ich znaczenie i zakres obowiązywania (§ 63 pkt 5 i § 67 pkt 1, 2, 3), 3) rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r.
w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (załącznik nr 1 do rozporządzenia, pkt 1, 6, i 9), które określa: procedury znakowania, wymogi techniczne dla znaków, projekty znaków, zasady stawiania znaków oraz konstrukcję znaków, 4) rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drodze oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem, które określa odpowiedzialność za umieszczanie i utrzymanie znaków drogowych (§ 11).
Analiza stanu faktycznego wskazuje, że istotnym problemem jest rozbieżność w interpretowaniu przez oddziały Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad przepisów prawa dotyczących zasad oznakowania dróg znakami turystycznymi. Należy przy tym podkreślić, że problem ten jest szczególnie dotkliwy na obszarze Małopolski. Ponadto należy zauważyć, że zupełnie niezrozumiały jest kierunek interpretacji przepisów, w myśl którego należy dążyć do drastycznego ograniczenia stosowania tego typu oznakowania.
Przykładem dyskryminującej rozbieżności w interpretowaniu przepisów prawa dotyczących wspomnianej kwestii jest sprawa posadowienia przy autostradzie A4 w miejscowości Tarnów znaku E-22b "Ratusz Tarnów". Wieloletnie starania miasta Tarnowa, których celem jest skuteczne informowanie i promowanie wartości turystycznej miasta i jego historycznego dziedzictwa, nie przynoszą pożądanych skutków. Sprawa ta, mimo determinacji miasta, do tej pory nie została pozytywnie zakończona. Należy przy tym zauważyć, że miasto spełniło konieczne wymogi formalne, w tym uzyskało pozytywną opinię działającej przy Polskiej Organizacji Turystycznej Kapituły ds.
Drogowych Znaków Turystycznych oraz pozytywną opinię działającej przy Małopolskiej Organizacji Turystycznej Regionalnej Kapituły ds. Drogowych Znaków Turystycznych. Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę Pana Ministra o odniesienie się do przedstawionych kwestii i rozważenie uwzględnienia wskazanych potrzeb, a także proszę o odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy Ministerstwo Infrastruktury zamierza podjąć działania mające na celu wyeliminowanie problemów wynikających z rozbieżności w interpretowaniu przepisów prawa dotyczących zasad oznakowania dróg znakami turystycznymi? Na czym te działania mogłyby polegać? 2.
Jaki jest kierunek działań Ministerstwa Infrastruktury w obszarze wyróżniania ciekawych i unikalnych obiektów turystycznych, a także skutecznego informowania turystów poruszających się w ruchu drogowym na temat walorów turystycznych obszarów, przez które ów ruch drogowy przebiega? Czy Ministerstwo Infrastruktury współdziała w tym obszarze z innymi podmiotami?
Interpelacja dotyczy wpływu ograniczonej dostępności mieszkań i wysokich kosztów najmu na pogłębiający się kryzys demograficzny w Polsce, pytając ministerstwa o analizy i planowane działania w tym zakresie. Poseł argumentuje, że brak stabilnych warunków mieszkaniowych uniemożliwia młodym ludziom usamodzielnienie się i zakładanie rodzin, co negatywnie wpływa na demografię kraju.
Interpelacja dotyczy ograniczonej dostępności mieszkań dla młodych osób i pogłębiającej się niesamodzielności mieszkaniowej, co jest postrzegane jako poważny problem społeczno-ekonomiczny. Posłowie pytają o ocenę sytuacji przez ministerstwo, podejmowane działania i planowane strategie mające na celu poprawę dostępności mieszkań dla młodych dorosłych.
Poseł pyta, dlaczego w projekcie UD260 pominięto implementację standardów ochrony wierzycieli przed nadużyciami kapitałowymi wspólników, takich jak subordynacja pożyczek wspólniczych wzorem rozwiązań w innych krajach UE. Krytykuje bierność legislacyjną rządu w kwestii „substytucji kapitału” i jej negatywny wpływ na bezpieczeństwo obrotu gospodarczego.
Poseł pyta o dyskryminację płacową pracowników SOW w porównaniu do innych jednostek pomocy społecznej oraz o brak funduszy na infrastrukturę terapeutyczną. Domaga się interwencji rządu w celu ujednolicenia zasad przyznawania dodatków motywacyjnych i poprawy warunków finansowania ośrodków wsparcia.
Poseł pyta o szczegóły dotyczące podziału środków Rządowego Funduszu Rozwoju Dróg w województwie małopolskim (nabór nr 12), wyrażając wątpliwości, czy mechanizm punktacji adekwatnie uwzględnia potrzeby dużych miast, takich jak Tarnów. Prosi o wyjaśnienie kryteriów oceny i mechanizmu ustalania kwoty dofinansowania.
Projekt wprowadza szczególny mechanizm ochronny dla podróżnych i organizatorów turystyki w razie nadzwyczajnych okoliczności związanych z sytuacją kryzysową. Zamiast klasycznego odstąpienia od umowy można wyrazić zgodę na voucher o wartości nie niższej niż wpłata, wykorzystywany w ciągu 2 lat. Rozwiązanie ma ograniczyć natychmiastowy odpływ środków przy masowych zakłóceniach podróży, zwłaszcza w kierunkach objętych konfliktem.
Projekt ustawy zakłada zastąpienie dotychczasowej opłaty miejscowej opłatą turystyczną, co ma na celu zwiększenie dochodów gmin, szczególnie tych silnie obciążonych ruchem turystycznym, niezależnie od spełnienia kryteriów klimatycznych i krajobrazowych. Ustawa wprowadza obowiązek poboru opłaty turystycznej przez pośredników (np. platformy rezerwacyjne) i przekazywania jej gminie, a także umożliwia gminom różnicowanie stawek opłaty w zależności od lokalizacji i sposobu płatności. Ma to na celu rekompensatę kosztów zewnętrznych generowanych przez turystykę, takich jak utrzymanie czystości, ochrona środowiska i ograniczenie dostępności mieszkań. Wprowadzenie opłaty turystycznej ma wspierać równowagę między potrzebami mieszkańców a rozwojem sektora turystycznego.
Przedstawiony dokument to sprawozdanie Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach dotyczące uchwały Senatu w sprawie ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Komisja rekomenduje Sejmowi przyjęcie wszystkich poprawek Senatu zawartych w uchwale. Celem ustawy jest poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez wprowadzenie zmian w obowiązujących przepisach.
Projekt ustawy dotyczy zmian w funkcjonowaniu administracji rządowej, a konkretnie określa procedury przejmowania majątku i spraw w przypadku utworzenia, zniesienia lub przekształcenia ministerstwa. Zmiany mają na celu usprawnienie procesów związanych z reorganizacją administracji. Dodatkowo doprecyzowano zakres działu turystyki, włączając w niego m.in. turystykę społeczną i zagospodarowanie turystyczne. Proponowane poprawki dotyczą konkretnych artykułów ustawy, precyzując brzmienie przepisów.
Projekt ustawy o najmie krótkoterminowym ma na celu uregulowanie zasad prowadzenia takiej działalności w Polsce, uwzględniając dynamiczny rozwój tego sektora i jego wpływ na rynek mieszkaniowy oraz lokalne społeczności. Ustawa definiuje najem krótkoterminowy jako odpłatną usługę najmu umeblowanego lokalu na okres do 30 dni, świadczoną stale lub tymczasowo, także za pośrednictwem platform internetowych. Wprowadza obowiązek wpisu do ewidencji prowadzonej przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, a także daje gminom możliwość określania szczegółowych zasad najmu krótkoterminowego na swoim terenie, w tym wprowadzenie limitów liczby dni najmu lub zakazów na określonych obszarach. Dodatkowo, ustawa przewiduje możliwość zwiększenia opłat dla właścicieli lokali przeznaczonych na najem krótkoterminowy przez wspólnoty mieszkaniowe i spółdzielnie.